OSMANLI.. OSMANLI

Osmanlı dönemini özlemle anan radikal İslamcı kesimin bu anlayışı sadece toplumumuz üzerinde “dinsel üstünlük sağlama” arzusundan kaynaklanmış olması, yaşadığımız 2000’li yıllar için inanılmayacak bir anlayıştır. Ama onların özlemle ve bizlerin gururla andığı bu dönem siyasi düşünce tarihinde, Türk ve İslam camiası için bir bakıma insan hak ve özgürlüklerinin dikkate alınmadığı adeta karanlık bir dönem olarak değerlendirilmektedir. Bu konuda bazı siyasi düşünürlerin Osmanlı Yönetimi hakkındaki görüşlerinden örnekler vermek ne demek istediğimizi anlatmak için yeterli olacaktır.
Sosyal haklar yönünden Osmanlı toplumunun yapısı, Fransız düşünürü Etienne de la Boetie (1530-1563)’nin “Gönüllü Kulluk Üzerine Söylev” adlı yapıtında çizdiği tablo ile benzerlikler taşımakta olduğunu geçmişte bazı yazılarımızda belirtmiştik. Boetie bu kitabında, Osmanlı siyasal yaşamına da Venediklilerle bir karşılaştırma yaparak, şu sözlerle temas etmektedir: “Çok az sayıda olan ve öylesine özgürce yaşayan Venediklilere bakarsak, içlerinde en kötü olanının bile kral olmak istemediğini görürüz. Aynı şekilde doğup eğitilmiş bu insanların özgürlüklerini en iyi şekilde kimin daha iyi sürdürebileceğinden başka bir tutkuları yoktur. Beşikten beri bu şekilde öğrenmiş ve devranmış olan Venedikliler, bağımsızlıklarının en ufak parçasını bile dünyanın diğer tüm mutluluklarını elde etmek için feda etmezler. Bu insanları gören bir kişi kalkıp bizim “Büyük efendi” (Osmanlı Padişahı) diye adlandırdığımız insanın topraklarına gitse, burada sanki bu “Büyük Efendi”ye kulluk-kölelik etmek için doğmuş ve onu yerinde tutmak için canlarını veren insanlarla karşılaşacaklardır. (1)
Montesquieu (1689–1755), ünlü eseri “Yasaların Ruhu”nda, Osmanlı Sultanları ve siyasal yaşamı hakkında şu görüşleri ileri sürmektedir: “Anlattıklarına bakılırsa, Papalığa seçilen biri, kendi yeteneksizliğini bildiği için önce reddetmiş, ısrar üzerine kabul etmiş ve bütün işleri yeğenine bırakmış. Her şeyin yolunda gittiğini görünce de şaşırmış ve “Ben bu işin bu kadar kolay olduğunu bilmezdim” demiş. Doğu hükümdarları için de bu böyledir. Harem ağalarının yıllarca yüreklerini ve ruhlarını kemirdikleri, hatta durumlarını bile unutturdukları bütün o hükümdarlar, günün birinde hapisten çıkarılıp da taht’ın üzerine oturtulunca, önce şaşkına dönerler.(*) Ama güvenilir bir vezir bulup kendilerini saraylarında en kaba tutkulara koyuverdiler mi, sindirilmiş insanların ortasında en anlamsız isteklerini duyurma olanağını buldular mı, devlet yönetiminin bu kadar kolay olabileceğine bir türlü inanamazlar.(2)
İmparatorluk ne kadar genişlerse saray da o kadar büyür, dolayısıyla hükümdarlar da o oranda bol zevklerin ortasında sarhoş olurlar. Böylece, bu çeşit devletlerde, hükümdarların yöneteceği insan sayısı ne kadar çok olursa, hükümdar da o ölçüde hükümet işlerini savsaklar; iş ne kadar önemli olursa onları o kadar az düşünür.” (3)
“Üç erk: yani yasa yapma (yasama), genel kararları uygulama (yürütme), suçları ya da vatandaşlar arasındaki anlaşmazlıkları yargılama (yargı) erkleri, aynı zamanda aynı kişinin ya da yüksek memurlardan, soylulardan, halktan kurulu ayrı toplulukların elinde bulunmasaydı her şey yıkılırdı. Avrupa’daki krallıkların çoğunda yönetim biçimi ılımlıdır. Çünkü bu iki erk’i ellerinde bulunduran hükümdarlar, üçüncü erk’i tüm halkın eline verirler. Padişah bu üç erk’i de kişiliğinde birleştirmiş olduğundan, Türkiye’de korkunç bir istibdat idaresi vardır. (4)”
Machievelli de görüşlerini şu sözlerle belirtir.
“Bütün Türk İmparatorluğu tek bir önder tarafından yönetilir, bütün diğerleri onun hizmetkârlarıdır. (Bu önder) krallığını sancaklara ayırır ve bunları yönetebilmek için, istediği gibi tayin edebildiği ve değiştirebildiği çeşitli yöneticilere tahsis eder… Bunlar ona bağlı kölelerdir… Günümüzde hiçbir hükümdar eyaletlerin hükümet ve yönetiminde yerleşik askeri birliklere sahip değildir… Türk bir istisnadır, çünkü ülkenin güvenliğini ve gücünü sağlayan 12.000 piyade ve 15.000 süvariden oluşan bir daimi orduyu denetler, onun en yüksek iktidar ilkesi, sadakatin muhafaza edilmesidir. (5)”
Fransız Jean Bodin’in yorumuna gelince:
“Türklerin kralına, ülkesi büyük olduğu için değil… Kişilerin ve mülklerin tam efendisi olduğu için Büyük Senyör denir. Ancak onun evinde yetiştirilen hizmetkârlara köle denir. Ancak tebaaları kiracılar olan tımar sahipleri, insaflarına terk edilmiş tımarlar üzerinde yetkilidirler. Onlara bağışlanan mülkün her on yılda bir yeniden gözden geçirilmesi gerekir ve öldüklerinde, mirasçıları ancak onların taşınabilir mallarını miras olarak edinebilirler. Avrupa’da böylesine hükmedici monarşiler yoktur. (6)”
Francis Bacon’a göre “Soyluluğun olmadığı bir monarşi daima saf ve mutlak bir tiranlıktır; tıpkı Türklerinki gibi. Soyluluk (monarşinin) egemenliği(ni) yumuşatır ve halkın dikkatini sadakat çizgisinden bir ölçüde uzaklaştırır(79).
On yedinci yüzyılın ikinci yarısında yazar Harrington, sultanın mutlakçılığıyla onun toprak mülkiyeti üzerindeki tekeli arasında da bağlantı kurmuştur:
“Eğer bir kişi bir toprağın yegâne sahibiyse, ya da örneğin toprağın dörtte üçünün sahibiyse, Büyük Senyör’dür. Ona mülkünden ötürü Büyük Türk denir ve onun imparatorluğu mutlak monarşidir. Türkiye’de Büyük Senyör’den başka birinin toprağa sahip olması yasa dışıdır. (8)”
Görüldüğü gibi batılı siyasi düşünürlerinin görüşleri pek içi açıcı değildir. Bazen Osmanlı Yönetimi, genellikle de Türkler hakkında zaman zaman ortaya atılan bu ve benzeri fanatik görüşler; daha sonra 19. ve 20. yy.larda, hatta günümüze kadar gelen olumsuz tutum ve davranışların temeli sayılabilir.
Şimdi bazıları bu yazıyı hedef göstererek bizim Sayın Başbakanımıza “Tiran” demek istediğimizi iddia edebilir. Şimdilik böyle bir iddiamız yok ama yol ve sonu belli, etrafta o kadar çok kul var ki, gücü elinde bulunduran insanları o istikamette zorlayabiliyorlar. Unutmamak lazımdır ki Orient halkları Tiran yani Diktatör yetiştirmeye bayılırlar.
İşte Atatürk’ün diğer liderlerle en büyük farkı buradadır. O kul statüsündeki insanları özgür bireyler haline getirmeye çalışırken ne hazindir ki günümüz liderleri özgür bireyleri kul statüsüne sokmaya çalışıyorlar.

