Sn. Ataç’ın, yazma biçenini katılmasam da duygularının dış vurumuna neden olan ülkenin hal ve gidişi karşısında tepki göstermesini saygıyla karışılıyorum.
Örgütsüz vatandaşlar bir yığındır. Bazı kişisel girişim yürekliliği gösterenlerin ise zaman ve enerji yitimine uğrayıp hüsrana uğrayanların sayısız örneği malumdur.
Gülmece bu ya!
Hava alanında yolcular uçuş uçağı alınmış kalkış saatine beklerlerken bir minibüs uçağın merdiveni önünde durmuş. İçinden iki adamdan birinin elinde bir beyaz baston ve kolunda üç noktalı bant, ötekinin elinde bir köpek tasması, tasmanın ucunda bir köpek!
Bu garip halleri olan adamlar yolcuların arasından koltuklara çarparak pilot kabinine geçmişler.Kalkış saati gelen uçak pistte hızla ilerlemeye başlamış. Yolcuların gözleri camda. Pistin sonu hızla yaklaşmaya başlayan uçak nedeniyle yolcular heyecanla karışık kaygıları iyice artmış. Pistin bitip çimlerin başladığını gören yolcular dehşet içinde çığlık çığlığa bağırmaya başladığını işiten kaptan pilot kumanda levyesini bir hareketle sonuna kadar çekmiş. Tam pist biterken uçak tekerlekleri yerden kesilip havalanmış.
Derin bir nefes alan kaptan pilot yardımcı pilota “ Bir gün yolcular çığlık atmakta gecikirler ise hep birlikte geberip gideceğiz!” demiş.
“Geri kalmış veya kalkınmakta olan ülkeler” diye emperyalistlerin sınıflandırdığı ülkelerde ikballerinden başka bir şey düşünmeyen nice kör siyasetçilerin olduğu malum!
Demokrasi örgütlenip ses çıkarmak, bağırmaktır.
Okumuşlar yasalar çerçevesinde ülke, millet ve kendi çıkarları için örgütlenip çığlık atmaya başlayıncaya kadar bu pilav çok su çeker!
Oysaki Mehmet Akif Ersoy, 23 Ocak 1920’de bu konuda şunları söylemiş:
– Bugün hayat öyle bir şekil almış ki tek başına çalışan bir adamın alnından damlayan terler tıpkı gözyaşı gibi dökülüp gidiyor, hiçbir fayda temin etmiyor.
– Ne zaman bir yere gelmiş binlerce alın birden terlerse, işte o vakit bu gayretin yeryüzünde bir eseri, bir izi görülebiliyor.
– Mademki tek başına yapılan bir çalışmanın kıymeti yoktur, biz de aramızda birliği sağlayacak topluca çalışmaya koyulmalıyız.
– Biliyorsunuz ki yabancılar asırlardan beri tefrika(ayrılık) tohumlarını aramıza serptiler. Bir hayli de mahsûl aldılar.
– Biz gözümüzü açsaydık bugün altında inim inim inlediğimiz şu felaketleri elbette görmeyecektik…
(BU YAZI DERLEMEDİR)
Bir yanıt yazın