Mustafa Nevruz SINACI

Sıkça kullanılan “hukuk devleti” sözcüğü; Eğer, “adalet ahlâkı” geçerliyse doğrudur.

Bu durumda ülkede kadim adalet hükmünü sürdürmekle birlikte 21. yy’da farlı bir boyutta önem kazanan “sosyal devlet” kavramı da gelişmiş; Kanun önünde eşitlik yerleşmiş ve en önemlisi: Rüşvet, iltimas, gasp-irtikap, hırsızlık-yolsuzluk, görevi kötüye kullanma, fiili livata, fuhuş, ahlaki tefessüh, yozlaşma ve çürüme kökünden kazınmış; Yerini emniyet, huzur, güven, sükunet, istikrar, zenginlik ve mutluluk almış demektir.

İŞTE, ADALET İKLİMİ VE HUKUK DEVLETİ BUDUR   

Türk yargı sistemi 1876, 1921, 1924, 1961 ve 1982 Anayasaları, mecelleden neş’et alt yapısı, binlerce yılı bulan birikimi, deneyimi ve 1979 yılına kadar İsrail dâhil halen pek çok ülkede uygulanan adalet ve hukuk sistemlerinin ana referansı olmak gibi medar-ı iftihar bir sıfatla dünya hukuk literatüründe fevkalade mümtaz ve müstesna bir değeri haizdir.

Türk hukuk, adalet ve yargı sisteminin (günümüzde çok önem kazanan) en mütemayiz ve kayda değer yanı da; İnsan hak ve hürriyetleri, onurlu-sorumlu, namuslu, ilkeli ve dürüst yaşam biçimi, bir başka deyişe “doğrusal yönde (pozitif) norm, standart ve kriterler oluşturma geliştirme konusunda objektif, formel-reel (gerçek) ve rasyonel (akılcı) karar / içtihat irsalidir.

KURUCU UNSUR’DAN (ATATÜRK’DEN) ÖRNEKLER

Bu nedenle Gazi Mareşâl (Prof.) Mustafa Kemal ATATÜRK:

“Devlet biçiminde örgütlenmiş bir milletin anayasasında ilk şart adalet bağımsızlığıdır. Adalet gücü bağımsız olmayan bir ulusun devlet olarak varlığı kabul edilemez” .(1920)

“İstiklal Savaşımızın amacı olan tam bağımsızlık kavramının adaletin bağımsızlığını da kapsaması tabiidir. Bu nedenle, her bağımsız devletin vazgeçilmez bir hakkı olan adaletin dağıtımı görevine kimseyi karıştırmayız” (1922)

‘Mademki; devlet bir idare ve hâkimiyeti maliktir, onu ifade ve infaz için bir takım vasıtalara muhtaçtır. Bu vasıtaları ihtiva eden devlet teşkilatında millet meclisi ve hükümet teşkilatı esastır. Demokrasi prensibi hâkimiyeti milliye prensibi şekline inkılâp etmiştir. Bir vatandaş kendi hürriyet ve hakkını kendi maddi kuvvetine dayanarak temine kalkışamaz. Bu hususlar fertlerin kuvvet ve teşebbüsleri ile değil, milletin iradesini haiz olan devletin kudret ve nüfuzu ile temin olunabilir.”

“Türk, istibdat ve esaret zincirlerini parçalayabilmek için dahili ve harici bedhahlar (düşmanlar) karşısında hayatını ortaya attı, çok kanlı ve tehlikeli mücadelelere girdi, sayısız fedakarlıklara katlandı ancak ondan sonra hürriyetine sahip oldu. Bu sebeple hürriyet Türk’ün hayatıdır. Artık Türkiye’de her Türk hür doğar, hür yaşar. Türk yurttaşları demokrat, hür ve mesul vatandaşlardır. Türk ferdi hürriyetinden ve menfaatlerinden teşkilatı esasiye kanununda tayin olunduğu kadarını cumhuriyete bırakmıştır. Cumhuriyet ferdin, ona bıraktığı bir kısım hürriyeti, Türk milletinin, dahilde hürriyetini ve harice karşı istiklalini temin için kullanır.’