DİPNOTLAR:

(1) Mete Tuncay, age. C-II, s.111
(2) Aynı Eser, s.115
(X) 4 ncü Murat ölünce onun hayatta kalan son kardeşi, aynı anadan (Kösem Sultan) İbrahim, kardeşinin öldüğüne inandırılamamış, ancak naş’ı gördükten, inceledikten sonra ikna edilebilmiştir.
(3) Mete Tuncay, age. Cilt-II, s.302,314
(4) Aynı Eser, s.467
(5) Perry Anderson, Lineages of The Absolutist State s.397–398 (London-1974)
(6) Perry Anderson, Lineages of The Absolutist State s.397-398 (London-1974)
(7) Aynı Eser, s.398
(8) Aynı Eser, s.399

Dr. M. Galip Baysan

Ankara’da Sakarya Caddesi, İstanbul’da Beşiktaş başta olmak üzere, bir çok il ve ilçede “Sessiz Çığlık” isimli bir eylem yapılıyor. Eylem uzun süreden beri, her hafta Cumartesi günü saat 13.00 de aynı yer ve aynı saatte devam ediyor.

Eylemi düzenleyenler, kanunen kaldırılmış olmasına rağmen göreve devam eden Özel Yetkili Ağır Ceza Mahkemelerinde, çeşitli davalar kapsamında tutuklu olan subay ve astsubay aileleri tarafından oluşturulan “Vardiya Bizde Platformu” üyeleri.

Bir platform etrafında toplanan tutukluların anneleri, babaları, eşleri, çocukları ve hatta torunları sessiz bir biçimde, seslerini duyurmaya çalışıyorlar. Tutukluların “torunları” dedik, bu bir abartı değil gerçeğin ifadesi; çünkü çoğunluğu yaş haddinden emekli olan sanık ve tutukluların tamamına yakını torun sahibi.

Devlette ve özel sektörde en önemli görevleri yapan, ülke ve dünya çapında etkinlikleri olan, torun-torba sahibi kişiler, çok uzun süre öncesinde planladıkları var sayılan düşüncelerinden ötürü yargılanıyorlar.

Dünyada cezaevlerinde, tahsil ve öğrenim görmemiş suçlular yatar.
Bizim cezaevlerimizde; Profesörler, Doktorlar, Avukatlar, Dekanlar, Öğretim Üyeleri, Generaller, Albaylar, Subaylar yatıyor.

Sessiz Çığlık eylemine katılan kişilerin bir kısmı, tutuklu olan yakınlarının resimlerini veya bazı özdeyişleri içeren pankartları tutuyorlar. Bir kısmı ise “yün ve şişlerini” alarak ön sıralara oturuyorlar. Sonra gözlüklerini takarak büyük bir ciddiyetle “çorap örme eylemine” başlıyorlar. Bu çorap örme eylemi; suçsuz kişilerin, aydınların, subayların, vatanseverlerin başına örülen çorapları simgeliyor. Rengarenk yünlerle örülen çoraplar bitmeye başlayınca bu kez “çorap sökme eylemi” başlıyor. Eylemin çorap sökme kısmı ise gerçeklerin meydana çıkacağı anlamına geliyor.

Sessiz Çığlık eyleminin bu haftaki konuğu ve konuşmacısı, Hukukun Egemenliği Derneği Genel Başkanı ve Ankara Barosu Başkan Adayı olarak bendim ve bu görevi bir onur sayarak yerine getirdim.

Ergenekon, Balyoz ve diğer çeşitli isimlerle anılan davalara, uzun tutukluluk sürelerine ve bu davalardaki hukuka aykırı uygulamalara dikkat çekmek için yapılan bu eylem, tarihe kazınmıştır.

Bu sessiz çığlık; seçim alanlarında 1.000 megabaytlık hoparlörle konuşanların sesinden daha fazla çıkmaktadır.

Her gün televizyonlarda, gazetelerde, alanlarda konuşanlardan daha fazla kitleye ulaşmaktadır.

Unutmayın ki, Adalet bir gün herkese lazım olacaktır.

Av.A.Erdem Akyüz
[email protected]

From: Kemal Tosyali <[email protected]>
Subject: R.T.Erdogan meger neymis de haberimiz yokmus, kusurumuz affola

“Sayın Başbakan dünkü grup toplantınızı dikkatle izledim… Çok etkilendim. Çok duygulandım ve sonunda aşağıda okuyacağınız satırları kaleme aldım.

Sayın Başbakan… Sanatçılardan girdin söze. Mehmet Ali Alabora’ya nasıl da haddini bildirdin… Çok haklısın sayın başbakan… Adam hem banka reklamlarında oynuyor hem de kapitalizme karşı… Sayende Mehmet Ali Alabora’nın ne kadar kötü bir insan olduğunu öğrendik… Gerçi siz bankaları Devlet ve yerli sermayenin elinden alıp yabancı kapitalistlere satarken Avrupa Birliği sizi anlamadı ya işte ben ona yanarım. Sayın Başbakan siz özetlediniz, ben not tuttum… Avrupa Birliği kötü… Avrupa Parlamentosu tümden kötü. Sanatçılar kötülük yapmak için gelmişler sanki dünyaya. Doktorlar konusunda da çok doğru konuştunuz. Bu kötü doktorlar yaralıları tedavi ediyorlar, gazdan nefesi tıkananları yaşatmak için uğraşıyorlar. Suyun içine katılan zararsız ilaçtan derileri yananlara merhem sürüyorlar. Ağır yaralananlar için ambulans çağırarak, yaşamaları için gayret sarf ediyorlar… Size katılmamak elde değil Sayın Başbakan. Hakikaten çok kötü bu doktorlar. Bir profesör çıktı ekrana “Gezi parkı gençler işgal etmeden çok pisti” dedi. Ona da nasıl cevap verdiniz Sayın Başbakan. Ekrana dudaklarımı dayamak geldi. Az daha öpecektim ekrandaki görüntünü. Dedin ki: “AK Partili belediyeler temizlikte örnektir. Kentlerimiz tertemizdir.”

