BU LİDER KİM?

Arşivimdeki eski yazıları gözden geçirirken bir lider hakkında Emin Emre Beydili bey tarafından yazıldığı kayıtlı olan bir yazı o kadar dikkat çekiciydi ki bunu sizlerle paylaşmadan kendimi alamadım. Belki bazı değerlendirmeler sağlıklı olmayabilir ama kabul etmek gerekir ki kişi , mümkün olduğu kadar gerçekçi değerlendirilmiş sayılabilir.Yazı şöyle başlıyor:
“Nedir bu başımıza gelenler” diye soranlar vardı. Biraz gecikmeli olacak ama; başlarına nelerin değil de “kim”in geldiğini anlatalım.
– Çocuk denecek yaşta dini eğitim almıştı ama hayatına yön çizecek olan şey “din”i değil “kin”iydi.
– Sanatla ilgileniyormuş gibi görünse de tam bir sanatçı düşmanıydı.
– İyi bir hatipti. Doğduğundan beri nefret ettiği ülke düzenini değiştirmek için yaptığı bazı konuşma ve hareketlerde, halkı tahrik ettiği için hapse bile girdi.
– Tek derdi olan ülke iktidarını ele geçirmek için kendinden öncekilerin hasta ve yaşlı olmasından yararlandı.
– İktidara yürürken yandaşları da az değildi. Zenginlerin çoğu, gazeteciler, mevcut iktidara muhalif sanatçılar, sözde bilim adamları…
– Az oy da almadı hani. Yüzde %44!
– İktidara gelir gelmez halkı ikiye böldü: Kendinden olanlar ve olmayanlar…
– Muhalif halk hareketlerine karşı kendine özel bir polis teşkilatı bile kurdu.
– Ordunun içinde ülkenin felakete gittiğini gören ve tepki gösteren subayları çeşitli gerekçelerle görevden uzaklaştırdı.
– Yandaşları haksız bir şekilde zenginleşirken, sadece muhalifleri yargılayacak düzmece mahkemeler kurdu.
– İktidarını üzerine kurduğu büyük nefret, ülke sınırlarını aştı ve diğer ülkelere karşı da saldırgan bir tutum içine girdi.
-Sadece bölgesinde değil tüm dünyada kan ve ölümün sorumlusu olarak anıldı.
Böyle oldu.
1945 yılında, yıkıntıların ortasında kalan Almanlar’ın “Nedir bu başımıza gelenler” sorusuna geç de olsa bir yanıt yazayım dedim.
Alman mı?
Hitler’den bahsettiğimi anladınız herhalde.
2 Kasım 2012”
Yazı böyle bitiyor ve bu sonuçla Emre Beyin eski Almanya’nın lideri Adolf Hitlerden bahsettiğini anlıyoruz. Ama eminim ki sizler başka bir liderden bahsettiğimizi sandınız. Ama bu sandığınız lider her halde AKP liderlerinin sık sık gündeme getirdiği İsmet Paşa değildir. Esasen böylesine ciddi bir konuda, bu ülkeye çoğunlukçu bir demokratik düzen kurmayı başarabilmiş tek adam olan İsmet paşanın hedefe oturtulması bize kelimenin tam anlamı ile bir ironi gibi geliyor.Hanımlar, beyler lütfen başka kapıya..başka kişilere bakın.

Dr. M. Galip Baysan

UZUN TUTUKLULUK SÜRESİNDE BÜYÜK HATA

Anayasa Mahkemesinin uzun tutukluluk süreleri ile ilgili olarak peş peşe verdiği iki karar gündeme oturdu.
Gündeme oturması da haksız değildi. Zira uzun tutukluluk “toplumun kanayan bir yarası olarak” uzun süreden beri devam etmektedir.
Ancak uzun tutukluluğu önlemek amacıyla çıkarıldığı söylenen bu yasa için, biz çıkarıldığı günden itibaren farklı bir şey söylemekteyiz ve bütün hukuk çevrelerine rağmen bu farklı söylemimizin doğru olduğu inancını taşımaktayız.

