Sefa Yürükel
Türk edebiyatında dili en özgün kullanan şairlerden biri olan Can Yücel, sadece şiirlerindeki içerikle değil, kullandığı dilin cesaretiyle de öne çıkar. Onun şiirlerinde sıkça karşılaşılan küfürlü ifadeler, salt bir argo düşkünlüğü değil; bilinçli bir edebi tercihtir. Can Yücel, halkın gündelik konuşma biçimini, sokak dilini, mizahı ve isyanı şiire taşıyarak edebi dili demokratikleştirmiştir.
Can Yücel’in şiirlerinde küfür, bir şok etkisi yaratmanın ötesinde, gerçekliğin filtresiz anlatımıdır. Şair, sistem eleştirisini, aşkı, ölümü, yaşamı ve politikayı işlerken toplumun “ayıp” saydığı kelimelerden çekinmez. Onun için dil, sınırlanması gereken bir alan değil; genişletilmesi ve özgürleştirilmesi gereken bir dünyadır. Bu nedenle küfür, onun şiirinde bastırılmış olanın ifadesidir.
Can Yücel’in “Bir Siyasinin Şiirleri” gibi politik şiirlerinde de, küfür hem bir başkaldırı hem de bir samimiyet göstergesi olarak karşımıza çıkar. O, halkın iç sesini yansıtırken, suni bir edebi tavır takınmaz; tam tersine, “ne varsa sokakta, şiirde de o olmalı” anlayışını benimser. Bu tutum, onun hem çok sevilmesini hem de zaman zaman sansüre uğramasını beraberinde getirir.
Sonuç olarak, Can Yücel’in küfürlü dili, sırf kışkırtmak ya da eğlendirmek için değil, bir yaşam felsefesinin ve edebi duruşun parçası olarak değerlendirilmelidir. Onun şiirlerinde küfür, öfkenin, sevdanın, mizahın ve bazen de hüznün en doğrudan ifadesidir. Can Yücel, diliyle sınırları zorlamış, edebiyatı steril bir alandan çıkarıp hayatın tam ortasına yerleştirmiştir.
Bir yanıt yazın