‘Hürriyetler başlıca ferdin maddi ve manevi menfaatlerine tekabül eder; dar anlamda kişisel hürriyettir. Bunlardan en önemlileri seyahat ve yerleşme hak ve hürriyetidir. Bununla birlikte keyfi tutuklamaları, hapis cezasını yok etmek gerekmektedir. Ferdi mülkiyet çok önemlidir. İnsanın emek ürünü olan her şeye sahip olması, devletin müdahale edemeyeceği, ferdin yüksek haklarındandır. Temel haklardan ticaret çalışma ve sanat hürriyeti önemlidir. Bunlardan başka, devletin, siyasi veya kamunun menfaat ve emniyeti amacıyla tekeli altında bulundurduğu işleri başkaları yapamaz. İkinci grup hürriyetler ferdin fikir, inanç hayatındaki hürriyet ve haklarıdır. Bunlardan vicdan hürriyeti ferdin istediğini düşünmek, istediğine inanmak, siyasi bir fikre sahip olmak, mensup olduğu bir dinin gereklerini yapmak veya yapmamak hak ve hürriyetine sahiptir. Kimsenin fikrine ve vicdanına hâkim olunamaz’.

‘İçtima hürriyeti ve matbuat hürriyeti aynı prensipten çıkar. O prensip insanların, fikirlerini serbest söylemek ve neşretmek hakkıdır. Vatandaşlar, kendi talim ve terbiyeleri için ve umumun menfaatleri noktasından fikirlerini teati etmelidirler. En büyük hakikatler ve terakkiler, fikirlerin serbestçe ortaya konması ve teati edilmesi ile meydana çıkar ve yükselir.” (Prof. Dr. A. Afet İnan, Medeni Bilgiler ve Atatürk’ün El yazıları, Ankara, 1969, s. 390 vd.)

‘Kişilerin hak ve özgürlüğü devlet egemenliği ve isteklerinin saklı bulundurulmasına bağlıdır. Devlet felce uğratılırsa kişi özgürlüklerini koruyacak hiçbir güç ve araç kalmaz. Vatandaş olan kişiler kendi özgürlüklerinin bir kısmını rızaları ile severek ve gerekli görerek devlete vere gelmişlerdir. Devlet, kendine özgü istekle kişisel özgürlüklerin bir bölümüne, o özgürlükleri sağlamak için sahip olur. Yeter ki devletin buyrukluğu ulusun genel mutluluk ve refahına, vatandaş özgürlüklerinin sağlanmasına harcanmış olsun’ (Atatürk 17 Şubat 1931)

Ayrıca; 1 Mart 1924 tarihinde TBMM II. Dönem açış konuşması, 30 Ağustos 1924 Dumlupınar konuşması, Ankara Hukuk mektebine yazdığı telgraf, 9 Ekim 1925 tarihli Cumhuriyet savcılarına seslenişi, 5 Kasım 1925 tarihinde Ankara Hukuk Fakültesini açarken yaptığı konuşma, 1 Kasım 1928 tarihinde TBMM III. Dönem Yasama Yıllını açış konuşması, Ankara İstiklal Mahkemesi kararı ve Mahkeme başkanlığına yazdığı telgraf, Türk Kadınına Seçme ve Seçilme Hakkının verilmesine dair kanun üzerine açıklamaları, 1 Kasım 1937 tarihinde TBMM V. Dönem 3 ncü Yasama Yılı ve 1 Kasım 1938 tarihinde TBMM V. Dönem 4.ncü Yasama Yılı açış konuşmaları Atatürk’ün adalet ve hukuk üzerine düşüncelerini yansıtan çok özgün metinler ve tarihi belgelerden sadece bazılarıdır. Ancak, Halife Hazreti Ömer (R.A.) dayanaklı “Adalet Mülkün Tekelidir” vecizesi bütün bu söylemleri şamildir.

Burada özellikle ve bilhassa “devletin tapusu, istiklâli ve tam bağımsızlığı” vurgulanır.