Uzun tutukluluğu –güya- önlemek için çıkarılan kanun maddesi aynen şöyle : “Ağır ceza mahkemesinin görevine giren işlerde, tutukluluk süresi en çok iki yıldır. Ancak bu süre, zorunlu hallerde, gerekçesi gösterilmek sureti ile uzatılabilir; uzatma süresi TOPLAM üç yılı geçemez.”

Bütün hukuk çevreleri ve üst yargı organları bunu –bize göre hatalı olarak- iki sene ile üç seneyi toplayarak beş sene şeklinde yorumladılar. Üstüne üstlük, özel yetkili mahkemelerde bakılan devlete karşı suçlarda bu sürenin bir misli artırılacağından hareketle tutukluluk süresinin on sene olabileceğini kabul ettiler. Böylece, “uzun tutukluluğu önlemek için çıkarılan bir yasa, uzun tutukluluğa yol açan bir madde haline” getirildi.

Oysa maddeyi dikkatli bir şekilde okuduğunuz zaman, bunun böyle olmadığını ve yanlış yorumlandığını göreceksiniz.
Madde de; ağır ceza mahkemelerinde normal yargılama süresinin en fazla iki yıl olacağı söyleniyor. Bunda şüphe yok.
Zorunlu hallerde bu sürenin uzatılabileceği söyleniyor ama tutuklu yargılama süresinin TOPLAM üç yıl olacağı söyleniyor. Yani normal yargılama süresi iki yıl, zorunlu halde uzatma süresi bir yıl ve “toplam” sürenin üç yıl olacağı söyleniyor. Sürenin beş yıl olacağı şeklinde hiçbir ibare yok.
Aksi takdirde yani uzatma süresi için üç yıl düşünülse idi “toplam” kelimesi kullanılmazdı. Madde de “toplam” kelimesinin kullanılmasının amacı; “normal yargılama süresi ile uzatma süresi olarak toplam sürenin üç yılı geçemeyeceğidir.” Yoksa basit bir toplama çıkarma işi gibi, iki yılın üzerine üç yıl ekleyerek beş yılı bulmak şeklinde bir işlem değildir.
Aksi halde burada toplam kelimesi kullanılmaz ve uzatma süresi üç yılı geçemez denirdi.
Toplam süre üç yılı geçemez demek, normal yargılama süresi ile uzatma süresinin toplamının üç yılı geçemeyeceği demektir.
Eğer özel mahkemelerde bu süre iki misli uygulanacak ise baz olarak alınacak süre “üç yıl olması” bakımından, özel yetkili mahkemelerde bir misli artırılarak, burada da süre altı yılı geçemeyecektir. Yanlış hesap devam ettirilerek “on yıl” gibi bir sürenin bulunması tamamen hatalıdır.
Biz bu konuda Yargıtay başta olmak üzere bütün yargı organlarının “yanlış karar verdiği” inancını taşımaktayız.
Konuyu bir hukuk makalesine dökmemek için detayına girmemekle birlikte; bir önceki madde de yer alan; Asliye ceza mahkemelerindeki yargılama süresindeki ifade, bu görüşümüzü doğrulamaktadır.
Bu madde de, ağır ceza mahkemeleri dışındaki mahkemelerde yani asliye ceza ve sulh ceza mahkemelerinde tutuklama süresinin bir yıl olacağı söylendikten sonra, toplam ibaresi kullanılmaksızın, uzatma süresinin altı ayı geçemeyeceği vurgulanmaktadır. Üstelik, uzatma süresinin, normal tutukluluk süresinin yarısı oranında uzatılmış olması, ağır ceza mahkemelerinde de uzatma süresinin normal yargılama süresi olan iki yılın yarısı kadar yani, bir yıl olduğu ve TOPLAM yargılama süresinin üç yılı geçmeyecek şekilde düşünüldüğü ve amaçlandığı açık bir şekilde ortaya çıkmaktadır.

Buradaki temel hata; kanun yapmada davranılan acele, özensizlik ve yetersizlikten doğmaktadır. Yargı organlarının yaptığı dar yorumlar da bu hataya eklendiğinde, senelerden beri yakınılan ve bir çok insanın canını yakan bu tablo ortaya çıkmaktadır.
“Yanlış hesabın Bağdat’tan dönmesi” gibi, bu konudaki yanlışdan da dönülmesi gerekir.

