Medeniyetler Çatışması için Satranç Tahtasını Hazırlamak

EMPERYALİZM – BOP * “Medeniyetler Çatışması” ,için Satranç Tahtasını Hazırlamak: ,“Yeni Ortadoğu”yu Böl, Yönet ve Yönet

Değerli okur,

Sizlere EMPERYALİZMİN, “medeniyetler Çatışmaları” yaratarak az gelişmiş ve gelişmekte olan, Yer altı zenginliklerine sahip ülkeleri BÖLEREK YÖNETMEK ve zenginliklerine el koymak için hazırladıkları ve de uyguladıkları küresel oyunları, tuzakları anlatan uzunca bir makaleyi okumanıza sunuyorum.

Ne yazık ki satranç masasına konmuş olan ülkeler arasında Türkiye de vardır. Makaleyi okumadan önce BOP konusunu hatırlamakta yarar var;

Naci KAPTAN – 28.12.2024

========================

” ABD Eski Dışişleri Bakanı Condoleezza Rice, 7 Ağustos 2003 tarihli açıklamasında “Ortadoğu’da 22 ülkenin sınırları değişecek” demişti. Her şey bununla başladı. Daha doğrusu önceden şekillenen, alt çalışması yapılan bir projenin açıklaması, o güne denk gelmiş de olabilir. Adına BOP dediğimiz bu proje, tıkır tıkır kesintisiz çalışıyor. Bu projede devletler yıkılıyor, parçalanıyor, yeni devletçikler kuruluyor. Bu projede kan, göz yaşı, yıkım var. Sınırların değişimi var.

Olayların hemen güneyimizde cereyan etmesi bizi de bir şekilde sarmalına alıyor. Ayrıca Erdoğan’ın, “Büyük Ortadoğu Projesi’nin eş başkanlarından bir tanesiyiz. Diyarbakır ABD’nin projesi (BOP) için merkez olabilir.” dediğini anımsamakta yarar var.

Irak Devlet Başkanı Saddam Hüseyin’e Kuveyt’i işgal ettirerek başlanan süreçte Saddam’ın son kullanma tarihi bitti ve kendisini de ipe götürdü. Sonrasında ülkesi üçe bölündü. Büyük Kürdistan Projesinin Irak ayağı kurulmuş oldu. ABD Libya’da Devlet Başkanı Kaddafi’yi de devirdikten sonra, onun hayatı da Saddam gibi daha acı ve dramatik şekilde sonlandı. Libya da parçalara ayrıldı.

HAMAS Terör Örgütü kullanılarak İsrail’e bir saldırı yapıldı. Sonuçta Gazze yerle bir edildi. Filistin, tarihinin en zor günlerini yaşıyor. İsrail, çoluk çocuk, sivil halk demeden 60 bin insanı katletti. Hala da acı, dram, göz yaşı, sefalet tüm acımasızlığı ile sürüyor.

Lübnan’da İsrail saldırılarından nasibini aldı. Yetmedi uzun süredir yıkım ve bölünmesi için uğraş verilen Suriye’ye geldi sıra. Şu an Suriye’de tam bir kargaşa yaşanıyor. Kim kimle savaşıyor, kim kimden yana belli değil. Kimin eli kimin cebinde belli değil. Fakat belli olan bir şey varsa Suriye parçalara ayrılıyor. Güney sınırımız pek güvende değildi, şimdi daha da sorunlu. Bundan sonraki süreçte güney sınırımızda Suriye devleti dışında devletçikler de olabilir.

Arkasına ABD’yi alan İsrail kontrol edilemez konumda. Tüm hesapların sonunda İsrail’in nüfuzunu artırmak ve sınırlarını genişletmek hesabı yattığı açık. Büyük Kürdistan hayali ile ABD ve İsrail’in desteğinde yeni bir İsrail yaratılmak istendiği de sır değil.

Şimdilik lokmanın büyüğü sona bırakıldı. Sıra yavaş yavaş İran’a geliyor. Suriye ve Irak’ta arkasını sağlama alınca İran’ı vuracağının zaten işaretlerini veriyor. İran’da PJAK Kürt örgütleri ile Büyük Kürdistan projesinin İran ayağı oluşturulacak.

Türkiye’nin yanı başında olan olaylardan etkilenmemesi düşünülemez. İran’dan sonra sıra kime geleceği bilmece sorusu değil. “APO, TBMM’ye gelsin, konuşsun” söylemleri yanı başımızdaki bu olayların bir yansıması mı acaba?

