İsra 42. ayet şöyle der:
“De ki: Eğer dedikleri gibi Allah ile beraber başka Tanrılar olsaydı, onlar mutlaka Arş’ın sahibine bir yol ararlardı.” (İsra 42)
Ayet, farazi bir durumu dile getiriyor:
“Allah ile beraber başka Tanrılar olsaydı…”
Ancak bu varsayım, daha en başından kendi içinde çelişkili ve mantıksal olarak sorunlu.
Çünkü “Tanrı” dediğimizde kastettiğimiz şey;
Hiçbir şeye muhtaç olmayan, mutlak kudret ve bağımsızlığa sahip, ezeli,ebedi bir varlıktır.
Eğer böyle başka Tanrılar da olsaydı:
Onlar da kendi başına var olabilen, başka bir güce yönelme ihtiyacı duymayan varlıklar olurdu.
Bu durumda, içlerinden birinin “Arş’ın sahibine yol araması”, yani başka bir Tanrıya ulaşmaya çalışması, Tanrı kavramıyla çeliştiği için, mantıksal olarak saçma olurdu.
Çünkü Tanrı dediğin, başka bir güce yönelmez. Başka bir güce yöneliyorsa, ona zaten Tanrı denmez
Kur’an bu ayette, Tanrı kavramını kendi iç çerçevesiyle çelişecek biçimde kurguluyor:
Hem “Başka Tanrılar olsaydı” diyor,
Hem de bu Tanrıların, başka bir Tanrıya ulaşma çabasında olacağını varsayıyor.
Bu, Tanrı olgusunu yanlış tanımlayan ve kendi içinde çöken paradoksal bir cümledir.
Bir yanıt yazın