Bu arada –bize göre-yargının en üst basamağı olan savunmayı temsil eden Baro’lardan, Başkent Ankara Barosunda da Başkanlık seçimleri yapıldı. Ankara Barosunun kıdemli bir Avukatı sıfatıyla, Başkan Adayı olarak katıldığım bu seçimde, Baro’nun değerli mensupları, “bağımsız başkan adayları arasında en fazla oyu” bana vermek sureti ile bir onur kazanmamıza vesile oldular.

Seçim sonucunu soran okurlarımıza bilgi verirken yeni başkan ve yönetime de başarı dileklerimizi iletiriz. Ancak yukarıda açıkladığımız konuda seslerini duyurmanın ve derinleşen bir hukuksal yanılgıdan kurtulmak için görüşlerini iletmenin, tüm hukukçuların ve Baro’ların en önemli görevlerinden biri olduğunu hatırlatmak isteriz.

Av.A.Erdem Akyüz
[email protected]

Toplumsallığı, kendisini ister istemez siyasal/kamusal da yapan insan, yüz yüze ilişkiler ortamında olsa olsa yurttaş (citizen) boyutuna sıçrarken, teknoloji aracılığıyla artık ağdaş (netizen) noktasına gelmiştir. Ağdaş olmanın sorumluluğu hepimizin omuzlarındadır, omuzlarında olması gerekir. Son günlerde yaşadıklarımız, ağdaşlığın, toplumsal, tarihsel, kültürel varlıklar olarak hepimizi etkilediğinin en somut göstergesidir.

Prof. Dr. Betül ÇOTUKSÖKEN

İstanbul, 1950. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü’nü bitirdi. Felsefe doktorasını 1984’te tamamladı. Aynı üniversitede 2000 yılına kadar çalıştı. 2000 yılından beri Maltepe Üniversitesi’nde görev yapmaktadır. 2004 yılında Maltepe Üniversitesi’nde Felsefe Bölümü’nü kurdu. Burada, Fen-Edebiyat Fakültesi Dekan Yardımcılığı, Fen-Edebiyat Fakültesi Dekanlığı, Rektör Yardımcılığı, Sosyal Bilimler Enstitüsü Müdürlüğü, LLP- Erasmus Kurum Koordinatörlüğü, BEK Başkanlığı görevlerinde bulundu. Halen Felsefe Bölümü Başkanı,  Maltepe Üniversitesi İnsan Hakları Araştırma ve Uygulama Merkezi Yönetim Kurulu Üyesi ve Maltepe İlçesi İnsan Hakları Kurulu Üyesi; Türkiye Felsefe Kurumu ve  Uluslararası Felsefe Kuruluşları Federasyonu Başkan Yardımcısı; Darüşşafaka Yüksek Danışma Kurulu Üyesidir.  Çok sayıda kitabı ve makalesi vardır.

İnsanların içinde yer aldıkları her durumda farkına varsınlar ya da varmasınlar, az ya da çok belli bir dayanışma örneği sergiledikleri açıktır. İnsanı ‘zoon politikon’ (toplumsal/siyasal canlı varlık) olarak nitelendirerek, bu insanlık durumunu belki de en yalın  biçimde Aristoteles dile getirmiştir. İnsanın tarihsel ve kültürel bir varlık olduğu da daha sonraları keşfedilmiştir. İnsan; toplumsal, tarihsel, kültürel bir varlık olduğunu düşünmesiyle, konuşmasıyla, özellikle de yazmasıyla pekiştirmiş; başka bir deyişle, düşünmesi, konuşması ve yazmasıyla toplumsal, tarihsel, kültürel oluşu birlikte gitmiştir. İnsan yazma edimiyle (faaliyetiyle) kendisini neredeyse “zamansız” kılmıştır.

