Sahne New York’ta kurulmuş. Masanın başında oturan bir figür var: Trump. Hani şu, kendi gökdelenlerinin gölgesinde “dünya liderlerini” misafir ederken aslında onların cebinden çıkan paranın üstüne oturan adam. Masanın etrafına dizilmiş olanlar ise kağıt üstünde “halklarının temsilcisi”, ama gerçekte Trump’ın suratındaki en ufak mimiği alkışa çevirmeye hazır figüranlar.
Ortadoğu’dan, Asya’dan, Katar’dan, Türkiye’den ve daha nicelerinden gelmiş bu “liderler”, yanlarında getirdikleri tek sermaye ile oradalar: suskunluk. Trump “esirler önemli” dediğinde, kimsenin “ya Gazze’deki ölü çocuklar?” diye sormaya mecali olmadı. Sahi, belki de onlar için “sükût altındır”, özellikle de patronun önünde.
Katar temsilcisi, Trump’ın sözlerini öyle bir “güzel konuşuyorsunuz” diyerek süsledi ki, masanın etrafındaki hava birden bir tiyatro sahnesine dönüştü. Bir tek dekor eksikti: Gazze’de yıkılmış binalar, enkazdan çıkarılan cansız çocuk bedenleri. Ama olsun, onlar ekrana yansımayınca mesele yoktu.
Erdoğan ve Trump yan yana, masanın başında, adeta bu “sessizlik şenliğinin” şeref misafirleri gibiydiler. Yan kanatlarda oturan diğerleri ise figüran değil, daha ziyade “zorunlu seyirci.” Hepsi birer birer, Trump’ın ağzından dökülen cümleleri not alır gibi başlarını sallıyorlardı. İşte diplomasi dedikleri bu: haraç başına teslimiyet.
Ve bütün bunların sonunda bize kalan tablo şu:
Milyarlarca insanı temsil ettiği iddia edilen bu “liderler,” aslında milyarların alın terini, vergisini, çocuklarının geleceğini pazarlayan aracıdan başka bir şey değiller. Bu tabloya bakınca akla tek bir kelime geliyor: fahişelik.
Ama mesele bedenin değil, ruhun fahişeliği. İnançların, umutların ve halkın iradesinin haraç başının sofrasına servis edilmesidir asıl rezalet.
Ey “Müslüman” kitleler!
Ne zamana kadar başınızda oturanların Trump gibi birine bu şekilde diz çökmesini izleyeceksiniz? Ne zamana kadar bu sofraya sizin vergileriniz, sizin geleceğiniz taşınacak?
Belki de uyanmanın vakti geldi. Çünkü o masanın etrafındaki ABD emperyalizmine fahişelik yapan “liderlerin” bir gün sizi temsil ettiğine inanmak, işte gerçek yanılgı bu.
Bir yanıt yazın