Zaten kanıtladınız ne kadar temiz olduğunuzu. Kazlıçeşme mitinginden sonra sizin iman dolu kardeşleriniz pırıl pırıl bir meydan bıraktılar. Yiyemedikeleri sandviçleri, içemedikleri meşrubatları da hayvanlara bıraktılar, yesinler diye… Hem çevrecisiniz, hem hayvansever… Öğretmenleri de benzettiniz. Çocukları saldılar meydanlara diye. Ne kötü bu öğretmenler sayın başbakan, sayende atandılar bak yaptıkları kötülüğe… Siz demediniz ama ben sizin yerinize haykırdım: – Nankör öğretmenler…
Hele işçiler Sayın Başbakan. Onların aşırı sendikacıları. DİSK’in bir kadın genel sekreterinin üzerine yürümüşsünüz ya. Helal olsun size. Çok takdire şayansınız. Keşke birkaç tokat da atsaydınız, üç puan daha fazla yükselirdi oyunuz. Grup toplantısında harikaydınız Sayın Başbakan… “Mücahit Erbakan”dan bu yana duymamıştık o sloganı, kulaklarımız açıldı. “Mücahit Erdoğan” diye bağırılırken mağrur bir komutan olarak duygulandınız ama belli etmediniz.

Gazeteciler kötü… Dış basın ondan da kötü. Tam olarak telaffuz edemeseniz de hangi yabancı ajansları söylediyseniz hepsini tanıdık. Tencere, tava çalanlara hadlerini bildirdiniz. Onlar da çok kötü. Gürültücü. Sizin gibi çevreci değiller. Sizin gibi sakin değiller. Sizin gibi efendi değiller. Her gece her gece çalıyorlar.

Uzatmayacağım özetle söylediniz: AB kötü.. AP tümden kötü.. Sanatçılar kötü.. Doktorlar kötü.. Profesörler daha da kötü.. Öğretmenler, işçiler kötü.. Gazeteciler kötü.. Sizin yanınızda olan gazetecileri ayrı tutuyorum.. Dış basın hepsinden kötü. Tencere, tava çalanlar kötü. Duran adam.. Adamlar, kadınlar kötü. Gençlerimiz kötü. Bira içilmedi diyen imam kötü. Dini siyasete alet etme diyen türbanlı kadınlar kötü… O kadar burs verdin seni anlamayan öğrenciler kötü. Üniversiteyi bitirmişler işsiz kalmışlar. Utanmadan “İşsisiz” diyorlar. İşsizler kötü.. CHP Genel Başkanı yalancı, tutarsız, beceriksiz ülkeyi iyi yönetemiyor. Sen ne Kılıçdaroğlu’sun ne Devlet Bahçeli’sin sen bu millete hizmetkar olmuş, gelmiş geçmiş en muhteşem, en demokratik, en asil, en beyefendi, en delikanlı, en anlayışlı, en hoşgörülü, en vicdanlı, en çalışkan, en bilgili, en kültürlü, en becerikli, en nitelikli Başbakansın. Halkını en iyi anlayansın.

Kısacası sen olmazsan biz ne yaparız. Yandaş medyanla, şiddet sevmeyen polisinle, okumuş, yazmış, saygın, toplumda çok iyi yerlere gelmiş bakanların, vekillerin, belediye başkanlarınla sen çok yaşa emi.
Bizi merak etme Sayın Başbakan… Biz bir avuç çapulcuyuz. Büyük olan yüce olan sensin. Dedim ya, tekrarlayayım: Herkes kötü bir tek sen iyisin. Allah seni başımızdan eksik etmesin.

Atilla Sertel
Türkiye Gazeteciler Federasyonu Genel Başkanı”

Milli Görüş`ten Erdoğan`a faiz lobisi tokadı

Başbakan Erdoğan, Gezi Parkı eylemlerinin arkasında “faiz lobisi” olduğunu iddia etmeye devam ediyor.

30.06.2013 / odatv

By FTG on Sat, 06/29/2013 – 23:29

By FTG on Sat, 06/29/2013 – 10:14

==========

From: ferda yetimoglu <[email protected]>

Ayakta duran adam – Yilmaz Ozdil

Ethem icin…

Icisleri’nin biber gazi genelgesi yeterli degil Haziran 2013.

Ethem’i alnindan vurup oldurduler. Vuran polisi serbest biraktilar. Rahmetlinin arkasindan iftira atmaya cekinmediler, Turk bayragi yakti dediler. Yalan oldugu ortaya cikti. Bu sefer, siperde, kum cuvallarinin onunde dururken fotografini yayinladilar, “iste teror kamplarinda cekilmis fotografi” dediler. Halbuki… Utanmadan terorist dedikleri Ethem, kaynakciydi, gecen sene Tekeli Tabur Komutanligi’nin insaatlarinda calismisti. Devlet buyuklerimizin cocuklari askerligini bedelli yaparken, Ethem askerligini Hakkari Semdinli’de yapmisti. Bolgeyi gayet iyi bildigi icin oradaki karakol insaatlarina gonullu gitmisti. Sanki gizlice ele gecirilmis gibi yayinladiklari hatira fotografi da, zaten Ethem’in bizzat kendi Facebook sayfasindaydi.

Haziran 2010.

Sayin Basbakanimiz, Hakkari Semdinli’ye gitmis, sinir boyundaki mevzileri gezmisti. Uzaktan mihlamasinlar diye, kum cuvallarinin arkasinda comelerek oturmustu. Davos’taki superman, Hakkari’de siper’man olmustu. Guya memlekete moral vermek icin yapilan ziyaretin, moral bozucu fotografiydi. Bir zamanlar elimizi kolumuzu sallaya sallaya girdigimiz Irak topraklarina, anca kum cuvallarinin arkasindan comelerek bakabiliyorduk. Ve, Basbakanin comeldigi o siper, Tekeli Tabur Komutanligi’na aitti.

Ethem’in “ayakta durdugu” yer…

Basbakanimizin “comeldigi” yerdi.

