Yıl 1969.
İstanbul’un sokaklarında bir grup genç devrimci, ellerinde pankartlarla, gözlerinde ateşle, “Yankee Go Home!” diye haykırıyordu.
Deniz, Harun, Mahir, Vedat, Hasan, Hüseyin, Yusuf…
Bir fikir uğruna sokaklarda, üniversitelerde, kalplerde, bilinçlerde direniyorlardı.
O gün onların sesi, Türkiye’nin bağımsızlığı ve Atatürk’ün mirası ile özdeşleşiyordu.
Aynı saatlerde Dolmabahçe’de başka bir Türkiye vardı:
Şeriatçılar, ABD’nin 6. Filosunun himayesini kıble bellemişçesine diziliyor, namaz kılıyor, dualarını Washington’a adıyormuş gibi görünüyordu.
Kalpleri dua ediyor gibi, ama zihni ve eylemi emperyalizmin çıkarlarıyla tam uyum içindeydi.
Bugün geriye bakınca görülüyor ki:
O namazı kılanların bir kısmı hâlâ iktidarda.
Ama sokaklarda haykıran devrimciler, Vedat, Harun, Deniz, Mahir, Yusuf…
yankeleri bugün denize atmasa da, onların devrimci cevheri kalplerde, beyinlerde ve bilinçlerde yaşamaya devam ediyor.
1968’de İstanbul, iki farklı Türkiye’nin yüzünü gösterdi:
Bir tarafta, bağımsızlığı ve halkın iradesini temsil eden devrimciler,
Diğer tarafta, emperyalizme ve seleflerine biat edenler. Bugün BOP’u temsil edenler..
Hiciv burada saklı:
O devrimciler, cesaretleri ve fikirleriyle Atatürk’ün mirasını taşırken,
aynı topraklarda bugünkü gibi iktidarda olanlar, ABD emperyalizmini kutsayan bir namazla poz veriyordu.
Ve tarih, hafızasıyla gülümseyerek fısıldıyordu:
“Bir Türkiye var ki fikirleriyle özgür, bir Türkiye var ki dualarıyla bağımlı. Ama özgür olanlar hiçbir zaman kaybolmaz.” Türkiye bunu ODTÜ de DEVRİM yazarak kazıdı değilmi Hoca…
Bir yanıt yazın