Birinci Dünya Savaşı’nın galipleri Osmanlı’yı parçalama ve Türk’ü yok etme planını hazırlama onurunu ABD’ye verdiler ve böylece Sevr, Başkan Wilson tarafından tasarımlandı.
Bu nedenle Lozan‘da Sevr’in çöpe atılmasını ABD hiç kabullenemedi ve Antlaşmayı imzalamadı; “Biz büyük devletiz. Planlarımızı/ projelerimizi er ya da geç gerçekleştiririz” dediler. Amaçlarını önlediği için Temsilciler Meclisi’nde Atatürk’e ağır hakaretler ettiler…
Aslında diğer emperyalistler de kerhen imzalamışlardı. İngiltere Dışişleri Bakanı Lord Curzon, bunu İsmet Paşa‘ya açıkça söylemişti; “Genç general ne istedikse kabul etmediniz. Bunların hepsini cebime koydum. Ülkeniz yanmış, yıkılmış, harap bir halde. Üstelik büyük borç altındasınız (Osmanlı’nın borçlarını yüklenmiştik). Yarın gelip önümüzde diz çöküp bizden gene borç isteyeceksiniz. O zaman cebimdekileri çıkarıp önünüze koyacağım” demiştir.
Atatürk zamanında ne diz çöktük ne borç istedik.
Ne yazık ki Atatürk’ten sonra diz çöktük, borç istedik, hala istiyoruz!..
Soğuk Savaş döneminde, “23 sentlik asker” olduğumuz(!) için projelerini uygulamayı ertelediler, bizi fedai olarak kullandılar.
Soğuk Savaş bitince projelerini gerçekleştirmek için harekete geçtiler ve PKK‘yı kurdular. Şimdi de PKK aracılığı ile projenin uygulama zamanının geldiğini ilan ettiler.
PKK, küstah açıklaması ile efendilerinin isteğini iletmiş oldu!..
Olay budur.
Şimdi safları belirleme, işbirlikçilere ve düşmanlara karşı yeniden Kuvayı Milliye’yi kurma zamanı…
Bir yanıt yazın