Fatma Sibel Yüksek / Açık İstihbarat

Tarih: 24/06/2013 Okunma Sayısı: 43151 Türü: İç Politika

Tayyip Erdoğan’ın siyasi imajının yirmi bir günde büyük bir değişime uğradığını, sadece “on yılda yapılanlar, on günde yıkıldı” diyen Abdullah Gül kavramış olmasa gerek.

Herkesin kendi meşrebince “son çırpınış”, “tabanını diri ve uyanık tutmak”, “kökü dışarıda komployu bozmak” veya “balatayı yakmak” şeklinde okuduğu siyasi ve psikolojik gidişatın etkilerini ‘yerinde’ görmek için, Kayseri mitingini AKP’nin oy deposu semtlerden birinde, bir pastanede izledim.

On yılda gecekondudan bir AVM’ler ve toplu konutlar cennetine dönüşen İstanbul’un bu büyük ilçesinde sessizlik hakim. “Tayyip Erdoğan’ı yedirmeyeceğiz” propagandasından gaz alan bir tavırdan çok, gelişmeleri sessizce izlemek ve beklemek isteyen bir tavır egemen.

Sahibinin ve müşterisinin koyu AKP’li olduğunu bildiğim bu pastanede, Tayyip Erdoğan’ın ajitatif konuşması sükût altında izlendi. Kimse coşkuya kapılmadı, herkes önündeki çayı içti ve derin düşüncelere daldı. Belli ki bu üslûp, her şeyin eskisi gibi olacağı konusunda kimseye güven vermiyordu. Tayyip Erdoğan’ın kişiliğini ve siyasi reflekslerini irdelemeye hakkı olanlardan biri olarak görürüm kendimi; çünkü yükselişe geçtiği yılları, gazeteci olarak çok yakınında izledim. Pek çok yurtdışı seyahatinde heyetinde bulundum, Anadolu’nun neredeyse bütün illerini birlikte dolaştım.

Zaman insanı daha öfkesiz ve daha serinkanlı yapıyor. Geçip giden yılların etkisiyle, geçmişe ve geleceğe daha objektif bakmaya başlıyorsunuz. Beklentileriniz azaldığı için denge hesapları yapmaktan vazgeçiyorsunuz.

O bakımdan, Tayyip Erdoğan’ın geldiği noktayı, yıllarca zulme ve haksızlığa uğramış bir muhalif değil, “tarafsız bir gazeteci” olarak irdelemeye çalışacağım.

Kendisini izlediğim yıllarda bir özelliği dikkatimi çekmişti: Tayyip Erdoğan, hiç ama hiç okumuyordu.

Elinde ne bir kitap, ne bir dergi gören olmadı. Yurtdışına yapılan uzun yolculuklarda, Dışişleri bürokratlarının gidilen ülke hakkında özenle hazırladıkları raporların kapağını bile kaldırmadı. Başbakan’a hazırlık yaptırmak için uçağın ön kısmına giden büyükelçiler, elleri boş ve bıkkın şekilde geri döndüler.

Dünyanın neresinde olursak olalım THY tarafından yetiştirilen günlük gazetelerin ruloso bile bozulmazdı. Dönüşe geçildiğinde, bakardık ki kimsenin dokunduğu yok, korumlardan biz isteyip okurduk gazeteleri.

ANA uçağında veya Başbakan’a tahsis edilen başka bir uçakta, özellikle Emine hanımın yer aldığı seyahatlerde Marie Claire, Cosmopolitan gibi moda ve kadın dergileri de bulundurulurdu. Gazetelerin katları bile bozulmazken, bu dergiler uçağın ön kısmında elden ele dolaşır, Emine hanım ve ona yaranmak isteyenler tarafından merakla incelenirdi.

Bunu, Tayyip Erdoğan’ın giderek kararan ve kendi içine kapanan çizgisini izah edebilir bir husus olduğu için anlatıyorum. Okumayan, internet kullanmayan, televizyonda sadece eşinin ve kızının izlediği dizilerden haberdar olan, yabancı dil bilmeyen, bir konuyu uzmanlarından dinlemeyi kompleks haline getirip “bana mı öğreteceksin” kavgası çıkaran bir adamın tükenişe doğru gidişini anlamak bakımından anlatıyorum.

Örneğin, bütün bu yirmi günlük sarsıcı süreçte, Tayyip Erdoğan’ı en fazla sinirlendiren şey olayların “siyasi değil, sosyal olduğunu” söyleyenler oldu. Mehmet Ali Alabora’ya bunun için taktı, Başbakanlık’taki toplantıda sendikacı bayana bunun için hışımlandı.

Oysa ne var bu tespitte?

Aksine, Tayyip Erdoğan’ı daha rahatlatması gerekmiyor mu?

Sorunun uyguladığı politikalardan veya kendi şahsından değil de toplumun değişim isteğinden kaynaklandığını ifade etmesi bakımından daha ‘kurtarıcı’ değil mi?

Hayır.

Buradaki sorun “sosyolojik” kelimesinde.

Hızla kültürel köklerine dönme eğilimine girmiş olan Başbakan, bu kelimeyi “kendi yetersizliğine” yapılmış bir vurgu olarak algılıyor.

Bitirdiği söylenen ve neresi olduğunu yıllardır tam anlayamadığımız “yüksek okulda” bu tür bilimsel eğitimler verilmediğinin ima edildiği vehmine kapılıyor.

Onun için “Biz, sosyolojiyi sizden mi öğreneceğiz” diyerek hiddet ve şiddet serdediyor.

Bozulmuş bir ezberle, belki de programlanmış bir beynin miadını doldurması ile karşı karşıyayız.

Tayyip Erdoğan’ın en büyük siyasi yeteneği, kendisine sufle edilenleri iyi alan ve rolünü iyi oynayan bir aktör olmasıdır.

Her zaman küresel programlar çerçevesinde hareket etti. Kendisini her zaman bu programlara göre konuşlandırdı.

Şimdi bu global desteğin flulaşmaya başlamasıyla öfke ve paniğe kapıldığını, köklerini ve kendisini besleyen alt kültürü referans almaya başladığını görüyoruz.

Öyle ki, “gömlek gibi çıkarıp attığını” ilan ettiği Milli Görüş’ün bile gerisine düştü. Şu anda siyasi kimlik ve kişiliğinin en alt tabakadaki katmanından sesleniyor. Ankara, İstanbul, Samsun ve Kayseri mitingleri Türk siyasi tarihine din istismarının hangi noktalara varabileceğini gösteren birer suimîsal olarak geçecektir.

Tayyip Erdoğan, bu kışkırtmacı tavrı, ayrıştırmacı dili, kendi gidişatı başta olmak üzere ülkenin yakın geleceği konusunda sadece bizlere endişe vermiyor; zira biz kendisini yeterince tanıyoruz.