BOP’un Eş Başkanı olduğunu söyleyen iktidarın, Suriye, Irak, İran’da Büyük Kürdistan için karenin dördüncü kenarının tamamlanmasında ABD ve İsrail’in niyetleri sır değil. Fakat AKP iktidarının tavrı ve dirayeti ne olacaktır? BOP saat gibi işlerken Türkiye dik durup belirleyici mi olacak? Suyun akışına mı kendisini kaptıracak?” ( https://www.devrimgazetesi.com.tr/buyuk-ortadogu-projesi-bop-tikir-tikir-isliyor-1/ )

“Medeniyetler Çatışması” için
Satranç Tahtasını Hazırlamak:
“Yeni Ortadoğu”yu Böl, Yönet ve Yönet

---

Mahdi Darius Nazemroaya tarafından
Küresel Araştırma, 14 Aralık 2024
Küresel Araştırma 26 Kasım 2011

---

Mahdi Nazemroaya’nın bu dikkatlice araştırılmış makalesi ilk olarak 13 yıl önce Kasım 2011’de Global Research tarafından yayınlanmıştır

“Arap Baharı” adı, bölge hakkında yüzeysel bir bilgiye sahip olmanın dışında Araplar hakkında çok az şey bilen bireyler ve gruplar tarafından Washington, Londra, Paris ve Brüksel’deki uzak ofislerde uydurulmuş bir slogandır. Arap halkları arasında ortaya çıkan şey doğal olarak karma bir pakettir. Ayaklanma, fırsatçılık gibi bu paketin bir parçasıdır. Devrimin olduğu yerde her zaman karşı devrim vardır. Arap Dünyası’ndaki ayaklanmalar da bir Arap “uyanışı” değildir; böyle bir terim, Arapların diktatörlük ve adaletsizlik onları çevrelerken her zaman uyuduklarını ima eder.

Gerçekte, daha geniş Türk-Arap-İran Dünyası’nın bir parçası olan Arap Dünyası, Birleşik Devletler, İngiltere ve Fransa gibi ülkelerle koordinasyon halinde Arap diktatörleri tarafından bastırılan sık sık isyanlarla doludur. Bu güçlerin müdahalesi her zaman demokrasiye karşı bir denge unsuru olarak hareket etmiştir ve böyle olmaya devam edecektir.

Böl ve Yönet: İlk “Arap Baharı” Nasıl Manipüle Edildi

Orta Doğu’yu yeniden yapılandırma planları Birinci Dünya Savaşı’ndan birkaç yıl önce başladı. Ancak, bu sömürgeci tasarımların tezahürü, Osmanlı İmparatorluğu’na karşı “Büyük Arap İsyanı” ile Birinci Dünya Savaşı sırasında açıkça görülebildi.

İngiliz, Fransız ve İtalyanlar, Cezayir, Libya, Mısır ve Sudan gibi ülkelerde Arapların herhangi bir özgürlükten yararlanmasını engelleyen sömürgeci güçler olmalarına rağmen, bu sömürgeci güçler kendilerini Arap kurtuluşunun dostu ve müttefiki olarak göstermeyi başardılar.

“Büyük Arap İsyanı” sırasında İngilizler ve Fransızlar aslında Arapları Osmanlılara karşı kendi jeopolitik planlarını ilerletmek için piyade olarak kullandılar. Londra ve Paris arasındaki gizli Sykes-Picot Anlaşması buna bir örnektir. Fransa ve İngiltere, Arapları Osmanlıların sözde “baskısından” kurtarma fikrini satarak onları kullanmayı ve yönlendirmeyi başardılar.

Gerçekte, Osmanlı İmparatorluğu çok etnikli bir imparatorluktu. Tüm halklarına yerel ve kültürel özerklik verdi, ancak bir Türk varlığı olma yönünde yönlendirildi.

Hatta Osmanlı Anadolu’sunda yaşanacak Ermeni Soykırımı bile, günümüzde dış aktörler tarafından Osmanlı İmparatorluğu’nu, Anadolu’yu ve Osmanlı vatandaşlarını bölmek amacıyla yürütülen mezhepçi bir planın parçası olarak Irak’taki Hıristiyanlara yönelik saldırılarla aynı bağlamda analiz edilmelidir.

Osmanlı İmparatorluğu’nun çöküşünden sonra, Arap halkları arasında anlaşmazlık tohumları ekerken, Araplara özgürlüğü reddeden Londra ve Paris’ti. Yerel yozlaşmış Arap liderler de projede ortaktı ve birçoğu İngiltere ve Fransa’nın müşterisi olmaktan fazlasıyla memnundu. Aynı şekilde, “Arap Baharı” bugün de manipüle ediliyor. ABD, İngiltere, Fransa ve diğerleri şimdi Arap Dünyası’nı ve Afrika’yı yeniden yapılandırmak için yozlaşmış Arap liderlerinin ve figürlerinin yardımıyla çalışıyor.

Yinon Planı: Kaostan Düzen…

İngilizlerin Orta Doğu’daki stratejisinin devamı olan Yinon Planı, İsrail’in bölgesel üstünlüğünü garanti altına almak için İsrail’in stratejik bir planıdır. İsrail’in, çevredeki Arap devletlerini daha küçük ve daha zayıf devletlere bölerek jeopolitik ortamını yeniden yapılandırması gerektiğini ısrarla belirtir ve şart koşar.

