Maskeli Cellatların Marşı: Adaletin Zincirlenmiş Kopyası
Yüzyıllardır adaletin simgesi gözü bağlı bir kadın figürüdür.
Bizde o göz bağı çoktan açıldı.
Ama bakan göz değil, emir alan göz oldu.
Ve terazisi?
O artık sadece iktidarın şatafatını tartar.
İşte karşınızda: Maskeli Cellatlar.
Cüppeleri var, ama vicdanları çıplak.
Kürsüleri var, ama hakikatleri mezarda.
Onlara suçlu sunulur, gerekçeyi sonra yazarlar.
İddianame hazırdır, ama delil eksiktir.
Karar önceden bellidir, duruşma sadece “usul tiyatrosu”dur.
Bir gün bir gazeteci gelir, yazdığı haberden dolayı…
Bir gün bir genç gelir, attığı tweetten ötürü…
Bir kadın gelir, yürüdüğü için…
Ve cellatlar, başlarını öne eğmeden karar verir.
Çünkü onların terazisi sadece “biat ölçer.”
Sorgulayan değil, susan yargıçlar istenir artık.
Adaletin kılıcı değil, zinciri dağıtılır.
Mahkemeler kürsü değil, tehdit kuleleri olur.
Ama bu cellatların bir korkusu var:
Tarihin hafızası.
Çünkü orası ne yargılanır, ne sansürlenir.
Bir gün halk, gerçekten “adalet” isterse…
O maskeler birer birer düşer.
Ve cüppelerin altında ne kalır biliyor musunuz?
Boşluk.
Çünkü onlar, sadece emir taşıyan figürlerdi.
Ve adalet, hiçbir zaman orada değildi.
Bir yanıt yazın