Tayyip Erdoğan’ın, kötü Türk filmlerindeki “yobaz” tiplemesine giderek daha çok benzeyen yeni profili, bizlerden çok böyle bir kumaştan “demokrat” ve “gelecek yüz yılın” lideri tiplemesi çıkarmaya kalkışmış veya bu projeye samimiyetle inanmış olanlara endişe veriyor.

“Demokrat başbakan” libasının dikişleri büyük bir çatırtıyla söküldü çünkü. Bu çatırtıyı duymamak için sağır olmak gerekiyor.

Beğenelim veya beğenmeyelim, on yıllık AKP iktidarı döneminde topluma dayatılmaya çalışılan sahte demokrasinin lafzı bile bireyler üzerinde ‘eğitici’ bir işlev gördü. Herkes kendince ‘modernleşti’, bir şeyler öğrendi.

O bakımdan, Tayyip Erdoğan’ın kullandığı lisan, kendi zannettiği gibi sadece “kentli elitleri” değil, AKP’nin artık kendisini “şehirli” sayan, son on yılda sinemaya gitmeye, çocuğunu özel üniversitelerde okutmaya, haremlik-selamlık şeklinde de olsa yüzme havuzlarına bile girmeye başlayan “yeni nesil muhafazakarları” da ürkütüyor.

Yıllardır kandırıldıkları “demokrasinin” dili değil çünkü bu.

Tayyip Erdoğan’ın mağma tabakasına doğru son sürat koşuşunu, bu yeni nesil de endişeyle ve alt üst olmuş bir şekilde izliyor.

Artık herkes şunu görüyor ki, iktidarda geçen on yıl Tayyip Erdoğan’ın siyasi kültürüne hiç bir şey katmamış. Aynı kalıplar üzerinden siyaset yapmakta ısrar ediyor ve toplumun da kendisi gibi aynı noktada kaldığına inanıyor.

Toplumla kendisi arasında, kendi kafasında kurduğu bir vesayet ilişkisi tesis etmiş.

Gezi Parkı olaylarının başladığı ilk günlerde “Ne istediniz de vermedik?” şeklindeki yaklaşım bunun en bariz örneği.

Toplumun taleplerini, demokrasilerde yeri olmayan bir “bahşetme-şükretme” denklemi içinde anlamaya çalışıyor.

İktidarının ilk yıllarında, elit azınlıkların iki yüzlü ve dışlayıcı yönetimlerinden sıkılmış geniş halk kitlelerine hitap ettiği düşünülen “Delikanlı tavırları halk seviyor” formülüne kendisini fazla kaptırmış ve bu yöntemin geçen on yıla rağmen siyasette halen geçerli olduğunu sanıyor.

Yeni bir neslin geldiğini, kabadayı ve dayatmacı tavırların artık itici olmaya başladığını göremiyor.

Daha kötüsü, toplumun tortularında kalmış 1950’li yılların kaba anti-komünist propagandalarından beslenen müptezellliğin, sapkın ahlakçılığın geçerli olduğunu düşünüyor.

“Kapıya şapka asma” iğrençliğinin 2013 yılı versiyonları ile kitleleri ayartmaya, gaza getirmeye, kandırmaya çalışıyor. Bu inanç ve umutla siyasi lisanını bayağılaştırdıkça bayağılaştırıyor.

“Bikini” üzerinden prim yapayım derken, kendisini yıllardır destekleyen modernist-liberal-kozmolit- elitist kesimi de ürküttüğünü fark edemiyor.

Açığa çıkan bir başka durum, Tayyip Erdoğan’ın tahminlerin de ötesinde yalnızlaşmış olmasıdır.

Bütün kararları tek başına vermek, farklı fikir ve inisiyatiflerin varlığını kabul etmemek, dışlayıcı, korkutucu, kibirli ve değersizleştirici yaklaşımları, yakın çevresini bile “Çevresi yanlış yönlendiriyor” diyenleri veya suçu “danışmanlarına” yüklemeye çalışanları yanıltacak kadar canından bezdirmiş.

Zannedildiğinin aksine çevresinde Tayyip Erdoğan’ı yanlış veya doğru yönlendirecek bir “danışmanı” filan yoktur.

Tayyip Erdoğan, danışmanlarına kendisine “akıl verme yetkisi” bahşetmez çünkü. Böyle bir girişimi direkt “haddini bilmezlik” ve “saygısızlık” addeder.

Aklının ve bilgisinin Başbakan’a çok şey katacağına inanarak göreve başlamış, kısa sürede çanta taşıyıcılığına düşmüş, uzun vadede de uzaklaştırılmış veya kendisi çekip gitmiş nice danışmanlar gördük.

Bu anlamda bir ‘danışman çöplüğü’ gibidir Erdoğan’ın çevresi.

Yok sayılmak ve değersizleştirilmenin sadece yakın çevresinde değil, parti teşkilatlarında da kendisini hissettirmeye başladığı saklanılmaz bir gerçektir. Gezi Parkı olaylarının patlamasıyla Erdoğan ile parti teşkilatları arasında ilk sınav verilmiş ve bu durum olayların yoğun akışı içinde dikkatli gözlerden bile kaçmış görünmektedir.

Fas dönüşü, teşkilatlarına görkemli bir karşılama talimatı verdiği halde ikircik yaşandığı unutulmasın. Önce teşkilatların karşılamaya hazırlandığı duyuruldu, sonra böyle “örgütsel” bir karşılamanın yapılmayacağı bildirildi.

Hatta Tayyip Erdoğan, kendisini dişe dokunur bir kalabalığın karşılayacağından o kadar emin olamadı ki, Tunus’tan hareketini saatler sonrasına tehir etmekle kalmayıp, Türk hava sahasına girdikten sonra bile İstanbul’a mı, yoksa Ankara’ya mı ineceğine karar veremedi.

Nihayet İstanbul’a inmeye karar verdikten sonra Tayyip Bey ve eşi bir süre uçaktan çıkmayıp, Egemen Bağış’ı önden göndererek yeterli sayıda insanın toplanıp toplanmadığını kontrol ettirmek zorunda kaldılar.

Parti teşkilatlarının Tayyip Erdoğan’ın yokluğunda, olayları diyalog yoluyla yatıştırma kararı alan Arınç-Gül ikilisine itaat etmiş olması, Tayyip Bey tarafından ileride hesabı mutlak görülecek bir husustur.

Teşkilatları tarafından belki de ömründe ilk kez yarı yolda bırakılmış olan Erdoğan, her ne kadar “kitlesel karşılanma” sorununu Melih Gökçek’in lojistik desteğiyle aştıysa da kendisini yepyeni ve oldukça tehlikeli bir pozisyonun içinde de buluvermiştir ki o da şu:

Yıllardır nasıl tasfiye edeceğini bilmediği, partisine göz diktiğinden adı kadar emin olduğu Melih Gökçek’e -amiyane deyimle- gebe kalmak!