İsrailli stratejistler, Irak’ı bir Arap devletinden gelebilecek en büyük stratejik zorluk olarak gördüler. Bu nedenle Irak, Orta Doğu ve Arap Dünyası’nın Balkanlaştırılmasının merkezi olarak belirlendi. Irak’ta, Yinon Planı’nın kavramlarına dayanarak, İsrailli stratejistler Irak’ın bir Kürt devleti ve biri Şii Müslümanlar için diğeri Sünni Müslümanlar için olmak üzere iki Arap devleti olarak bölünmesi çağrısında bulundular. Bunu tesis etmeye yönelik ilk adım, Yinon Planı’nın tartıştığı Irak ve İran arasındaki bir savaştı.

Atlantic 2008’de ve ABD ordusunun Silahlı Kuvvetler Dergisi 2006’da, Yinon Planı’nın taslağını yakından takip eden, geniş çapta dolaşan haritalar yayınladı. Biden Planı’nın da talep ettiği bölünmüş bir Irak’ın yanı sıra, Yinon Planı bölünmüş bir Lübnan, Mısır ve Suriye talep ediyor. İran, Türkiye, Somali ve Pakistan’ın bölünmesi de bu görüşlerle örtüşüyor. Yinon Planı ayrıca Kuzey Afrika’da dağılma talep ediyor ve bunun Mısır’dan başlayıp Sudan, Libya ve bölgenin geri kalanına yayılmasını öngörüyor.

Krallığı Güvence Altına Almak: Arap Dünyasını Yeniden Tanımlamak…

Yinon Planı , her ne kadar bazı değişikliklere uğramış olsa da, “Temiz Kopuş” kapsamında harekete geçiyor ve hayata geçiyor. Bu, Richard Perle ve “2000’e Doğru Yeni Bir İsrail Stratejisi” Çalışma Grubu tarafından , dönemin İsrail başbakanı Benjamin Netanyahu için 1996’da yazılan bir politika belgesi aracılığıyla gerçekleşiyor.

Perle, o dönemde Roland Reagan’ın Pentagon müsteşar yardımcısıydı ve daha sonra George W. Bush Jr. ve Beyaz Saray’ın askeri danışmanıydı.

“2000’e Doğru Yeni Bir İsrail Stratejisi ” Çalışma Grubu’nun Perle dışında kalan diğer üyeleri James Colbert (Yahudi Ulusal Güvenlik İşleri Enstitüsü), Charles Fairbanks Jr. (Johns Hopkins Üniversitesi), Douglas Feith (Feith ve Zell Associates), Robert Loewenberg (İleri Stratejik ve Politik Araştırmalar Enstitüsü), Jonathan Torop (Washington Yakın Doğu Politikaları Enstitüsü), David Wurmser (İleri Stratejik ve Politik Araştırmalar Enstitüsü) ve Meyrav Wurmser’den (Johns Hopkins Üniversitesi) oluşuyordu.

Temiz Bir Kopuş: Krallığı Güvence Altına Almak İçin Yeni Bir Strateji, 1996 tarihli bu İsrail politika belgesinin tam adıdır.

ABD, birçok açıdan Tel Aviv’in 1996 tarihli politika belgesinde özetlenen “krallığı” güvence altına alma hedeflerini uyguluyor. Dahası, “krallık” terimi yazarların stratejik zihniyetini ima ediyor.

Bir krallık, bir hükümdar tarafından yönetilen toprakları veya bir hükümdarın yönetimi altında olan ancak fiziksel olarak onların kontrolü altında olmayan ve vasalların yönettiği toprakları ifade eder. Bu bağlamda, krallık kelimesi Orta Doğu’yu Tel Aviv krallığı olarak belirtmek için kullanılıyor. Esasen Pentagon’da kariyer yapmış biri olan Perle’nin İsrail makalesinin yazılmasına yardımcı olması da, krallığın kavramsallaştırılmış hükümdarının İsrail, Amerika Birleşik Devletleri veya her ikisi olup olmadığını sormamıza neden oluyor.

Krallığı Güvence Altına Almak: İsrail’in Şam’ı İstikrarsızlaştırma Planları

1996 tarihli İsrail belgesi, Suriyelileri Lübnan’dan iterek ve Ürdün ve Türkiye’nin yardımıyla Suriye Arap Cumhuriyeti’ni istikrarsızlaştırarak 2000 yılı civarında veya sonrasında “Suriye’yi geri çekmeyi” talep ediyor. Bu sırasıyla 2005 ve 2011’de gerçekleşti.

