ONLAR KİMSEYİ ÖLDÜREMEZLERDİ…KİMSEYİ ÖLDÜRMEDİLER…
Onları anmanın en içtenlikli yolunun dizelerle olacağını düşündüm…
Önce ustalardan, sonra bendenizden…
MARE NOSTRUM/ Can YÜCEL
En uzun koşuysa elbet Türkiyede de Devrim,
O, onun en güzel yüz metresini koştu
En sekmez lüverin namlusundan fırlayarak…
En hızlısıydı hepimizin,
En önce göğüsledi ipi…
Acıyorsam sana anam avradım olsun,
Ama aşk olsun sana çocuk, aşk olsun!
6 Mayıs 1972/Atilla ilhan
Bir yangın ormanından püskürmüş genç fidanlardı
Güneşten ışık yontarlardı sert adamlardı
Hoyrattı gülüşleri aydınlığı çalkalardı
Gittiler akşam olmadan ortalık karardı
ONLAR… Noyan UMRUK
Belki henüz büyümüşlerdi …
Belki gerçekten büyüktüler …
Bir korkusuz yürektiler
Ne sessiz geldiler
Ne de sessiz gittiler.
O’nlar katıksız Anadolu çocuklarıydılar…
Yollarda yokuşlarda
Kıtlıklarda kıyımlarda vardılar
Şimşek şimşek çaktılar
Karları patlatan kardelendiler
Tomur tomur karanfildiler
Sapına kadar antiemperyalist,
Mustafa KEMAL’in askerleriydiler
Her gece ateşe yattılar, her sabah ölüme kalktılar
Tek tek tohumdular, harman harman oldular.
Onlar;
Namluların ucuna düşen güllerdi
Onlar;
Sabahın gözlerinde, dizilmiş iplere çiçeklerdi
Onlar;
Dağların başında,
Tomur tomur patlayan karanfillerdi
Kendileri zeytini ekmeğe azık ederken
Yankilere biftek yedirdiler…
Onlar kimseyi öldüremezlerdi,
Öldürmediler…
Ama lanet olası koca koca adamlar,,,
Onları anlayamadılar…
Acımasızca, hoyratça
Gençlik heyecanlarını canları ile ödettiler…
Şimdi kıyılarda çocuklar, gençler var…
Her zaman
Her yerde
Uzun atlar gibi
Denizlere, Onlara koşmaktalar…
Onlarla derin bir hüzün ve şefkatle
Kucaklaşmaktalar…
Onları sevgi, saygı ve de hüzünle anmaktalar…
Bir yanıt yazın