Bunu isterdim, ama hiç sanmıyorum.
İkinci dünya savaşı sonrası ABD ve NATO’nun vizyonu farklı.
ABD NATO’yu ağırlıklı olarak askeri güvenlik kavramına göre tasarladı.
NATO’nun mal, hizmetler ve işgücünün serbest dolaşımıyla bir alakası yoktur.
Yalta Konferansında yapılan pazarlıklar ve paylaşım temel alındı.
AB ise farklı bir kulvardan ilerliyor.
Bir ütopyaları var.
Tek parça büyük bir Avrupa krallığı kurmak istiyorlar.
Ve sınırları da aslında çizmiş durumdalar.
Malesef Türkiye Avrupa’nın sınırları dışında.
İsrail bile içinde sayılabilir.
Gürcistan, Ermenistan falan.
Ama Türkiye dışında.
Eskiden Türkiye’yi ekonomik pazar haline sokacak anlaşmalara yatkındılar.
Ancak, son yıllarda Hindistan ve Çin’le bile daha fazla yakınlaşmakta bir mahsur görmüyorlar.
Özellikle Hindistan ile yapılan son anlaşmalar çok rahatsız edici.
Türk vatandaşlarının Avrupa’da serbest dolaşımı ise bir kabus olarak görülüyor.
Türkiye’nin askeri ürünlerini almamak için bin dereden su getiriyorlar.
Özellikle Fransa ve Yunanistan AB’nin silahlanma programları için ayrılan fonların AB ülkeleri içinde kalması gerektiğini söylüyor.
Bu özellikle Türkiye savunma pazarının dışında kalsın anlamı taşıyor.
Örneğin, Ukrayna savaşında en çok yokluğu hissedilen 155’lik obüs mermilerini Türkiye bolca ve ucuza üretebilmesine rağmen, Türkiye’yi bu pazardan dışlamak için çok fazla çaba harcadılar.
Açıkçası PSİKOLOJİK BİR EŞİK var.
AB’nin lider devletleri ve halkları bu eşiği geçemiyor.
Türkiye’yi askeri, ekonomik anlamda DOĞAL bir düşman olarak görüyorlar.
Türkiye’nin askeri her tasarrufunu AB’ye, özelde Yunanistan ve GKRC egemenliğine yönelik tehdit olarak görüyorlar.
Son günlerde köpürtülen İsrail-Türkiye husumetinde ise açıkça İsrail lehinde pozisyon alıyorlar.
Elbette bütün olup bitenlerde yalnızca AB sorunlu değil.
Türkiye de, Davutoğlu’nun STRATEJİK DERİNLİK anlayışı, sonrasında ABD’ye ayarlı BOP, EBOP projelerinde Irak ve Suriye’de yığınak yapması, Yüce Galaktik Liderin “Eyyyyyy” diye başlayan tiradları, babalanmaları özellikle büyüklük iddiası olan Fransızları çok ama çok irrite etmiştir.
Aslında Türkiye batılı askeri güçlerle pek çok kez karşı karşıya geldi.
Libya da, Suriye’de, Ege Denizinde, son zamanlarda Kıbrıs’ta.
Bu karşılaşmalarda gerçek hasım ülkeler gibi tatbikatlar yapıldı.
Silahlar gösteridi.
Açıkçası askeri ve diplomatik alanda tehdit dili kullanıldı.
Çok ama çok örnek var.
AB’nin lider ülkeleri ve halkları nolursa olsun Türkiye’nin tam üye olmasına karşı olduğunu bilmek gerekir.
Günden güne yükselen sağın etkisine giren AB’de serbest dolaşım, askeri ittifak kesinlikle kimsenin düşündüğü şey değil.
AB Türkiye’yi tamamıyla düşmanlaştırmadan, olabildiğince uzakta, ve pasif vaziyette tutabilecek kadar yakınlık arzuladığını bilmek lazım.
Bizlere göre akılcı, mantıklı olmasına rağmen Türkiye ile bir ittifak içinde olmak AB’nin karar alıcılarında, halklarında mide bulantısından başka etki yaratmıyor.
Türkiye ittifak arayışlarına devam etmekle beraber, NATO içinde kalmaya devam etmeli.
Çok da sorun ediliyorsa, onların bizi NATO’dan atmasını beklemek gerek diye düşünüyorum.
Çok beklemeye gerek kalmadan, Türkiye’nin ABD, AB ile askeri yüzleşmelerinin giderek artacağını bekliyorum.
Hazırda uyuşmazlık konusu olan çok yer var.
Bu nedenle ülkemizin seferberlik çabalarının hızlandırılmasını, gizli ya da açık değişik formüllerle ekonomik, askeri, siyasi ittifak arayışlarına devam etmesi önemlidir.
Türkiye asla bağlantısız, ya da önemli ittifakların dışında yalnız kalamaz.
Bir yanıt yazın