1996 tarihli belgede şöyle deniliyor:

“İsrail, Türkiye ve Ürdün ile işbirliği yaparak, Suriye’yi zayıflatarak, kontrol altına alarak ve hatta geri çekerek stratejik ortamını şekillendirebilir. Bu çaba, Irak’ta Saddam Hüseyin’i iktidardan uzaklaştırmaya odaklanabilir – kendi başına önemli bir İsrail stratejik hedefi – Suriye’nin bölgesel hırslarını engellemenin bir yolu olarak.” [1]

İsrail’in hakim olduğu bir “Yeni Ortadoğu” yaratma ve Suriye’yi kuşatma yolunda ilk adım olarak, 1996 tarihli belge, Başkan Saddam Hüseyin’in Bağdat’taki iktidardan uzaklaştırılmasını talep ediyor ve hatta Irak’ın Balkanlaştırılmasına ve Sünni Müslüman bir “Orta Irak”ı da içeren Şam’a karşı stratejik bir bölgesel ittifak kurulmasına değiniyor. Yazarlar şunları yazıyor:

“Ancak Suriye bu çatışmaya potansiyel zayıflıklarla giriyor: Şam, Lübnan kanadının dikkatinin dağılmasına izin vermek yerine tehdit edici yeni bölgesel denklemle uğraşmakla çok meşgul. Ve Şam, bir tarafta İsrail, diğer tarafta merkezi Irak ve Türkiye ve ortada Ürdün’ün olduğu ‘doğal eksen’in Suriye’yi sıkıştırıp Suudi Yarımadası’ndan ayıracağından korkuyor.

Suriye için bu, Suriye’nin toprak bütünlüğünü tehdit edecek şekilde Ortadoğu haritasının yeniden çizilmesinin habercisi olabilir.”[2]

Perle ve “2000’e Doğru Yeni İsrail Stratejisi” Çalışma Grubu da Suriyelilerin Lübnan’dan çıkarılması ve Lübnanlı muhaliflerin kullanılarak Suriye’nin istikrarsızlaştırılması çağrısında bulunuyor.

Belgede şöyle deniliyor:

“[İsrail] Suriye’nin dikkatini, Lübnan’daki Suriye kontrolünü istikrarsızlaştırmak için Lübnanlı muhalif unsurları kullanarak başka yöne çekmelidir.” [3] Bu, sözde “Sedir Devrimi”ni başlatan ve yolsuz Said Hariri tarafından kontrol edilen, şiddetle Suriye karşıtı 14 Mart İttifakı’nı yaratan Hariri Suikastı’ndan sonra 2005’te gerçekleşecek olan şeydir.

Belgede ayrıca Tel Aviv’in “dünyaya Suriye rejiminin doğasını hatırlatmak için fırsatı değerlendirmesi” çağrısı yapılıyor. [4]

Bu, açıkça İsrail’in halkla ilişkiler (PR) kampanyaları kullanarak rakiplerini şeytanlaştırma stratejisine uyuyor. 2009’da İsrail haber medyası, Tel Aviv’in büyükelçilikleri ve diplomatik misyonları aracılığıyla, İran başkanlık seçimleri gerçekleşmeden önce bile bir medya kampanyası ve İran büyükelçilikleri önünde protestolar düzenleyerek, seçimleri itibarsızlaştırmak için küresel bir kampanya başlattığını açıkça kabul etti. [5]

Belgede ayrıca Suriye’de şu anda yaşananlara benzeyen bir şeyden de bahsediliyor:

“En önemlisi, İsrail’in Suriye’ye karşı Türkiye ve Ürdün’ün eylemlerini diplomatik, askeri ve operasyonel olarak destekleme konusunda bir çıkarı olması anlaşılabilir bir durumdur; örneğin, Suriye topraklarına giren ve Suriye yönetici elitlerine düşman olan Arap kabileleriyle kabile ittifakları sağlamak gibi.” [6]

Suriye’de 2011 yılında yaşanan ayaklanmayla birlikte, Ürdün ve Türkiye sınırlarından isyancıların hareketi ve silah kaçakçılığı Şam için büyük bir sorun haline geldi.

Bu bağlamda, Arial Sharon ve İsrail’in, Irak’ın İngiliz-Amerikan işgalinden sonra Washington’a Suriye, Libya ve İran’a saldırmasını söylemesi şaşırtıcı değildir. [7] Son olarak, İsrail belgesinin ayrıca İsrail’in jeo-stratejik ortamını şekillendirmek ve “Yeni Orta Doğu”yu oluşturmak için önleyici savaşı savunduğunu bilmekte fayda var. [8] Bu, ABD’nin 2001’de benimseyeceği bir politikadır.

Ortadoğu’daki Hıristiyan Topluluklarının Yok Edilmesi

Mısırlı Hıristiyanların Güney Sudan Referandumu ile Libya krizinin hemen öncesinde saldırıya uğraması tesadüf değil.

Dünyanın en eski Hıristiyan topluluklarından biri olan Iraklı Hıristiyanların, atalarının topraklarını terk ederek sürgüne zorlanmaları da bir tesadüf değil.