Tapu 1995 GB antlaşması ile delinmiş bu nedenle TC yargısı, hakim ve savcıları çok vahim, talihsiz, kabulü ve sindirilmesi gayrikabil feci bir darbe, gasp ve aşağılanmaya maruz kalmıştır. Yaşanan süreç “büyük Türk medeniyeti, bilgi toplumu, insan hakları, adalet ve hukuka dayalı” Türk hukuk-adalet sisteminin bertarafını (yok edilmesini) amaçlamaktadır. Bu gidişle artık istiklal ve bağımsızlık da kalmayabilecektir.

Dolayısıyla mevcut yargıya düşen görev fevkalade büyüktür.

Türk yargısı bu süreçte ayağa kalkmak, kuvvetler ayrılığı ilkesi kapsamında gerçek yerini ve rolünü üstlenmek, yıllardır yaşanan sistematik dezinformasyon, psikolojik-biyolojik savaş, kronik yozlaşma, adetten hale gelen hak-hukuk gaspları, rüşvet, iltimas, nüfuz-din-dava -misyon tüccarlığı, çıkar örgütlenmesi, yolsuzluk, suiistimal, görevi ihmal, yetki tecavüzü ve başta “yürütme” erk’i kaynaklı bütün anlaşma, eylem-işlem, temlik-tahakkuk ve yaptırımları ele almak; YASA DEĞİL! ADALET VE HUKUK perspektifinde incelemek, değerlendirmek ve Türk Milleti Adına “BAĞIMSIZ ve TARAFSIZ” (halktan ve haktan yana objektif) bir süreci başlatmak ve/veya halihazır Ergenekon kod adlı (temiz toplum+temiz devlet+temiz hükümet=Temiz Eller) operasyonunu ucu her nereye kadar varırsa varsın mutlaka “sonuna kadar” devam ettirmek mecburiyetini haizdir.  

Türk milleti Hâkim ve Savcılarına yürekten inanmakta ve güvenmektedir. Unutmayın! 

“Gerçek bir hukukçu bu gereklerin hiçbirini göz ardı edemez. Diplomayla, yetki belgesiyle, giysiyle, ortam ve konumla değil, bilgiyle ve yeterlikle, çalışma ve yararlı olma çabasıyla hukukçu olunur. Hak edilmeyen ün ve san yüktür.” (Yekta Güngör Özden)

Yargı Yetkisi: “Türk milleti adına bağımsız mahkemelerce kullanılır.”

Bak: Anayasa Madde: 9

Mustafa Nevruz SINACI

Eğer, ortalıkta nutuktan geçilmiyor, herkes konuşuyor fakat bir türlü işler doğal yoluna ve oluruna girmiyorsa; Ülkede kelimelerin kavgası ve maksatla üretilen bir kavram kargaşası var demektir. Günümüzde bu bir taraftan darbe söylemleri, diğer taraftan tam bir muammaya dönen Ümraniye soruşturması nedeniyle yoğunlaşan söylemler sorunun adeta tezahür biçimi.

BİR GÖZLEMCİ’DEN ÖRNEK

            “DARBE HAKKI” …

            Bu ülke çok darbeler gördü: başarılısı, başarısızı! İnsanlar gördü: darbeden çok şey bekleyeni, beklemeyeni!

            Ortalık toz-duman; ülke gene cadı-kazanı; yeni darbeler yolda gibi, ey halkım!

            Darbeyle bir yere varılamayacağı artık öğrenildiyse, bu ders alındıysa, yapılması gereken şey: darbeden çok şeyler bekleyenlerin ve de beklemeyenlerin “kendi kendilerine bir darbe” yapmalarıdır, eş deyişle,  “yurdu ve milleti özden çok sevme ilkesi”ni samimi olarak özümsemeleridir, yani;

            Sakın gülmeyesin, “kendi kendine darbe” nasıl olur“ demeyesin ey halkım!

            Ben, “kendine darbe” yapanlardan birisiyim.

Kendine darbe yapmak, yukarıda da işaret edildiği üzere, “yurdu ve milleti özden çok sevme” ilkesini özümsemekle gerçekleşiyor.

