Türkiye’nin ulusal güvenlik politikaları bağlamında sözde “açılım- barış süreçlerinin” nasıl bir stratejik araç haline gelebileceğini bilmek gerekir. Emperyal güçlerin müdahale biçimleri, özellikle terör örgütü PKK gibi yapılar üzerinden yürütülen vekâlet savaşları, Türkiye’nin egemenlik alanında ciddi tehditler yaratmaktadır. Bu bağlamda, “açılım-barış-çözüm “ söyleminin yalnızca iyi niyetli bir arayış olmayıp, kimi zaman karşı tarafın siyasi ve psikolojik hazırlıklarını tamamlamasına fırsat sağlayan bir manevra alanı olarak kullanıldığı bilinmektedir .
- Bugün “Açılım-Barış-çözüm süreçleri”, uluslararası ilişkilerde sıklıkla bir uzlaşma ve çatışmasızlık arayışı olarak değerlendirilmektedir. Ancak bu süreçlerin arka planında kimi zaman daha karmaşık jeopolitik hesaplar ve vekâlet savaşları yer alabilmektedir. Türkiye özelinde, özellikle terör örgütü PKK ile yürütülen “açılım-barış-çözüm girişimleri”, toplumda farklı algılara yol açmıştır.
- Emperyalizm, Vekâlet Savaşları ve Terör Örgütü PKK
ABD başta olmak üzere Batılı emperyal güçlerin Ortadoğu’daki politikaları, çoğu zaman etnik ve mezhepsel gerilimleri tetikleyerek bölge devletlerinin iç işlerine müdahale etme stratejisi gütmektedir. Terör örgütü PKK bu bağlamda, Türkiye’nin iç güvenliğini tehdit eden bir unsur olmanın ötesinde, küresel güçlerin bölgedeki vekil aktörlerinden biri olarak konumlandırılmaktadır. Bu durum, “açılım-barış-çözüm “ söyleminin bu aktörlerce taktiksel olarak kullanılmasına yol açabilmektedir.
- “ Açılım- Barış-çözüm “ Süreci: Psikolojik Savaş mı, “Demokratik Açılım mı?”
“Açılım- Barış-Çözüm ” süreçleri genellikle demokrasi, insan hakları ve özgürlükler çerçevesinde sunulsa da, bazı durumlarda bu söylemler toplumları rehavete iterek ulusal direnci zayıflatabilmektedir. Özellikle terör örgütlerinin emperyalizmin emriyle yaptıkları “açılım- barış-çözüm ” talebi, çoğu zaman güç kazanma, mevzi oluşturma ve yeniden yapılanma için zaman kazanma aracı olarak değerlendirilmektedir. Bu bağlamda, devlet aklının ve milli güvenlik kurumlarının ve milletin bu süreçleri dikkatle analiz etmesi gerekmektedir.
- Lozan ve 1924 Anayasası’nın Stratejik Önemi
Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucu belgeleri olan Lozan Antlaşması ve 1924 Anayasası, ülkenin üniter yapısını ve egemenliğini esas alır. Bu belgelerin siyasi açılımlar çerçevesinde yeniden yorumlanması ya da zımni biçimde geçersizleştirilmesi, hem tarihsel meşruiyet hem de anayasal düzen açısından ciddi sorunlar doğurur. Ulusal çıkarların korunması adına, bu metinlerin temel referanslar olarak kalması büyük önem arz etmektedir.
- Devlet İçindeki İdeolojik Kırılmalar ve Güvenlik Sorunları
Güvenlik kurumlarının (örneğin Millî İstihbarat Teşkilatı – MİT) ve siyasi yapıların içerisinde zaman zaman ortaya çıkan ideolojik kırılmalar, emperyalist sızmalar hatta başkanlık seviyesinde konumlanmalar ( Erdoğan-Bahçeli-Fidan-Kalın gibi) , devletin güvenlik politikalarının istikrarını ve tutarlılığını tehdit edebilmektedir. Özellikle uluslararası ilişkilerde stratejik ortaklık adı altında yürütülen politikaların, çoğu zaman Türkiye’nin milli çıkarlarıyla örtüşmediği görülmektedir. Bu bağlamda, devlet bürokrasisinde görev alan stratejik aktörlerin ve siyasi figürlerin dış etkilerden bağımsız hareket edebilmesi büyük önem taşımaktadır.