ABD ve İngiliz askeri güçlerinin gözetimi altında gerçekleşen Iraklı Hristiyanların göçüyle aynı zamana denk gelen Bağdat’taki mahalleler, Şii Müslümanlar ve Sünni Müslümanların şiddet ve ölüm mangaları tarafından mezhepsel yerleşim birimleri oluşturmaya zorlanmasıyla mezhepselleşti. Bunların hepsi Yinon Planı’na ve daha geniş bir hedefin parçası olarak bölgenin yeniden yapılandırılmasına bağlıdır.

İran’da İsrailliler, İran Yahudi toplumunu ülkeden çıkarmak için boşuna çabalıyor.

İran’daki Yahudi nüfusu aslında Ortadoğu’nun ikinci büyük Yahudi nüfusudur ve tartışmasız dünyanın en eski bozulmamış Yahudi topluluğudur.

İranlı Yahudiler kendilerini tıpkı Müslüman ve Hristiyan İranlılar gibi İran’a bağlı İranlılar olarak görüyorlar ve Yahudi oldukları için İsrail’e taşınmaları gerektiği düşüncesi onlar için saçma.

İsrail , Lübnan’da çeşitli Hristiyan ve Müslüman gruplar ile Dürziler arasındaki mezhepsel gerginlikleri artırmaya çalışıyor.

Lübnan, Suriye’ye sıçrama tahtası konumundadır ve Lübnan’ın birkaç devlete bölünmesi, Suriye’nin birkaç küçük mezhepsel Arap devletine bölünmesinin bir yolu olarak da görülmektedir.

Yinon Planı’nın hedefleri, Lübnan ve Suriye’yi Sünni Müslümanlar, Şii Müslümanlar, Hristiyanlar ve Dürziler için dini ve mezhepsel kimliklere göre birkaç devlete bölmektir . Suriye’de bir Hristiyan göçü için de hedefler olabilir.

Özerk Doğu Katolik Kiliseleri’nin en büyüğü olan Antakya Maruni Katolik Süryani Kilisesi’nin yeni lideri, Levant ve Ortadoğu’daki Arap Hristiyanların tasfiyesinden endişe duyduğunu dile getirdi.

Patrik Mar Beshara Boutros Al-Rahi ve Lübnan ve Suriye’deki diğer birçok Hristiyan lider, Müslüman Kardeşler’in Suriye’yi ele geçirmesinden korkuyor. Irak gibi, gizemli gruplar şimdi Suriye’deki Hristiyan topluluklarına saldırıyor. Kudüs Doğu Ortodoks Patriği de dahil olmak üzere Hristiyan Doğu Ortodoks Kilisesi liderleri de ciddi endişelerini açıkça dile getirdiler. Hristiyan Arapların yanı sıra, bu korkular çoğunlukla Hristiyan olan Asur ve Ermeni toplulukları tarafından da paylaşılıyor.

Şeyh El-Rahi yakın zamanda Paris’teydi ve Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy ile görüştü . Maruni Patriği ve Sarkozy’nin Suriye konusunda anlaşmazlıkları olduğu ve bunun Sarkozy’yi Suriye rejiminin çökeceğini söylemeye yönelttiği bildirildi. Patrik El-Rahi’nin pozisyonu Suriye’nin yalnız bırakılması ve reform yapılmasına izin verilmesi gerektiğiydi.

Maruni Patriği ayrıca, Fransa’nın Hizbullah’ın silahsızlanmasını meşru olarak istiyorsa, İsrail’in bir tehdit olarak ele alınması gerektiğini de Sarkozy’ye iletti.

El-Rahi, Fransa’daki konumundan dolayı Lübnan’da kendisini ziyaret eden Suriye Arap Cumhuriyeti’nin Hıristiyan ve Müslüman din adamları tarafından hemen teşekkür edildi.

Lübnan Parlamentosu’ndaki Hristiyan milletvekillerinin çoğunluğunu oluşturan Hizbullah ve Lübnan’daki siyasi müttefikleri de daha sonra Güney Lübnan’a bir gezi düzenleyen Maruni Patriği’ni övdüler.

Şeyh El-Rahi, Hizbullah’a karşı duruşu ve Suriye rejiminin devrilmesini desteklemeyi reddetmesi nedeniyle Hariri liderliğindeki 14 Mart İttifakı tarafından siyasi olarak saldırıya uğruyor. Hariri, Patrik El-Rahi’ye ve Maruni Kilisesi’nin duruşuna karşı çıkmak için aslında bir Hristiyan figürler konferansı planlıyor. El-Rahi tutumunu açıkladığından beri, hem Lübnan’da hem de Suriye’de aktif olan Tahrir Partisi de onu eleştirilerle hedef almaya başladı. Ayrıca üst düzey ABD yetkililerinin de Hizbullah ve Suriye’ye karşı tutumlarından duydukları hoşnutsuzluğun bir göstergesi olarak Maruni Patriği ile görüşmelerini iptal ettikleri bildirildi.