Nitekim, İstanbul mitingi farklı etkenlerden dolayı ayrı tutulacak olursa; Kayseri, Samsun ve Erzurum mitinglerine beklenen katılımın gerçekleşmemesi Melih Gökçek faktörünü yakıcı biçimde gözler önüne sermiştir. Tayyip Bey bundan sonra, güç göstermek istediği organizasyonlarda Melih Bey’in desteğine ihtiyaç duyacak gibi görünmektedir.

Özün sözü Erdoğan şu an, bütün tepkilerin neredeyse tek ve ortak hedefi olarak, giderek müptezelleşen dili ile dinci kesimlerin dar tabanına hapsolmuş ve de Melih Gökçek’e muhtaç bir şekilde yapayalnız ortada durmaktadır. Tıpkı rahmetli Ecevit gibi “sağlık sorunları” gündeme getirilir, dahası “iş göremez raporundan” bahsedilir olmuştur. Hem de bizlerin ve Tayyip Bey’in azılı muhalifleri tarafından değil, Abdullah Gül’e yakınlığı ile bilinen Fehmi Koru tarafından!

Gelinen nokta itibarıyla, Gezi Parkı olayları bastırılsa, Tayyip Bey eskiden olduğu gibi yeniden tek başına her konuda karar verir duruma gelse bile sorunların bitmeyeceğinden, bizzat Tayyip Bey’in kendisi tarafından bitirilmeyeceğinden emin olunmalıdır.

Çünkü Tayyip Erdoğan, çok geniş bir cepheye karşı tek başına savaş açmış durumdadır. Önünde zor, yıpratıcı ve ne gibi bir hasarla sonuçlanacağı kestirilemeyen bir “intikam” süreci vardır.

Bir kere kitlesel eylemlerin hesabı, duvara slogan yazan 17 yaşındaki çocuklardan, köşe yazarlarına, dizi film oyuncularına kadar herkesten sorulmaya kalkışılacak, yeni ve sonu gelmez “Ergenekonvari” soruşturmalara yeltenilecek.

Facebook’undan twitter’ına, yabancı medyasından AB yetkilisine her kişi ve kurumla hesaplaşmaya girişilecek; toplumun artık korku duvarını aştığı kabullenilmeyerek yangına körükle gitmeye devam edilecektir.

En önemlisi de eğer bizler Tayyip Erdoğan’ı tanımışsak, Fas gezisi sırasında ve ilerleyen süreçte kendisini “arkadan vurduklarını” düşündüğü pek çok kişiyle “iç hesaplaşmaya” girişecektir.

Bülent Arınç ne kadar inkâr ederse etsin, diyalog yoluna yeltendiği için Tayyip Erdoğan tarafından mutlak surette ‘cezalandırılmak’ istenecektir. Aynı şekilde, “Demokrasi sadece sandık değildir” diyen Abdullah Gül’ün isminin de defterin baş kısmına yazıldığı kesindir.

Olaylar esnasında “şakacı çocuklardan” bahseden gazeteleri, yayınlarını kesip olayları genişçe veren televizyon kanallarını, yakalanıp getirilen eylemcilere takipsizlik veren savcıları, “gösteri yürüyüşü anayasal haktır” şeklinde kararlar yazan hakimleri, cüppeleri ile yürüyüş yapan avukatları, “durakların yerini bile halka soracağız” diyen belediye başkanlarını saymıyoruz bile. “Tayyip Erdoğan’ın bu kadar büyük bir hesaplaşmaya girecek gücü var mı?” sorusunun cevabını ise bilmiyoruz.

Aslında kendisi de bilmiyor.

Ama deneyeceğini ve toplumun isyan duygusunu diri tutmaya devam edeceğini biliyoruz.

Tayyip Erdoğan’ı Okumak

Fatma Sibel Yüksek / Açık İstihbarat

Bu adam yalan söylemektende kaçınmıyor.

Diğer görüntülerin sansur edilmiş olmasi ihtimali var. Siz değerlendirin.

Taksimdeki gösteriye bende iştirak etmek isterdim. Demekki ben de çapulculardan biriyim. Meydana bakan bir apartmanda 25 yıldan fazla hayatımı geçirdim. Çok hatıralarım var. Bu göstericilere bir bakin ve birde Tayyipi destekleyen cübbelilere bakın.

Demirtaş

——————————————————————

(1)

ABD’den Başbakan Erdoğan’a Occupy Wall Street yanıtı

Hürriyet Planet   7 Haziran 2013

Başbakan Tayyip Erdoğan’ın “Occupy Wall Street’te 17 kişi öldü” sözlerine ABD’nin Ankara Büyükelçiliği’nden yanıt geldi. Yanıtın Erdoğan’ın geçtiğimiz günlerde katıldığı bir televizyon programında “bela” olarak nitelendirdiği Twitter üzerinden gelmesi ise dikkat çeken bir detay oldu.

Ben NY’da yaşıyorum. Böyle bir manzara “Occupy Wall Street”de yaşanmamıştır. 17 kişinin NY’da öldüğü yalandır.

———————————————————– 

(2)

“Bankada param bile yok”

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, Atatürk Havalimanı’nda yaptığı konuşmada Gezi Parkı eylemleri nedeniyle faiz lobisini suçladı. Başbakan’ın bu açıklamalarına karşın Gezi Parkı eylemcilerinin büyük bir çoğunluğu bankada parasının dahi olmadığını söyledi. Devlet memuru olduğunu ve mesai saatlerinin dışında parka destek vermek için geldiğini söyleyen bir eylemci “Bankada param bile yok. Kredi kartı borcum var ama. Başbakan söyleyince faiz lobisi diye bir şey olduğunu öğrendim. Biz burada park için mücadele veriyoruz” dedi.

———————————– 

(3)

Bir tane daha:

Erdoğan ‘camiye içkiyle girdiler’ iddiasını tekrarladı

10 Haziran 2013

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan bugün Ankara Esenboğa Havalimanı’nda yaptığı konuşmada Gezi Parkı protestoları sırasında eylemcilerin Dolmabahçe Bezmi Alem Valide Sultan Cami’ne bira şişeleriyle girdiğini ifade etti.

Polisin müdahalesi nedeniyle biber gazı ve tazyikli sudan etkilenen eylemcilerin camiye bira şişeleriyle girdiği ve içki içtiği yönündeki iddialara cami müezzini daha önce redddetmişti.

Konuyla ilgili açıklama yapan Bezm-i Alem Valide Sultan Camii müezzini Fuat Yıldırım, “Burada içki içilmedi. Eylemciler buraya sığındıktan sonra içki içen görselerdi zaten kendileri dışarı atardı” demişti.