Bunun hiç kimseye zararı olmadıktan başka, faydası da cabası, bu tür bir darbenin…

Sözü edilen ilkenin özümsendiği ortamda hiç kimse bir başkasına haksızlık etmez.

Haksızlığın olmadığı yerde, darbeden bir şeyler bekleyen de olmaz;  “darbe hakkı “ da doğmaz. “Darbe”ye gerek kalmaz. Bu kadar basit…(Bilinç Üniversitesi Rektörü Galip Baran)

ESASA BAKALIM

Lügât da kavram:

a) Bir nesnenin, duygunun ya da düşüncenin zihindeki soyut ve genel tasarımı, anlamı, anlam yükü, genel kabul görmüş, bilim ve toplumca onaylanmış, kullanılan anlamı.

b) Felsefi. Nesneler veya olayların ortak özelliklerini içine alan ve onları bir ortak ad/ isim altında toplayan genel tasarım.

Kavram kargaşası: Kavramların birbirine karıştırılması, konu ve kavramlar arasında anlaşmazlık, uyumsuzluk, belirsizlik ve karışıklık olması hali.

GÜNCEL SORUNLAR BAĞLAMINDA

Örneğin: “Yasa”, “demokrasi” ve “bilinç” kavramları ile ilgili saptamalarımız:

Bir ülkede Cumhurbaşkanları dâhil olmak üzere herkes; kurallar ve yasa’ya, işine ve kolayına geldiği yerde; işine ve kolayına geldiği zamanda ve işine ve kolayına geldiği kadar uyuyor ve demokrasinin “sınırsız özgürlük” olmadığını bilmiyorsa;

Trafik Yasası’nın yayalarla ilgili kırmızı ışık kuralını (belki sürücü iken değilse bile) yaya iken çiğniyorsa, sözü edilen yasanın yayaları ve sürücüleri ilgilendiren kurallarıyla bir bütün olduğundan bi-haberse; lafı güzafa gelince “duyarlıyım-hassas’ım” gibi laflar ediyor, lâkin “bilinçliyim, ya da toplumu, halkı, birilerini bilgilendiriyorum-aydınlatıyorum” demesi gerekirken ‘bilinçlendiriyorum’ diyorsa yani toplum bilinç yoksulu ise:

Çok açık bir anlatımla;

Edilen laflar ile yapılan uygulamalar ve davranış biçimleri birbirini tutmuyor, bütünleşmiyor, örtüşmüyor “eylemler ve söylemler” birbirini net olarak tamamlamıyorsa; İman ile amel edilmiyor demektir. Ortada bir yalancılık, iki yüzlülük, çifte standart ve popülizm vardır. Bu davranış biçiminin tam karşılığı mürailiktir. 

O ülkede kelimelerin kavgası, dilde anarşi ve “kavram kargaşası” var demektir.

O ülkede “barış” olamaz. Demokrasi ve uzlaşma kültürü gelişemez. Karşılıklı anlayış, hoşgörü ve toleranstan söz edilemez. İşte O ülke Türkiye’dir. Meselâ:

Çevre: İnsanı saran ve hayatın istikrarla devamını sağlayan doğal bitki örtüsü, hava, su ve buna mütedair mütemmim cüzler (tamamlayıcı ve bütünleyici unsurlar) milli servet ve millet malı olarak kabul edilip korunmuyorsa; Dereler, denizler ve göllere lâğımlar bağlanıyor ve şehir atıkları sahraya dökülüyorsa, üretim tesisleri ve fabrikalarda arıtma tesisi yoksa;

Tüketim: İktisadi imkânlar ve tasarruf ilkelerine riayet edilerek yapılmıyor, üretici ile tüketici arasına hak ve hukuka aykırı ‘maliyet arttırıcı faktörler’ giriyor, üründen katlamalı vergi alınıyor, kalite gözetilmiyor, serbest rekabet yapılamıyor, garanti kurumu işletilmiyor, standartlar uyulmuyor ve sonuçta üretenle tüketen zararda, aracı-tefeci, komisyoncu haksız, ahlâksız fahiş kârda oluyorsa.. Ülkede pahalılık, yoksulluk ve kronik enflasyon varsa;

