1969. İstanbul.Amerikan 6. Filosu limana yanaşıyor.
Denizciler güvertede, halk sokakta.
Ve öğrenciler bağırıyor:
“Yankee Go Home!”
O anda bazıları kafalarını sallıyor, gözlerini kısıyor, dudaklarını büzüyordu.
“Vatan haini! Kızıl Komünist!”
Evet, tam olarak böyle dediler.
Amerikan emperyalizmine karşı çıkan gençleri damgaladılar, güya kriminalize ettiler.
O kafa,
o anki tarihsel trajedinin ve politik körlüğün simgesi,
bugün hâlâ var.
Ama değiştiği sanılmasın.
AKP’li kafa, o 1969’daki damgalama refleksinin genetik mirasçısıdır.
Direnişe hakaret etmek, anti-emperyalist eylemleri suçlamak, “ulusal çıkar” maskesiyle emperyalizme boyun eğmek…
Hepsi aynı DNA’da kodlanmış gibi.
Tarih, ironiyi sever:
Bir yanda Denizler, Mahirler, Yusuflar sokakta
ve bağımsızlık, özgürlük ve halkın iradesi için bağırıyor.
Diğer yanda genetik mirasçı, kahve köşesinde veya TV stüdyosunda
emperyalizme övgü düzen ve eyleme hakaret eden kafayı temsil ediyordu.
Ve işte hiciv burada:
Bir ülke, kendi çocuklarına vatan sevgisini öğretirken,
aynı topraklarda, bir başka kafanın emperyalizmin uşaklığıyla tarih yazmaya devam etmesi,
hem trajik hem gülünç.
1969’da damgalanan “kızıl komünistler”,
bugün hâlâ aynı kafanın anti-emperyalist iradeye düşman bakışını taşıyor.
Ama Harunlar, Denizler, Mahirler, Yusuflar unutulmadı;
kalplerde, beyinlerde ve sokaklarda hâlâ yaşıyor.
Genetik miras böyle bir şeydir:
Tarih tekrar eder, ama direniş de.
Ve direnenler, mirasçılara rağmen hâlâ seslerini yükseltir:
Yankee Go Home! Kahrolsun işbirlikçiler!
Bir yanıt yazın