Cami imamı ise yaşananları şöyle anlatmıştı: “Polisin kovaladığı büyük bir grup kapıları zorlayarak içeri girdi. Engellemeye, kapıyı kapatmaya çalıştık ama başaramadık. Bu iki günlük süre içinde yaralılar tedavi edildi. Polis gazından kaçanlar camiye sığındı. Caminin içindeki kameralar kırıldı. Grupla polis arasında arabuluculuk yaptım. Polisin çekilmesini sağlayıp grubun dışarı çıkmasına yardımcı oldum. Lütfen bu olaylar bitsin. Sükunet gelsin” dedi.

Cami müezzini Fuat Yıldırım olayları yeniden yaşar gibi anlattı. Ayrıca tümünün görsel kayıtlarını yapmış. “Cumartesi ve Pazar akşamı Dolmabahçe’de biriken göstericilere polis müdahale edince bir grup camiye sığınmak zorunda kalmış. İlk gün yeterli bir zaman bulunduğu için ayakkabıları çıkartarak camiye girmişler.
İkinci gün müdahalenin şiddet dozu arttığı için göstericiler can havliyle ayakkabılarını çıkartmadan cami kapısının anahtarını kırarak içeri girmişler. Müezzin Fuat Bey göstericileri sakinleştirmiş, yaralananlara camide tedavi imkânı tanımış. Ne alkol alan ve ne de içen bir kişi görmemiş. Polislerle konuşmuş ve ortalık sakinleşince göstericileri camiden sükûnetle çıkartmış. Son cemaat mahfilindeki pencerede ezik bir bira kutusu kalmış. Oraya nasıl bırakıldığını görmemiş. Olay özetle böyle gelişmiş.”

——————————— 

20/50514/23455871/1/milyon-dolarlar-harcansa-kizilay-da-boyle-sahne-cekilemezdi.aspx

20/50527/23457192/1/capulcular-oldu-mu-meydanlara-doldu-mu.aspx

Gezi Görüntüleri:

Yıldız Teknik Üniversitesi’nde reklam sansürü

30 Mayıs 2013

Yıldız Teknik Üniversitesi Davutpaşa kampüsünde ilginç bir sansür olayı yaşandı.

Kampüs içindeki reklam panoları bir grup tarafından sansürlendi. Bir iç giyim ve çorap markası reklamlarının bulunduğu reklamların kağıtlarla kapatılması öğrencilerin gözünden kaçmadı. Aynı reklamlar şehrin bir çok yerinde, meydanlarda, otobüs duraklarında bilboardları süslüyor. 

From: Demirtas Bayar [mailto:[email protected]]

Açıklama: Yargıçlar Sendikası, bir basın açıklaması yayınlayarak Başbakan Erdoğan a göndermelerde bulundu.
Kategori: Yaşam
Eklenme Tarihi: 06 Haziran 2013
Geçerli Tarih: 11 Haziran 2013, 03:47
Site: Polis Bülteni
URL:

Yargıçlar Sendikası, bir basın açıklaması yayınlayarak Başbakan Erdoğan’a göndermelerde bulundu.

Açıklamanın tam metni şu şekilde:

Tarihteki gerici bir ayaklanmanın simgesi olan Taksim Topçu Kışlası’nın yeniden inşaası ve AVM yapımı için, anıtsal yeşil alan olan Taksim Gezi Parkı’nın yeniden düzenlenmesi projesinin gerçekleşmesi yolunda şahsınızın gösterdiği ısrar ve çabalar; İstanbul’da, Ülkenin ve Dünya’nın değişik yerlerinde düzenlenen örneği görülmedik toplantı ve gösterilerle protesto edilmektedir.

Her sınıftan, yaştan, meslekten, kökenden, düşünceden, inançtan insanın ortak irade ve paylaşım duygusu içinde katıldığı bu gösteriler; anlaşılmaz bir hırsla, ölçüsüz şiddet uygulanarak dağıtılmak istenmekte, polis kuvvetlerinin geri çekildiği yerlerde ise daha vahim sonuçlar yaşanması önlenmektedir.

Bu gösterilerde aşırılık gösterip kamu, kurum ve kişilere ait mallara zarar verenlerin eylemleri ise elbette ki kesinlikle onaylanamaz.

Bu toplantı ve gösterilere, toplumun barışçıl ve bugüne kadar tepkisiz kalmış kesimlerinin de yoğun ilgi ve duyarlılık göstermesi, başta siz olmak üzere hepimizi düşündürmelidir.

Tepki ve protestoların bu yoğunluk ve yaygınlıkta yaşanmasının nedenleri, hepimizce sorgulanmalıdır.

Tarihi bir sorumluluğun gereği olarak, biz gördüklerimizi, düşündüklerimizi söyleyelim:

-“İdeolojik, marjinal olmak” gibi sığ söylemlerle, kendinizden farklı düşünenleri ötekileştirip susturmaya çalıştınız.

-“Dinin emrettiğine neden karşı çıkıyorsunuz” türü ifadelerle, herkesin sizinle aynı inanç ve algılara sahip olması mecburiymiş gibi yaklaşım göstererek, başkalarının hukuk ve sosyal yaşam kurallarını kendi inanç referanslarınıza dayandırmayı alışkanlık hâline getirdiniz.

-Kendinizden görmediklerinizin iş, kariyer, özgür ve güvenli yaşam alanlarını gittikçe daralttınız. Parti referansı olmadan taşeron işçisi olmayı bile imkânsız hâle getirdiniz.

-Maksatlı, tek yanlı ağır vergi cezalarıyla; özgürlükçü, çok sesli basını, sesini çıkaramaz, demokratik işlevini yerine getiremez hâle getirdiniz.

-Batık gazeteleri devlet kurumları eliyle yandaşlara devredip iktidarınızın “hık deyicileri” yaptınız.

-Birkaç kadeh veya ne kadar içiyorsa içsin, içki içenleri “ayyaş-alkolik” diye aşağıladınız.

-Alkollü araç kullanmayı kabahatten cürme terfi ettirip hapisle cezalandırma niyetine girdiniz.

-Sigara içerek iyi bir şey yapmayan, ama asıl kendisine zarar verenlere, “gidin zehir odalarında için..” diyerek kafes canlısı muamelesi yaptınız.

-Kentsel dönüşüm, imar planı değişimi gibi adlar altında birilerine tatlı rantlar sağlayan, beton yığını sitelerle, plazalarla, AVM’lerle her yeri doldurup fakirlik-zenginlik çelişkisini insanların gözüne gözüne soktunuz.

-5-10 yıl öncesinde hiçbiri yokken şimdi milyon TL’lerini nereye harcayacaklarını şaşırmış, iktidarcı dinsel kimliklerini kartvizit yapan, sonradan görmelerle etrafı doldurdunuz.