Trafik: Yılda asgari 5000 can alıyor, ardında her yıl 13-14 bin sakat bırakıyor ve yol açtığı tahribatla toplumda onarılması imkansız derin acı, yara, kayıp, kaygı-korku ve tahribata neden oluyorsa; Cadde ve sokaklarda araçlar park edebiliyor ve bu önlenemiyorsa;

Sağlık: Sektörde mafyalar cirit atıyor, ‘insanlık düşmanı’ yasa dışı örgütler tarafından sömürülüyor, ilâç ateş pahasına satılıyor, devlet hastaneleri ücretli bakım-tedavi uyguluyor,  hastanelerde rehin kalınabiliyor veya fakir-fukara-guraba hastanelere gidemiyor, sağlıklı beslenemiyor, temiz su içemiyor ve çağdaş standartlara uygun meskenlerde oturtulamıyorsa:

Vergi: İnsan hakları, adalet ve hukuka en ziyade uygun olması gereken kamu vergi düzeni “az kazanandan az, çok kazanandan çok” realitesi üzerine kurulu değilse, toplumsal denge, adalet ve hakkaniyetten uzaksa, mükellefin ekseriyeti vergi kaçırıyorsa;  

Rüşvet: Resmi-özel bütün sektörlerde işler rüşvet ve iltimasla yürüyor, şeffaf devlet ilkesi hayata geçirilemiyor, avantasız ihale alınamıyor, ‘temiz toplum-temiz hükümet’ ilkesi uygulanamıyor, mutlaka ve acilen gerekli olmasına rağmen ülkede bir “TEMİZ ELLER” operasyonu yapılamıyorsa: Kelime-kavram ve yasal erkler üzerine şaibe çökmüş, kara eller ve menfur karanlık emeller ‘hükümetler üzerinde’ vesayet ihdas etmiş demektir.

            YÖNETİŞİM SORUMLULUĞU

            Şimdi sıra, İstanbul ve Bodrum HABİTAT Konferanslarında öğrendiğimiz Yönetişim kavramına geldi. Bu kavram, devletle Sivil Toplum Kuruluşlarının işbirliği yapmalarını sağlamak amacıyla geliştirilmiş olan bir başka ilkeyi, “çözümde ortaklığı” yaşama geçirmek için düşünülmüştü.

Yukarıdaki açıklamalardan kolayca anlaşılacağı üzere, halkın bilinç düzeyi uygun olmadığından “çözümde ortaklık” da maalesef gerçekleşemedi. Sebebi kelimelerin kavgası, kavram kargaşası ve anlaşmak-uzlaşmak yerine, çözümsüzlüğü çözüm olarak gören; “Bulanık suda balık avlama avantajını kullananlara” zaman kazandırmak.

Yukarıda yazdıklarımla; devleti yönetenlere, yaşadıklarımızdan çıkarmaları gereken bazı dersler olduğunu hatırlatmak; benim gibilerin, devlete sahip çıkma çabalarında neden yalnız kaldıklarını anlatmak istiyor ve böylece “Devleti denetleme sorumluluğu” mun gereğini de yerine getirdiğime inanıyorum.

Anlayana Sivrisinek SAZ, Anlamayana davul zurna AZ…  

*Galip BARAN; HABİTAT Yasa Bağımlıları Kozası Kolaylaştırıcısı

Mustafa Nevruz SINACI

Milli şair merhum Mehmet Akif Ersoy’un şu mealde bir mısra-ı var:

“Sen eğer bilsen ve bilgiyle yönetsen-yürütsen; Tarih tekerrür etmez?”

Orijinali: KISSADAN HİSSE

Geçmişten, adam hisse kaparmış…

Ne masal şey!

Beş bin senelik kıssa yarım hisse mi verdi?

‘Tarih’i ‘tekerrür’ diye tarif ediyorlar;

Hiç ibret alınsaydı, tekerrür mü ederdi?

