Bir zamanlar siyaset, fikirlerin çarpıştığı bir meydandı.
Şimdi ise bazıları için ışıkların altında oynanan bir tango sahnesi.
Müzik değişiyor, figürler değişiyor, partnerler sürekli yer değiştiriyor. Ama sahnedeki amaç aynı: ritmi kim kontrol ediyorsa, kazancı o topluyor.
Eskiden ideoloji vardı, şimdi pozisyon var. Dün birbirine “ihanet” diyenler bugün aynı masada “uyum” konuşuyor. Dün “asla birlikte olmayız” diyenler, bugün aynı cümlenin içine virgül gibi ekleniyor.
Siyaset artık bazıları için bir hizmet alanı değil, bir dolaşım ağı.
Bir yerden giriliyor, başka bir yerden çıkılıyor.
Partiler arası geçişler ideolojik bir yolculuk değil, daha çok lojistik bir taşıma operasyonu gibi. Bavullar hazır, yön tabelaları net, duraklar bellidir.
Kürsülerde söylenenler ise çoğu zaman sahnedeki müzik kadar geçicidir. Müzik durunca sözler de unutulur.
Vatandaş ise bu tangonun en sessiz izleyicisidir. Alkışlamak zorunda bırakılır ama neyin alkışlandığını her zaman anlayamaz.
Bir şehirde yol yapılır, diğerinde bozulur. Bir yerde hizmet denir, başka yerde ihale konuşulur. Herkes “şeffaflık” der ama şeffaflığın içinden en çok bulanıklık geçer.
Kimi için siyaset bir görevdir.
Kimi için bir meslek.
Kimi için bir sıçrama tahtası.
Kimi için ise hiç bitmeyen bir kazanç döngüsü.
Ve her seçim döneminde sahne yeniden kurulur.
Işıklar yanar.
Müzik başlar.
Yeni vaatler, eski yüzlerle söylenir.
Kostümler değişir ama koreografi aynıdır.
Sonra perde kapanır.
Ve perde kapandığında sahnede kalan tek şey, alkışlayan kalabalığın hafızası olur.
Ama o hafıza da kısa sürede bir sonraki gösteriye hazırlanır.
Çünkü bu ülkede bazı sahneler bitmez.
Sadece oyuncular yer değiştirir.
Bir yanıt yazın