-“Başörtülüler dışlanıyor, ötekileştiriliyor..” yakınmalarınızı, başı açıkları dışlayarak, ötekileştirerek giderdiniz.

-Devlet okullarında okuyan çoğunluğun çocuklarını, yetersiz kadro, donanım koşullarına, geçim zorluğu çeken öğretmenlerin bıkkınlığına terk ederken, nitelikli eğitim-öğretimi yüksek gelir sahiplerinin ayrıcalığına dönüştürdünüz.

-Artık iktidarınızın, bakanlıklarınızın, belediyelerinizin arzu ve taleplerine aykırı pek az yargı kararı çıkmasına rağmen, Taksim Gezi Parkı’yla ilgili “yürütmeyi durdurma” kararında olduğu gibi aleyhe çıkan tek tük mahkeme kararını bile sindiremeyip “maksatlı” buldunuzu beyan ettiniz; “sonunda yine de bizim dediğimiz olacak..” diyerek yargıyı, hukuk devletini hiçe saydınız.

-Adalet Bakanınızın Müsteşarı eliyle oluşturulan yeni HSYK kararlarıyla, yargıyı tepeden tırnağa yeniden dizayn ettiniz; Yargıtay üyeliklerinde, özel görevli mahkemelerde nerdeyse size aykırı gelecek tek bir yargıca, savcıya yer vermediniz.

-Darbe planlarına katıldıkları iddiaları çerçevesinde adları öne sürülenlerden yargılanmadık, tutuklanmadık, en üstten en alt rütbeye kadar asker, bürokrat, akademisyen, gazeteci, sivil bırakmadınız. Kalabalık iddianame sayfalarına rağmen birçoğunun hangi terörist fiilleri işledikleri konusunda kamuoyuna somut bilgi aktarımında bulunmadınız.

-Genelkurmay Başkanı’nın, hükümet aleyhine internet sitelerini yayına sokarak “terörist şiddet yöntemleriyle hükümeti yıkmaya teşebbüs suçundan” özel görevli mahkemede yargılanmakta olmasını sorgulamazken, MİT Müsteşarınız için çok çabuk çözüm ürettiniz.

-Kesin delillere dayalı mahkeme kararıyla, “33 askerin şehit edilmesinin baş sorumlusu olduğu” sabit olan bölücü bir terörist şefinin, başka suçların failleri olan şahısların dahil olduğu kimi gizli tanıkların beyanlarıyla, üst düzey görevler yapmış insanların ağır suçlarla çok kolay suçlanmasına zemin hazırlayan düzenlemeler yaptınız.

-Tarihin en karanlık ve umutsuz günlerinde dahi Vatanın ve Ulusun umudu ve kurtarıcısı olmuş Türk ordusunun binlerce onurlu subayını, bu dava-tutuklama kaosu süreci içinde büyük bir moral, güven yıkımına uğratırken, ayaklar altına alınmış onurlarından başka bir şey düşünemez hâle getirdiniz.

-Halkın hiçbir onayını almadan, şehit yakınlarının ve gazilerin yaralarını yeterince sarmadan, yasal alt yapı oluşturmadan, kendi ordumuzun tutsak komutanlarına göstermediğiniz müsamaha ve anlayışla, bölücü terör örgütüyle müzakereler yaptınız.

-Bu Ülkenin her zaman asli unsuru olmuş milyonlarca Alevinin; “herkesin Sunni kurallara göre inancını yaşaması mecburiymiş” gibi “sapkınlık” olarak aşağılanmasına, hakarete uğramasına onay veren sözler sarf ettiniz.

Bu aşağılama pervasızlığı üzerine; Alevi akıncıları ve yeniçerileri fetihten fetihe koşturup İmparatorluk topraklarını 2,5 kat büyütürken, diğer yandan 40 bin Alevi Türkmeni katleden bir padişahın adını “en uygunu bu” diyerek 3. Boğaz Köprüsüne vermeye niyetlendiniz.

-“Yasama, yürütme, yargı erklerinin, kendi içlerinde ve birbirlerine karşı ayrı görev ve sorumlulukları olmasını” ifade eden, “Devlette kuvvetler ayrılığı” ilkesini, “herşeye ilk önce ve en son kral karar verir..! ” mantığına dayalı “kuvvetler birliği” ilkesine dönüştürmek isteyerek, “başkanlık despotizmi” tehlikesiyle toplumu son derece kaygılandırdınız.

-TV dizilerinin senaryolarını, oyuncu kıyafetlerini eleştirip baskılayıp değiştirecek, “kaç çocuk sahibi olmaları gerektiğini” söyleyecek kadar her konuya müdahil olarak, insanlarda özgürlüklerinin gırtlağına çöküldüğü duygusu yaratmaya başladınız.

– Kurucu önder Atatürk’ü getirdiği Türkiye Cumhuriyeti’nin çağdaş, laik kimlik ve ilkelerini pek benimseyemediniz; Sık sık çıkmaya başlayan mazeretleriniz nedeniyle katılamadığınız Milli bayramları, bayram gibi kutlamamıza da izin vermediniz.

-Kendi savaşımız olmayan Suriye’de çıkan iç savaşta, Meclis kararı bile olmadan “fiili savaş tarafı” oldunuz.

-İleride belki de onbinlerce, yüzbinlerce çocuğumuzun canına mâl olacak, on yıllarca sürecek bir savaşa girmemize heveskâr olarak, geleceğe dair kaygılarımızı artırdınız.

-İktidarınız yenilendikçe, halkınıza daha yüksekten ve uzaktan bakmaya başladınız.

-“Hiç ölmeyecekmiş gibi dünya için, yarın ölecekmiş gibi ahiret için çalışın..!” hadisini unuttunuz, eski Yunan tanrıları gibi davranmaya başladınız.

-Ve daha sıralayabileceğimiz pekçok gönül ve umut kırıcı şeyler yaptınız.

Ama siz maalesef bunların tek birini dahi görmediniz, kabul etmediniz.

Sanki, bizler sizin kullarınızmış gibi düşünmeye ve davranmaya başladınız.

Bu halkın düşünce ve iradesi, bir süre önce hararetle alkışladığınız başka ülkelerin meydanlarında toplanan halkların düşünce ve iradelerinden, çok daha demokratiktir, çok daha meşrudur ve çok daha az marjinaldir.

Siz bu halkın barış, özgürlük, güven içinde yaşama ve geleceğe umutla bakma duygularında travmalar ve korkular yarattınız; Onun için bardağı taşıran damlalardan birinin, Gezi Parkı’nda kesilen ağaçlar olmasına da çok şaşırmamak gerekir.

Saygılarımızla..

YARGIÇLAR SENDİKASI