TEKRARA (tekerrüre) DUR DEMEK

Yarım asır önce yolu kesilen ve alçakça bir ihanetle çökertilen milli rejim şimdilerde ayağa kalkma, kendine gelme, aslına dönme ve tekrar Atatürk ilkeleri ve Türk İnkılâbı yoluna girme mücadelesi veriyor, verebiliyor. Denk gelen tarih ve dönem çok önemli;

Şöyle ki, tüm dünya hızlı bir kaos-karmaşa, bunalım-buhran ve krize sürükleniyor.

Kendi kendine değil, yedi kız kardeşlerin başını çektiği evrensel bir çete tarafından.

Bu çete: Papalık (babalık)’tan feyiz, destek ve ilham alan “ilâh+silâh+ilâç” tacirleridir.

Sözde yenidünya düzeni, globalleşme ve küreselleşmenin ‘Küresel Emperyalizm” nam ve hesabına ‘organize suç örgütü’ bunlar. Bazı geri zekâlı, safdilli veya paralize tiplerin ileri sürdüğü gibi NATO tipi gladyo falan değil. Özellikle Türkiye için hiç değil. Düpedüz sivil ve siyasi organizasyon, Türkiye için birileri böyle konuşursa bilin ki o da bu menfur yapının ta göbeğindedir. (Bak: Genelkurmay Özel Harp Dairesinin kuruluş tarihi ve kuruluş amacına)

Şu an için Oxford dâhil dünyanın en şöhretli üniversiteleri bu düzeni tahkim edecek prototipler yetiştiriyor. Atatürk’ün dediği “Yurtta ve dünyada sulh” adalet, eşitlik ve hukuk sağlayacak, insan haklarını sağlamlaştıracak “özne” şahsiyetler değil! Bizde de durum aynı.

Yani sonuçta insanlık yaradılış amacı olan barış, hürriyet, adalet, refah, zenginlik ve mutluluk yerine koşar adım felâkete gidiyor. Sürükleniyor. Türkiye de bu azgın dalgaya zorla sürüklenmek isteniyor. Meselenin özü bu, oysa Türkiye insanlık dışı ‘İnsani Boyut ve Bilgi Toplumu’ karşıtı emperyalist ülke olamaz. Bu menfur olgu, ilim dışı tertip ve teşebbüs Türk insanının doğasına, inancına ve bütün âlemin esasta fıtratına (yaradılış amacına) aykırıdır. 

Ama ne var ki, yarım asra yakın süredir virüs bedene sokulmuş ve tahribatını hayli ilerletmiş bulunmaktadır. Afganistan, Irak, Sudan ve Pakistan pisi-pisine hastalığın pençesine düşmüş, İran ve Türkiye henüz operasyon aşamasındadır.

ŞİMDİ TAM ZAMANI

Zira kutsal vücudumuza neşter çalınmadan, asil ruhûmuz domuz kanıyla kirletilmeden ve hak’a tapan kalbimiz, derin bilinç ve engin şuurumuz bulanmadan kendimize gelmek, tezgâhtan diri bir zindelikle yeni doğmuş gibi kalkmak zorundayız.

Bu onurlu-soylu kalkış ve yeniden diriliş; Yüksek bir azim ve irade işidir.

Atatürk’ün dediği ‘gerektiğinde milleti kurtaracak azim, irade, kararlılık ve bilinç’ şuur budur. Bu şuurla iç temizlik, çürümüşlük ve yozlaşmadan arınma, adalet ahlâkı ve hukuku hâkim kılarak ‘dört başı mamur bir hukuk devleti olma’ çabası tam bir fedakârlık ve kararlılıkla uygulanmalıdır. Süreç budur. Galip Baran bu sürecin öncüsü ve sözcüsüdür.    

Kendini TC yurttaşı olarak algılayan ve tanımlayanlar için mesele çok basit. İşe;

DEVLETİ SAHİPLENMEK GEREK

“Bu devlet, ülke ve millet benim” bilinciyle başlamak; Sevgili halkımız arasında ASLA “sağcı-solcu, alevi-sünni, dinli-dinsiz, milliyetçi-enternasyonalci, Müslim-gayri Müslim, asli unsur-tali unsur” gibi ayrım gözetmemek, ayrımın hain Gladyo-Oligark, kripto-koza ve Baronlar tarafından; Halkı bölme, parçalama, yağmalama-sömürme amacıyla kullanılan yalanlar olduğunu bilmek; Bu bilinçle sadece “iyiler-kötüler, doğrular-yanlışlar”ı dikkate alarak “iyi insan ve dürüst vatandaşların” tıpkı Galip Baran gibi “hak-adalet hukuk ve ahlak yolunda” mücadeleye başlamak gerekir.