Lübnan’daki Hariri liderliğindeki 14 Mart İttifakı, her zaman popüler bir azınlık olmuştur (parlamento çoğunluğuyken bile), ABD, İsrail, Suudi Arabistan, Ürdün ve Suriye’de şiddet ve terörizm kullanan gruplarla el ele çalışmaktadır. Müslüman Kardeşler ve Suriye’deki diğer sözde Selefi gruplar, Hariri ve 14 Mart İttifakı’ndaki Hristiyan siyasi partilerle gizli görüşmelerde bulunmakta ve koordinasyon sağlamaktadır. Bu nedenle Hariri ve müttefikleri Kardinal El-Rahi’ye karşı dönmüştür. Ayrıca, Fetih El-İslam’ı Lübnan’a getiren ve şimdi bazı üyelerinin Suriye’ye gidip savaşmalarına yardım eden Hariri ve 14 Mart İttifakı’ydı.

Suriyeli sivilleri ve Suriye Ordusunu hedef alan ve kaos ve iç çatışma yaratmayı amaçlayan kimliği belirsiz keskin nişancılar var. Suriye’deki Hristiyan toplulukları da kimliği belirsiz gruplar tarafından hedef alınıyor. Saldırganların, içeride bazı Suriyelilerle birlikte çalışan ABD, Fransa, Ürdün, İsrail, Türkiye, Suudi Arabistan ve Haliç (Körfez) Arap güçlerinden oluşan bir koalisyon olması çok olası.

Washington, Tel Aviv ve Brüksel tarafından Orta Doğu’ya bir Hristiyan göçü planlanıyor. Şeyh El-Rahi’ye Paris’te Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy tarafından Levant ve Orta Doğu’daki Hristiyan topluluklarının Avrupa Birliği’ne yerleşebileceği söylendiği bildirildi . Bu nazik bir teklif değil.

Bu, Orta Doğu’nun kadim Hristiyan topluluklarını ortadan kaldırmak için koşulları kasıtlı olarak yaratan aynı güçlerin yüzüne attığı bir tokattır. Amaç, Hristiyan topluluklarını bölge dışına yerleştirmek veya onları yerleşim bölgelerine ayırmak gibi görünüyor. Her ikisi de hedef olabilir.

Bu proje, Arap uluslarını yalnızca Müslüman uluslar olarak tanımlamayı amaçlıyor ve hem Yinon Planı’na hem de ABD’nin Avrasya’yı kontrol etme jeopolitik hedeflerine uyuyor. Büyük bir savaş sonucu olabilir. Arap Hristiyanlar artık siyah tenli Araplarla çok ortak noktaya sahip.

Afrika’nın Yeniden Bölünmesi: Yinon Planı Canlı ve Çalışıyor…

Afrika ile ilgili olarak, Tel Aviv Afrika’nın güvenliğini sağlamayı daha geniş çevresinin bir parçası olarak görüyor. Bu daha geniş veya sözde “yeni çevre”, Pehlevi döneminde İsrail’in en yakın müttefiklerinden biri olan İran’ı da içeren Araplara karşı “eski çevre”nin 1979 İran Devrimi ile çöküp dağılmasından sonra Tel Aviv için bir jeo-strateji temeli haline geldi. Bu bağlamda, İsrail’in “yeni çevresi” Etiyopya, Uganda ve Kenya gibi ülkelerin Arap devletlerine ve İran İslam Cumhuriyeti’ne karşı dahil edilmesiyle kavramsallaştırıldı. İsrail’in Sudan’ın Balkanlaştırılmasında bu kadar derin bir şekilde yer almasının nedeni budur.

Orta Doğu’daki mezhepsel bölünmelerle aynı bağlamda, İsrailliler Afrika’yı yeniden yapılandırmak için planlar hazırladılar . Yinon Planı, Afrika’yı üç yönü temel alarak tasvir etmeyi amaçlıyor: (1) etno-dilbilim; (2) ten rengi; ve son olarak, (3) din. Krallığı güvence altına almak için, Perle’yi de içeren İsrail düşünce kuruluşu İleri Stratejik ve Politik Çalışmalar Enstitüsü’nün (IASPS) Pentagon’un ABD Afrika Komutanlığı’nın (AFRICOM) kurulması için de baskı yaptığı da oldu.

Arap ve Afrika kimliğinin birleşme noktasını ayırma girişimi devam ediyor. Afrika’da sözde “Siyah Afrika” ile sözde “Siyah olmayan” Kuzey Afrika arasında ayrım çizgileri çizmeyi amaçlıyor. Bu, Afrika’da varsayılan “Araplar” ile sözde “Siyahlar” arasında bir bölünme yaratma planının bir parçası.

