Dinle!
Senin için geldim buraya,
Evet sen!
Kravatsız, cüzdansız, umutsuz yürüyen sen!
Çünkü senin adına çok konuşuldu bu memlekette.
Ama sen sustun.
Artık susma!
Bak,
Sana diyorlar ki “Her şey yolunda!”
Oysa sen yolda yürürken cebindeki son bozukluğu sayıyorsun.
Ekonomiye “uçuyor” dediler,
Sen hâlâ minibüse binmeden önce hesap yapıyorsun.
Uçan neydi?
Senin sabrın.
Senin çocukların hayalleri uçtu,
Sana düşen: borç, icra, pazartesi endişesi.
Senin adına karar veriyorlar,
Ama sana hiç sormuyorlar.
Adını seçim zamanı hatırlıyorlar,
Ama sofrasına hiç oturmuyorlar.
Sana çay attılar meydanda.
“Afiyet olsun” dediler.
Yetmedi, kolonya sürdüler eline,
Sanki yanan mideni serinletirmiş gibi.
Sana çay verip kendi sarayda espresso içenlere,
Ne zaman “Yeter lan!” diyeceksin?
İşte o zaman başlar bu işin devası.
Unutma:
Sarayın kapısı tokmağı altın olabilir,
Ama içindekiler halkın alnındaki teri bilmez.
O kapılar açılmaz sana,
Ancak sen zinciri kırarsan.
Ve kırarsın.
Çünkü bu ülkenin en güçlü silahı
Ne tanktır, ne jet, ne de retorik.
Bu ülkenin silahı sensin.
Evet sen,
Asgariyle yaşayan, vergisiyle sarayı besleyen,
Ama hâlâ açlığa alışmaya zorlanan sensin.
Bak,
Milletin çocukları hâlâ KPSS kazanıyor ama
Sınavdan değil, torpilden geçemiyor.
Adalet terazisini yandaş tartıyor,
Hakikat gömlek gibi çıkarılıp giyiliyor.
“Ben yaptım oldu” diyenler,
Şimdi “ben yapmadım ama yine de oldum” kafasındalar.
Soruyorum size:
Bu mu devlet?
Bu mu adalet?
Bu mu halk yönetimi?
Sen susarsan bu evet.
Ama sen konuşursan,
Bu devran döner.
Ve dönmek zorunda.
Senin için değilse bile,
Kirasını ödeyemeyen komşun için,
Aç uyuyan çocuğun için,
Kaldırımda mendil satan teyze için…
Konuşacaksın.
Çünkü artık kral çıplak!
Ve biz ayaktayız.
Ve biz buradayız.
Ve biz bir sandık değil,
Bir tokat gibi geleceğiz.
Sessiz değiliz,
Kısık ses değiliz.
Biz suskun yığınlar değiliz,
Biz bu ülkenin gerçek sahibiyiz.
Ve sen,
Eğer unutursan kim olduğunu,
Biz hatırlatmaya geldik:
“Halk korkmaz! Halk satılmaz!
Ve halk unutmaz!”
Sefa Yürükel
Oslo/ Norveç
Nisan 2025
Bir yanıt yazın