GÖREV: Cumhurbaşkanı dâhil tüm kurum ve kuruluşlara Meclise, yargıya, savcıya başvurmak, suç duyurularında bulunmak, davalar açmak, dilekçeler vermek kötüleri deşifre ve adalete havale etmektir. Ayrıca, yönetime hesap sormalı “hak, adalet ve hukuk nerede” demeli, hukuk yoluyla adalet istemeli; Haksızlıklar karşısında hükümet uyarılarak sorumlu vatandaşlık görevi hakkıyla yerine getirilmelidir.

4982 ve 3071 Sayılı Kanunlar gereği bu yasal bir yol-görev ve hukuki haktır. Eğer, Temiz Toplum, Temiz Devlet, onurlu-sorumlu, adaletli-dürüst, saydam hükümet; Kısaca “Hukuk Devleti” istiyorsak “yönetimi izleme ve denetleme hakkını kullanmak zorundayız. Zira hesap seçimlerde sorulur’ lâfı yalan ve ütopyadır. Doğrusu Galip Baran’ın bilinç, demokrasi, hak-adalet ve hukuk yolunda, sabır-inanç, azim, irade ve kararlılıkla yürümektir.

Günümüzde mutlak zaruret haline gelen “Okul Dışı Eğitim” konusunun yıllar önceki öncüsü bakınız bundan on yıl önce ne demiş?

TOPLUMUN ÖNDE GELEN SORUNU

Bodrum HABİTAT Konferansında oluşturulan Trafik Kozası Kolaylaştırıcısı Galip Baran trafik kazalarında “insan kusuru”nu en aza çekme düşüncesinden hareketle başlattığı “okul dışı eğitim” çalışmaları kapsamında: Makul yöntemler ve uygun şekilde üzerine gidildiğinde, toplumun önde gelen problemlerinden “bana-necilik” aymazlık ve sorumsuzluk sorununun üstesinden kolaylıkla gelinebileceğini söyledi ve şu açıklamalarda bulundu:

Trafik kurallarına uyalım, uymayanları uyaralım çağrısından esinlenilerek başlatılan bu tür çalışmaların amacı kentsel ve kırsal çevreyi ve doğayı tarihsel yapısıyla korumak,

Çarpık yapılaşma, israf, gereksiz masraf, tüketim savurganlığı ve her türlü yanlış iş, yanlış davranış, haksızlık ve yolsuzluğu önleyecek, eş deyişle, toplu yaşamanın kurallarından (insan hakları, adalet ahlakı ve hukukla örtüşenlerin) tümüne uyma, uymayanları uyarma sorumluluğunu üstlenecek ve yaşam boyutunda tekrarı önleyerek toplumun önünü açarak, sürekli gelişme ve ilerleme amili örnek ve gerçek ‘yurttaş’ı üretmek”;.

Askerlik, vergi mükellefiyeti, oy kullanma mecburiyeti gibi zorunlu görevler yerine getirilerek kazanılan vatandaşlığa karşın; Yurttaşlığı fazladan bazı sorumluluklar üstlenerek edinilebilen bir statü olarak düşünüyorum”

Eğer, HABİTAT diliyle söyleyecek olursam, devleti-hükümeti ‘yapılabilir’ kılacak projeleri yaşama geçirmek, toplumsal sorunlardan yakınmak, eleştirmek ve protesto etmenin ötesinde bir anlayışla, ‘elini taşın altına koyarak ve sorumluluğu paylaşarak’ çözmek için çalışıyorum ve bu bağlamda çalışılması gerektiğine inanıyorum”

Bodrum’dan sonra Ankara ve İstanbul’da başlattığı bu uygulamayı yaygınlaştırma konusunda zorluklarla karşılaştığını kaydeden Baran, insanların bu tür “okul dışı eğitim” çalışmalarında yer almaktan bazı kaygılar nedeniyle kaçındıklarını ifade etti ve bu kaygıların aşılabilmesinin çaresinin yine bu tür etkinliklerde yer almak olduğuna dikkat çekti…

Mustafa Nevruz SINACI

Modern ve muasır (çağdaş) devletlerin var oluş nedeni halktır.

