Bilmem farkında mısın!
Birer birer eksiliyoruz…
Dayı oğlu.
Hala kızı.
İş arkadaşı.
Hayat yoldaşı…
Birer birer çıkıp gidiyor hayatımızdan.
Ve giderek büyüyor yalnızlığımız.
Kiminin ismi kalıyor telefonumuzda.
Silmeye bir türlü elimizin varmadığı.
Kiminin gülüşü aklımızda…
Sıralı, sırasız.
Sebepli, sebepsiz…
Bir sabah,
günaydın mesajı atmayı unutmak kadar sessiz.
Çatlak bir testiden sızan su;
Mutfak camında,
kaybolmayı bekleyen buğu.
Dalında titreyen hazan yaprağı;
Varlığı sesle,
yokluğu sessizlikle ölçülen
hayata dair şarkının
tek vuruşluk notası;
Mart sonu, Nisan başı;
Bir kuytuya sığınmış mevsimin son karı…
Belki her birinden birer parça.
Belki hepsinden daha farklı…
Ama birer birer eksiliyoruz.
Ve giderek büyüyor yalnızlığımız.
Bölük pörçük anılar kalıyor geriye.
Şerefe kalkan kadehler.
Boşlukta asılı kahkahalar.
Dövüşler, kavgalar.
Sıkılan yumruklar.
Havaya kalkan kollar.
Secdeye varan başlar…
Ve artık kimsenin tamamlayamayacağı
yarım kalmış cümleler.
Belki her birinden birer parça.
Belki hepsinden daha farklı.
Ama birer birer eksiliyoruz.
Ve giderek büyüyor yalnızlığımız.
Bu onun okuduğu son kitap…
O kitap ayracı, o sayfada duracak sonsuza kadar.
Bu şarkıyı çok severdi…
Her dinlediğinde gözlerin dolacak.
Şu, camın önündeki menekşe…
Onunla dertleşirdi her sabah.
Bir süre, baktığın her şey onu hatırlatacak.
Pencerenin dışındaki kuşlar.
Televizyonun kenarında duran biblo.
Odayı dolduran hava.
Sonra…
Sonra, küçük anılarda yaşamaya devam edecek.
Bir süre daha…
Zaman öğretiyor insana;
gitmenin değil,
eksilmenin ağır olduğunu.
Gün gelecek;
gidenlerin, kalanlardan daha çok olduğunu göreceğiz.
İşte o gün;
bırakıp gitmek korkutmayacak bizi…
Düşünsenize!
Onca sevdiğine kavuşma fikri…
Muhteşem değil mi?
Bir yanıt yazın