ANLAMA İSTEĞİ
Yalın, sıradan bir “çevre” olmanın çok ötesine geçen dünyaya çok farklı edimlerle, düşünme, anlama, yorumlama, değerlendirme edimleriyle dokunan, ulaşan insan, birbirinden çok farklı araçlarla, hep varolanı bilmeyi, anlamayı istemiştir ve bu istemini, günümüzde sınırsızca gerçekleştirmenin peşindedir. Yüzyüze ilişkiler çerçevesinde aynı mekânı ve zamanı paylaşan insan, ilkin teknikle ve artık bilimsel bilginin eşliğinde teknolojiyle birlikte, mekân ve zaman sınırlarını aşarak, adına “sanal gerçeklik” dediğimiz bir ortamda yaşamaya başlamıştır. Teknoloji; insanın kendisiyle, her türlü farklılığına karşın bir bakıma kendisi gibi olan başkalarıyla, diğer varolanlarla, kısacası dünyayla ve bilgiyle olan ilişkilerini temelden değiştirmiştir. Sanal gerçeklikte, sanal ilişkiler çerçevesinde içinde bulunduğu durumu sürekli olarak yeniden kuran insan, sahip olduğu, bir şekilde öğrendiği, içselleştirdiği kavramlarını yeniden gözden geçirmek durumundadır.
Yapısı gereği, durumu gereği, ihtiyaçlarıyla olan ilişkilerinin gereği, başkalarıyla birlikte olmak, başkalarıyla şu ya da bu şekilde birlikte yaşamak zorunda olan insan, yeniden, özne, özgürlük, özerklik, eşitlik, dayanışma, işbirliği, sorumluluk, aydınlanma, sekülerleşme/dünyevileşme, adalet, güven, kavramları üzerinde düşünmek durumundadır. Teknolojinin olanaklarıyla yaşamın akışını neredeyse kısıtsız olarak yönlendiren, yaşamı ertelemeyen insan, artık ağlararasında (internet) yaşamaktadır. İşte insan artık böyle bir yaşayışın gerekleri üzerinde düşünmeye başlamak ve “özne olma durumu”nu sorgulamak zorundadır. Böyle bir ortamda sanal gerçeklik dünyasında artık her birey, görünüşte olabildiğince özgürdür. Ancak bu özgürlük üzerinde ve bu özgürlükle bağlantılı olarak “sorumluluk” üzerinde daha ayrıntılı bir biçimde düşünmek zorundadır.

YENİ BİR MODEL
Toplumsallığı, kendisini ister istemez siyasal/kamusal da yapan insan, yüzyüze ilişkiler ortamında olsa olsa yurttaş (citizen) boyutuna sıçrarken, teknoloji aracılığıyla artık ağdaş (netizen) noktasına gelmiştir. Ağdaş olmanın sorumluluğu hepimizin omuzlarındadır, omuzlarında olması gerekir. Son günlerde yaşadıklarımız, ağdaşlığın, toplumsal, tarihsel, kültürel varlıklar olarak hepimizi etkilediğinin en somut göstergesidir. Yaşadıklarımızı, “ağdaş toplumsalı” okumak, hatta olabildiğince doğru okuyabilmek hepimizin ödevi olsa gerek.

AYRICALIK KALKTI
Yaşadıklarımız en azından bize şunu öğretiyor: Günümüzde teknoloji, insan-dünya-bilgi/bilgi olmayan ilişkilerini tümüyle etkilemektedir; eğer isterlerse ve erişebilirlerse toplumun tüm bireyleri kendilerini ifade etme olanağına, tüm zamanlardakinden daha çok sahiptirler. Yöneten-yönetilen ayırımı neredeyse olanaksız hale gelmiştir. “Karar verici olmak” artık belli bir kesimin ayrıcalığı değildir; her türlü ayırımcılık, özellikle, cinsiyetçi işbölümüyle hepimize ulaşan cinsiyetçi ayırımcılık gücünü yitirmiştir. Çocuklar da, gençler de, kadınlar da vardır! Farklı kimliksel özelliklerini bugüne kadar şu ya da bu şekilde gizleyenler de artık peçelerini kaldırmıştır, toplumda onlar da vardır! Son günlerde yaşadıklarımız, bütün bunları gözümüzün önüne serdi; dünyevileşmenin, aydınlanmanın önemi bir kez daha tüm yalınlığı ve açıklığıyla ortaya çıktı, yeter ki olup bitene ezberlerle bakmayalım!
Öyleyse ne yapmalı? Ağdaş-yurttaşlar olarak bir yandan görünmez olan ama bizi sürekli olarak etkileyen tüm kavramlarımızı, değerlerimizi, ne yazık ki bizi sürekli olarak kısıtlayan değer yargılarımızı; öte yandan görünürlük alanına sınır tanımaz şekilde çıkan eylemlerimizi, ilişkilerimizi, açıklık, saydamlık, hesap verebilirlik, işbirliği anlayışı içinde gözden geçirmeliyiz. Farkında mısınız? Gençler böyle bir tutum içinde; gençler ağdaş olarak böyle bir mesaj veriyor; artık hiçbir şey eskisi gibi değil!