Bu amaç, “Afrika Güney Sudanı” ve “Arap Kuzey Sudanı” gibi gülünç kimliklerin beslenmesinin ve desteklenmesinin nedenidir. Bu aynı zamanda, Libya’yı “renk temizleme” kampanyasında siyah tenli Libyalıların hedef alınmasının nedenidir. Kuzey Afrika’daki Arap kimliği, Afrika kimliğinden koparılıyor. Aynı zamanda, “siyah tenli Arapların” büyük nüfuslarını ortadan kaldırmaya yönelik bir girişim var, böylece “Siyah Afrika” ile yeni “Siyah olmayan” Kuzey Afrika arasında net bir ayrım olacak ve bu da kalan “Siyah olmayan” Berberiler ve Araplar arasında bir savaş alanına dönüştürülecek.

Aynı bağlamda, Sudan ve Nijerya gibi yerlerde Afrika’daki Müslümanlar ve Hristiyanlar arasında gerginlikler körükleniyor ve böylece daha fazla sınır ve kırılma noktası yaratılıyor. Ten rengi, din, etnik köken ve dil temelinde bu bölünmelerin körüklenmesi, Afrika’da ayrışmayı ve bölünmeyi körükleme amacını taşıyor. Bunların hepsi, Kuzey Afrika’yı Afrika kıtasının geri kalanından ayırmaya yönelik daha geniş bir Afrika stratejisinin bir parçası.

“Medeniyetler Çatışması” için Satranç Tahtasını Hazırlamak

İşte bu noktada tüm parçaların bir araya getirilmesi ve noktaların birleştirilmesi gerekiyor.

“Medeniyetler Çatışması” için satranç tahtası sahneleniyor ve tüm satranç taşları yerlerine yerleştiriliyor.

Arap Dünyası kuşatılıyor ve keskin hatlar oluşturuluyor.

Bu ayrım çizgileri, farklı etno-dil, ten rengi ve din grupları arasındaki kesintisiz geçiş çizgilerinin yerini alıyor.

Bu şemaya göre, toplumlar ve ülkeler arasında artık bir kaynaşma geçişi olamaz. Bu yüzden Orta Doğu ve Kuzey Afrika’daki Kıptiler gibi Hristiyanlar hedef alınıyor. Bu yüzden siyah tenli Araplar ve siyah tenli Berberiler ve siyah tenli diğer Kuzey Afrika nüfus grupları Kuzey Afrika’da soykırımla karşı karşıya kalıyor.

Irak ve Mısır’dan sonra, Libya Arap Cemahiriyesi ve Suriye Arap Cumhuriyeti sırasıyla Kuzey Afrika ve Güneydoğu Asya’da bölgesel istikrarsızlığın önemli noktalarıdır. Libya’da olanların Afrika üzerinde dalga etkileri olacak, Suriye’de olanların ise Güneydoğu Asya ve ötesinde dalga etkileri olacak. Hem Irak hem de Mısır, Yinon Planı’nda belirtilenlerle bağlantılı olarak, bu iki Arap devletinin istikrarsızlaşması için temel oluşturmuşlardır.

Sahnelenen şey, Şii-Sünni çatışması yüzünden kargaşa içinde olacak, yalnızca “Müslüman Orta Doğu” bölgesinin (İsrail hariç) yaratılmasıdır. Benzer bir senaryo, Araplar ve Berberiler arasında bir çatışma ile karakterize edilecek olan “Siyah olmayan Kuzey Afrika” bölgesi için sahneleniyor. Aynı zamanda, “Medeniyetler Çatışması” modeli altında, Orta Doğu ve Kuzey Afrika’nın aynı anda sözde “Batı” ve “Siyah Afrika” ile çatışma içinde olması planlanıyor.

Bu nedenle hem Fransa’da Nicolas Sarzoky hem de İngiltere’de David Cameron, Libya’daki çatışmanın başlangıcında, kendi Batı Avrupa toplumlarında çok kültürlülüğün öldüğü yönündeki açıklamaları üst üste yaptılar. [9] Gerçek çok kültürlülük, NATO savaş gündeminin meşruiyetini tehdit ediyor. Ayrıca, ABD dış politikasının temel taşını oluşturan “Medeniyetler Çatışması”nın uygulanmasının önünde bir engel teşkil ediyor.

Bu bağlamda, ABD’nin eski Ulusal Güvenlik danışmanı Zbigniew Brzezinski , çok kültürlülüğün Washington ve müttefikleri için neden bir tehdit olduğunu şöyle açıklıyor:

“[A]merika giderek daha çok kültürlü bir toplum haline geldikçe, dış politika konularında (örneğin Arap Dünyası, Çin, İran veya Rusya ve eski Sovyetler Birliği ile savaş) bir fikir birliği oluşturması, gerçekten büyük ve yaygın olarak algılanan doğrudan bir dış tehdit durumu dışında, daha zor olabilir.

