Bir gün gelir, “stratejik ortaklık” dedikleri şeyin son kullanma tarihini görürsünüz. O tarih geçmiştir; ama siz hâlâ etiketteki parlak sözlere bakıp ürünü taze sanırsınız. İşte emperyalizm tam da bu noktada devreye girer: Gülümser, sırtınızı sıvazlar, sonra da fişi çeker.
ABD’nin resmi ağızdan KCK’ya (PKK/SDG) söylediği cümleler şaşırtıcı mı? Hayır. Sadece yüksek sesle söylenmiş bir gerçeğin yankısı. “Artık size gerek yok” denmesi bir ihanet değil; kullanım kılavuzunun son sayfasıdır. Orada yazar: İşlev tamamlandığında parça atılır.
Yıllarca “müttefiklik” diye pazarlanan ilişki, aslında taşeronluktan öteye geçmedi. Haritada iğneyle yer gösterenlerin, sahada kanla yol açanlara vefa borcu olmaz. Emperyalizm duygusal değildir; romantik hiç değildir. O sadece iş görür, iş bitince de değiştirir.
Bugün dünün “vazgeçilmez gücü”, yarının “yükü” oluverir. Dün silah veren, bugün sessizliğe gömülür. Dün parlatılan figürler, bugün yeni aktörlerin gölgesinde kalır. Suriye sahnesinde dekor değişmiştir; eski figüranlar kulise alınmıştır. Olan budur.
Asıl trajikomik olan ne biliyor musunuz?
Bu döngünün yeni sanılması.
Tarih, emperyal güçlere bel bağlayan her yapıya aynı notu düşmüştür:
“Geçici olarak kullanıldı.”
Kimi bunu geç fark eder, kimi fark ettiğinde artık çok geçtir. “Bizi yarı yolda bıraktılar” yakınması, yanlış bir okuma. Kimse yarı yolda bırakılmadı; başından beri yol aynıydı, sadece varış noktası gizlendi.
Ve evet, tarih bunu kaydeder.
Ama romantik bir destan olarak değil;
soğuk, kısa ve acı bir dipnot olarak:
Bağımlı hareket eden her silahlı yapı (terör örgütü) , sahibinin düdüğü sustuğunda dağılmıştır.
At kişner, evet.
Ama sahibi nereye isterse oraya.
Bir yanıt yazın