GENÇLERİ ANLAMAK
Anne-babalar, öğretmenler, karar vericiler, kentli ağdaş gençlerin başkaldırısını, onlarla işbirliği yaparak, kibirden arınarak, “gençleşerek” anlamaya çalışın, çalışalım; ağdaşlığın yeni kavram örgüsünü ve gerektirdiklerini sürekli olarak düşünelim. Ağdaş-yurttaşlığın gerekli ve yeterli koşulları üzerine, bilgi dışı hiyerarşiyi ve her türlü otoriterliği bir yana bırakarak bir kez daha düşünelim; her türlü şiddetin karşısında olduğumuzu sadece sözel olarak, boş bir retorik olarak değil, eylemimizle de, “özenli düşünme”, “özenli dile getirme” ve “özenli eylemde bulunma”yla da gösterelim. Belki o zaman sağlıklı bir demokrasinin kapısını aralayabiliriz. Özellikle insan haklarına dayalı olması gereken Anayasamızı yapma işini gençlerimize, özellikle genç düşünenlere, tartışmacı, sorgulayıcı, eleştirici, öngörülü aydınlık kafalara bırakalım.

(PART-I, BEFORE THE WAR)

Dispute between North and South Korea is growing day by day. We believe that it will be better to give, some background information about these famous hostilities.
The Korean War is one of the most comprehensive and significant wars that took place within almost the 60 odd years following World War II. It began on the morning of 25th June 1950 with a surprise assault initiated by the North Korean Armed Forces who had been preparing for an offensive for a long time, without any apparent pretext or provocation. Consequently, it continued to expand, with the United Nation Forces, formed for the first time in history comprising about 20 free nations including Turkey, fighting on the side of South Korea and Communist Chinese Forces fighting on the side of North Korea until 27 July 1953 on which date the war came to an end through an interim truce
Due to the political conditions prevailing at that time, Turkey was the first nation following the U.S. to respond positively to the United Nations call assigning a 5000 men strong Brigade to the United Nation Armed Forces. The Brigade; which came to be known as “The Turkish Brigade” entered the war in late Nov 1950, at almost the same time as Communist Chinese Forces started fighting on the side of North Korea. The Brigade took an active part in numerous battles of various size until the signing of the truce.
We have prepared this article on the anniversary of this unfortunate episode to commemorate the soldiers who fought and shed blood for a sacred cause, thousand of miles from their homes, and to briefly review the operations conducted by the Turkish Brigade, which was renowned for its exploits during this war. We think that for all military and even civilian personnel, of what country they are from, there are great benefits to be obtained from recognizing and being informed about both the positive and negative aspects of operations conducted by a unit of such a small scale. Thus, it will be possible to have a better idea about the degree of impact a unit may have, regardless of his size, on the outcome of combat and indirectly, even the outcome of the war itself.

HISTORICAL BACKGRAUND:

The Koreans have a 4000 years old history, they are a people bound to the infertile land of the Korean Peninsula, and are different from the Chinese, the Manchurians and Japanese. They had passed the civilization of Ancient China to Japan, and although they are very peaceful people, their geographical location caused the country to be used as a natural bridge and buffer zone, never allowing the Koreans to find the peace they sought. The history of Korea, much like that of Anatolia, which also constitutes a natural bridge between Asia, Europe and Africa, abounds with foreign invasions. Korean Peninsula is regarded both as a bridgehead for those who want to cross to Asia and as a stepping stone for those who want to cross to the Japanese Islands. For these reasons any power whose intention has been or would be to control the Far East for its national interests, must always have and want to have Korea under its control. The region of Korea has been a source of political conflict, confrontation and armed combat, initially between her close neighbors China and Japan; and later, upon Tsarist Russia gaining a foothold in the Far East in the second half of the 19th Century, between China, Japan and Russia. The original reason for conflicts could not have been only Korea; the real objective of the scramble was the reach and widespread lands of Manchuria.
China had maintained control over Korea since the reign of the Manchu’s. In the 19th Century, The Japanese Empire as early as its founding years tried to intervene economically in Manchuria. As a result, Japanese and Chinese Empires started fighting in Korea in 1894. The Japanese defeated Chinese Forces near Pyongyang and with the Shimoneski Treaty, signed on seventeen April 1895; The Manchu Empire resigned its rights over Korea and abandoned Taiwan to Japan. Although Korea came under Japanese control later, the expansionist policies of the Tsarist Russia to the north influenced Russian- Japanese relations. Russia tried to carve out a peace from Manchuria without any regard for the Japanese Empire and Seized bases and fortresses and started approaching the River Yalu in order to gain control over Northern Korea. It is interesting to note that; the idea to divide Korea along 38th Parallel between Japan and Russia first emerged in 1896, during these conflicts. When Japanese Army and Navy defeated Russians in 1904 they gained control over the entire Area.

The Koreans could not make use of Wilson’s Principles at the end of World War-I, since Japan was then in the ranks of Entente Powers. In spite of this, Korean nationalists formed two provisional governments outside Korean territory. One of these was under Dr. Syngman Ree, the other formed by Kim Kao. During World War II, the Korean issue was for the first time dealt with at 1943 Cairo Conference. The portion of the conference communiqué pertaining to Korea and signed by Chiang-Kai-Shek, Churchill and Roosevelt is as follows: “ The three major states, U.S., Britain and China, who are well aware of the captivity of the Korean People, have decided that Korea will be granted her independence due course.” At that time, Soviet Russia had not yet taken part in a war in the Far East and it was decided that Korea would be occupied only by U.S. troops at the appropriate time. Later, when it was understood at the Yalta Conference in Feb 1945 that the USSR would take part in the war in the Far East, the commanders agreed to confer the duty of ousting the Japanese from Korea jointly to Soviet and U.S. troops. As is known, in May 1945, Japan received from the Allies a call to surrender in early August. When Japan refused to oblige, Atom Bombs were dropped for the first time in history on Hiroshima and Nagasaki, on 6 and 9 Aug 1945 respectively. Meanwhile, the USSR declared war against Japan on 8 August and Japanese stated they would surrender to the U.S. on August 10th.
Soviet Troops started entering Northern Korea through Manchuria on 12th August. While these troops were rapidly moving through Korea, U.S. forces were hundreds of miles away. Soviet Forces had to be stopped somewhere. Thus 38th Parallel was suggested as a border. Upon adoption of this proposal, there were suddenly two Koreas. These incidents, which took place immediately following World War-II, closely resemble incidents, which took place at the beginning of the war, during the same months six years before when the Soviets invaded Eastern Poland in much the same way they occupied Korea, while the Germans were invading Western Poland.
The developments that took place between Sep 1945 and June 1950 may be summarized as follows:
A. While the U.S. and the Free Nations were striving to settle the dispute by setting up Military Government in South Korea through democratic means and in compliance with U.N. resolutions, the Soviets were not favoring any solution short of uniting Korea under communist rule as they had intended from the outset.
B. Although the Committee, which was set up to work on a solution, was allowed to work freely in South Korea, it was not allowed to cross the 38th parallel. The Committee decided to hold elections in South Korea on 10th May 1948. The elections were held and the “Republic of Korea” was formed five days after a constitution was accepted on 12th July. The first president elected was one of the early freedom fighters, Dr. Syngman Ree.
C. Three and a half months after the elections in the South, North Korea, which had been under the control of the “ People’s Council” since 1945, held elections on 25th August 1948 for 572 members of Parliament, supposedly representing the whole of Korea and “The People’s Democratic Republic of Korea” was formed. Thus, in 1949, two separate governments were established both claiming to be the sole representative of all of Korea.
D. In accordance with a United Nations resolution, U.S. and Soviet occupation Forces left Korea after these governments were formed.

Dr. M. Galip Baysan