Böyle bir fikir birliği genel olarak II. Dünya Savaşı boyunca ve hatta Soğuk Savaş sırasında bile mevcuttu [ve şu anda ‘Küresel Teröre Karşı Savaş’ nedeniyle mevcuttur].” [10]

Brzezinski’nin bir sonraki cümlesi halkların savaşlara neden karşı çıkacaklarını veya destekleyeceklerini açıklayan bir niteleyicidir:

“[Konsensüs], ancak, kamuoyunun tehdit altında olduğunu hissettiği derinden paylaşılan demokratik değerlere değil, aynı zamanda düşmanca totalitarizmlerin çoğunlukla Avrupalı ​​kurbanlarına karşı kültürel ve etnik yakınlığa da dayanıyordu.” [11]

Tekrarlama riskini göze alarak şunu bir kez daha belirtmek gerekir ki, Ortadoğu-Kuzey Afrika (MENA) bölgesi ile sözde “Batı Dünyası” ve Sahra Altı Afrika arasındaki bu kültürel yakınlıkları kırmak amacıyla Hıristiyanlar ve siyah tenli halklar hedef alınmaktadır.

Etnosentrizm ve İdeoloji: Günümüzün “Adil Savaşlarını” Haklı Çıkarmak

Geçmişte, Batı Avrupa’nın sömürgeci güçleri halklarına öğretiler verirdi. Amaçları sömürgeci fetih için halk desteği elde etmekti. Bu, silahlı tüccarların ve sömürge ordularının desteğiyle Hıristiyanlığı yaymak ve Hıristiyan değerlerini teşvik etmek şeklinde gerçekleşti.

Aynı zamanda ırkçı ideolojiler ortaya atıldı. Toprakları sömürgeleştirilen insanlar “alt-insan”, aşağı veya ruhsuz olarak tasvir edildi. Son olarak, sözde “dünyanın medeniyetsiz halklarını” medenileştirme misyonunu üstlenen “Beyaz Adam’ın yükü” kullanıldı. Bu tutarlı ideolojik çerçeve, sömürgeciliği “haklı bir dava” olarak tasvir etmek için kullanıldı. İkincisi ise, yabancı toprakları fethetme ve “medenileştirme” aracı olarak “haklı savaşlar” yürütmeye meşruiyet kazandırmak için kullanıldı.

Bugün, Birleşik Devletler, Britanya, Fransa ve Almanya’nın emperyalist tasarımları değişmedi. Değişen şey, neo-kolonyal fetih savaşlarını yürütme bahaneleri ve gerekçeleridir. Sömürge döneminde, savaş yürütme anlatıları ve gerekçeleri, Britanya ve Fransa gibi sömürgeci ülkelerde kamuoyu tarafından kabul ediliyordu. Günümüzün “haklı savaşları” ve “haklı davaları” artık kadın hakları, insan hakları, hümanizm ve demokrasi bayrakları altında yürütülüyor.

Mahdi Darius Nazemroaya, Ottawa, Kanada’dan ödüllü bir yazardır. Montreal’deki Küreselleşme Araştırmaları Merkezi’nde (CRG) Sosyolog ve Araştırma Görevlisidir.

Kuzey Afrika’da “Arap Baharı”nın eylem halindeki bir tanığıydı. NATO bombalama kampanyası sırasında Libya’da sahada iken, Berkeley, California’dan yayınlanan sendikasyonlu araştırmacı KPFA programı Flashpoints için Özel Muhabirdi.

---

NOTLAR

[1] Richard Perle ve diğerleri , A Clean Break: A New Strategy for Securing the Realm (Temiz Bir Kopuş: Alanı Güvence Altına Almak İçin Yeni Bir Strateji ) (Washington, DC ve Tel Aviv: İleri Stratejik ve Siyasi Çalışmalar Enstitüsü), 1996.
[2] Aynı eser.
[3] Aynı eser.
[4] Aynı eser.
[5] Barak Ravid, “İsrail diplomatlarına İran’a karşı PR savaşında saldırgan olmaları söylendi,” Haaretz , 1 Haziran 2009.
[6] Perle ve diğerleri , Clean Break, a.g.e.
[7] Aluf Benn, “Sharon diyor ki ABD ayrıca İran, Libya ve Suriye’yi silahsızlandırmalı,” Haaretz , 30 Eylül 2009.
[8] Richard Perle ve diğerleri , Clean Break, a.g.e.
[9] Robert Marquand, “Neden Avrupa çokkültürlülükten uzaklaşıyor,” Christian Science Monitor , 4 Mart 2011.
[10] Zbigniew Brzezinski, Büyük Satranç Tahtası: Amerikan Önceliği ve Jeostratejik Zorunlulukları (New York: Basic Books Ekim 1997), s.211.
[11] Aynı.

---

Bu makalenin orijinal kaynağı Global Research’tür Telif Hakkı © Mahdi Darius Nazemroaya , Küresel Araştırma, 2024

Preparing the Chessboard for the “Clash of Civilizations”: Divide, Conquer and Rule the “New Middle East”