ABD başta olmak üzere emperyal aktörlerin bazı güvenlik figürlerini “güvenilir partner” olarak nitelendirmesi, bu kişilerin millî politikalar üzerindeki etkisini tartışmalı hale getirmektedir. Dolayısıyla, güvenlik kurumlarının bağımsızlığı, tarafsızlığı ve milli iradeye sadakati, ülkenin iç ve dış tehditlere karşı direncini belirleyen temel faktörlerdendir.
- “Açılım-Barış-Çözüm” Söyleminin Siyasi Manipülasyonu ve Toplumun Tavrı
“Açılım-Barış-Çözüm” kavramı, duygusal etkisi yüksek, pozitif bir söylem olmasına rağmen, bazı aktörler tarafından siyasi mühendislik amacıyla araçsallaştırılabilmektedir. Bu tür manipülasyonlar, toplumda gerçeklik algısının zedelenmesine, milli meselelerde ayrışma ve kutuplaşmalara yol açabilir. Toplumun bu süreçlerde edilgen bir pozisyonda kalmaması, aksine bilinçli, sorgulayıcı ve tarihsel birikimiyle hareket eden bir irade ortaya koyması gerekmektedir.
Demokratik değerler, ancak halkın kolektif bilinci ve milli egemenlik ilkeleriyle çelişmediği sürece yaşatılabilir. Ulusal çıkarlar aleyhine sürdürülen süreçler, “açılım”, “ çözüm”, “demokrasi” veya “çözüm” gibi kavramların meşruiyetini tartışmalı hale getirebilir. Bu nedenle halkın, demokrasiyi yalnızca seçim mekanizmasından ibaret değil; aynı zamanda milli iradenin korunması, bağımsızlık ve egemenlik bilinciyle bütünleşmiş bir sistem olarak içselleştirmesi gerekir.
- Sonuç: Stratejik Uyanıklık ve Ulusal Birlik Zorunluluğu
Türkiye’nin karşı karşıya olduğu güvenlik tehditleri, yalnızca fiziksel değil aynı zamanda ideolojik, kültürel ve psikolojik düzlemlerde de sürmektedir. “Açılım-Barış-Çözüm Süreci” adı altında yürütülen bazı süreçler, bu tehditlerin meşrulaştırılmasına ya da göz ardı edilmesine neden olabilir.
Türkiye’nin kurucu değerleri ve milli hafızası, yalnızca geçmişe ait semboller değil, aynı zamanda bugünü ve geleceği şekillendiren stratejik referanslardır. Devletin ve milletin bekası için, özellikle vekâlet savaşlarının yoğunlaştığı bu dönemde, milli duruşun tavizsiz bir şekilde korunması zorunludur. Toplumun, dış kaynaklı psikolojik savaşlara karşı bilinçlenmesi ve stratejik uyanıklık içinde hareket etmesi, Türkiye’nin uzun vadeli güvenlik mimarisini belirleyecek en temel faktördür.
Kaynakça
• Ahmad, Feroz. Modern Türkiye’nin Oluşumu. İstanbul: Kaynak Yayınları, 1995.
• Zürcher, Erik J. Türkiye’nin Modernleşme Süreci. İstanbul: İletişim Yayınları, 2004.
• Barkey, Henri J., and Graham E. Fuller. Turkey’s Kurdish Question. Rowman & Littlefield, 1998.
• Yalçın, Hasan. “Güvenlik Siyaseti ve Devlet Aklı.” Uluslararası Güvenlik ve Strateji Dergisi, 2021.
• Mearsheimer, John. The Tragedy of Great Power Politics. New York: W.W. Norton, 2001.
Bir yanıt yazın