Sefa Yürükel
Sarayında parıltı,
Sokakta karanlık.
Sen lüksle yıkanırken,
Biz asgariyle bile ıslanamıyoruz.
Senin için jet, helikopter, konvoy var;
Bizim için uzun mesafe, tek bilet,
Ya da yürümek…
Çünkü ayakta durmak bile direniş oldu artık.
Yıkılacaksın saraydaki balon,
Şiştin, şiştin, içi boş kaldın.
Milletin gözünde patlayacaksın.
O balonun içi dolu değil,
Yalnızca yalan gazı.
Sokaklarda artık iş yok,
Ama kuyruk var.
Kira kuyruğu, et kuyruğu, adalet kuyruğu.
Ve her kuyruğun sonu hüsran.
Çünkü halk ekmeği alırken utanıyor,
Sen sarayda yıldızlı menüyle övünüyorsun.
Prekarya dedin mi,
Bir şey anlamazsın sen.
Çünkü hayatın hiç kiralık olmadı.
Senin evin değil, odaların mülk;
Bizimse hayallerimiz bile ipotekli.
Çalışan ama yaşamayan bir millet yarattınız.
Sabah işe gidip akşam borca dönen milyonlar.
Emekli değil,
Tükenmiş bir halkız biz.
İktidarın sonuna geldin.
Çünkü gerçek kaybettin.
Betonla saray kurulur,
Ama halkın kalbinde taht kurulmaz.
Sana methiyeler yazan kalemler,
Bir gün o kalemle seni çizecek.
Çünkü mürekkep de sabır gibi kurur,
Ve halk sabrı taşırsa,
Sandık kalem değil, yumruk olur.
Bu şehirde çocuklar artık sokakta değil,
Çünkü sokaklar da yoksullukla daraldı.
Bisiklet hayal,
Tablet bile lüks oldu.
Sen hâlâ “büyüyoruz” diyorsun,
Büyüyen yalnızca zamlar,
Yalnızca açlık, yalnızca adaletsizlik.
Yıkılacaksın saraydaki balon.
Çünkü havan değil, içindekiler değerlidir.
Ve sen içini boşalttın bu ülkenin.
Vicdanı çaldın, hukuku kirlettin,
Emeği köleleştirdin.
Ama hâlâ buradayız.
Susmadık.
Çünkü susmak yok bize.
Ve biz,
Yalnızca sabırsız değiliz;
Artık hazırız.
Hazırız sandığa,
Hazırız meydana,
Hazırız gerçeğe.
Unutma:
Bir gün gelir,
Yalnız kalırsın o sarayında.
Ve o gün,
Kürsüden inen ses değil,
Sokaktan yükselen feryat kazanır.
Çünkü gerçek hiçbir zaman sarayda yaşamaz,
Hep sokakta doğar,
Ve yine sokakta büyür.
Yıkılacaksın saraydaki balon,
Çünkü hava gibi değişir devran.
Sokaklarda prekarya ayakta,
Ve sen iktidarın sonuna geldin.
Şimdi çekil,
Halk geçecek.
Sefa Yürükel
Oslo/Norveç
Nisan 2025
Bir yanıt yazın