“ABD emperyalistleriyle yatağa girenden insan çıkmaz, zülüm çıkar” sözü kaba bir öfkenin değil, uzun bir hafızanın ürünüdür. Bu yatak bir mecazdır elbette; çarşafları dolar, yastıkları üs anlaşmaları, uykusu ise kirli bir rüyadır. O yatakta uyuyanlar sabah kalktıklarında aynada insan değil, gerekçeler görür.
Emperyalizm, kapıyı tekmeyle açmaz artık. Kravat takar, “ortaklık” der, “istikrar” der, “demokrasi” diye fısıldar. Ardından faturayı bırakır: yoksulluk, parçalanmış ülkeler, bitmeyen savaşlar. Bu faturayı ödeyenler halktır; imzayı atanlar ise her zamanki gibi “zorunluluk”tan bahseder. Zorunluluk, işbirlikçiliğin en sevdiği parfümdür.
Bu ilişki tek gecelik değildir. Uzun sürelidir, bağlayıcıdır ve daima tek taraflı sadakat ister. Emperyalizm sever ama sahiplenir; destekler ama borçlandırır; “müttefik” der ama emir verir. Yatağın bir tarafı ipek, öbür tarafı dikenlidir. Dikenler hep aynı tarafa batar.
Hiciv burada başlar: Dün anti-emperyalist nutuk atanlar, bugün “jeopolitik gerçekçilik” dersleri verir. Dün halktan yana poz kesenler, bugün halkın sabrını stratejik rezerv sanır. Dün “bağımsızlık” diyenler, bugün bağımsızlığı dipnotlara gömer. Hepsi olur; yeter ki yatak sıcak kalsın.
Ama tarih soğuk bir odadır. Orada bahaneler üşür, maskeler düşer. Emperyalizmin yatağında kazanılanlar geçicidir; kaybedilenler kalıcı. İnsanlığını kiraya veren, sonunda vicdanını satılık bulur. Ve zülüm, tam da burada filizlenir: Silahın tetiğinde değil yalnızca, sessiz onaylarda, suskun imzalarda, “başka çare yoktu” cümlelerinde.
Bu bir ahlak dersi değil; bir muhasebedir. Kim kiminle, ne uğruna, kimin sırtından? Emperyalizmle kurulan her “özel ilişki”, halka kurulan sıradan bir tuzaktır. Yatağa girenler belki rahat uyur; uyananlar hep başkalarıdır.
Son söz kısa: İnsanı insan yapan, kimin yanında uyuduğu değil, kimin yanında uyuyamadığıdır. Emperyalizmin çarşafları altında huzur yoktur; olsa olsa zülüm birikir.
Bir yanıt yazın