Eskilerin çok veciz deyimi ile “halkla hizmet, hak’a hizmettir” şiarı doğrultusunda; Milleti yaşat ki, devlet yaşasın. Atatürk’ün emir ve deyimi ile: “Egemenlik (idare-yönetme ve yürütme hakkı) kayıtsız ve şartsız milletindir.”

Adalet ahlâkı ve hukuk bilimi açısından da: “Millet iradesinin devlet idaresinde temsil ve temayüzü” Bunun açıklaması şöyledir:

“Millet devleti, adaleti esas alan ve adına hukuk denen usul ve esaslar muvacehesinde; Kendi içinden müşavere (demokrasi) yoluyla bizzat seçtiği akil, alim, ilkeli-onurlu ve sorumlu siyasi önderler yoluyla yürüteceği ve tam bir eşitlikle yönetileceği ‘iş bölümü’ cihazı amacı ile kurmuştur. Yani, devlet içinde halk huzur, emniyet-güven ve barış içinde olmak; Birbirine paralel gelişen bir denge (adalet-hukuk) zenginlik ve mutluluğu (imkân ve fırsat eşitliği) dâhilinde yaşamak ve paylaşmak zorunda ve durumundadır.

İŞTE DEVLET BUDUR.

Dolayısıyla devletin gündemi halkın gündemidir. Böyle olmak zorundadır.

Ancak halk da, gündemine seçtikleri ve atadıklarını iyi kullanmak, denetlemek ve takip etmek suretiyle sahip ve hâkim olmak mükellefiyetini haizdir.

ÖZGÜN ÖRNEK  

Sorumlu vatandaş, yasa bağımlısı Galip Baran’ın yakınmalarını dün bu sütunlarda okudunuz. Orada, gerçek gündemi, insan-birey ve vatandaş bağlamında yaşanan gerçek karşısında yapılması gerekeni her halde anladık, apaçık gördük ve algıladık.

Zira devlet bizim. Türkiye de Türkçe yayınlanan yabancı kaynaklı kartel medyasının aksine; Milli devlet ve milli mücadele banisi, “özgür, adil, hür, hâkim ve hükümran Türkiye” yanlısı yerel basın, bölge basını ve internet gazetelerinin halkın gönül hanesine seslenen, aklına hitap eden sorunsal şu: Milletin kahir ekseriyeti mahvolmuş bir haldedir.

İltimas tek geçer akçe. Rüşvetsiz iş ve ihale alınamıyor. Avantasız iş yapılmıyor.

Yolsuzluk gasp, suiistimal had safhada, ülke baştanbaşa, tam bir sorumsuzluk, basiretsizlik ve aymazlıkla AB sevdası uğruna dipten düze yağmalanıyor.

Osmanlı’nın son yıllarında da durum aynı değil mi idi?

Eğitim amacını yitirdi, yönetim kalitesi tabana vurdu..Koca koca üniversiteler tahsilli hırsız, yolsuz, çete-mafya, anarşist-terörist ve tedhiş elemanları üretiyor. Sanki ülkede alim ve akil adam kalmamış gibi, AB ve ABD’den, Büyük Atatürk’ün şiddetle men ve reddettiği batıdan, kötü batılıdan medet umuluyor. Büyük bir onur kaybı bu…

İLİM EVRENSELDİR

Oysa ilim evrenseldir. Müminin yitik malıdır. Nerede bulursa almalı, halkı için kendi ülkesinde, öz insanı yararına hayata geçirmelidir. Binlerce yıllık Türk medeniyeti ve “Medeni Siyaset” geleneği bunu gerektirir. ‘Gelin yapın, gelin alın” demeyi değil!..

Bu basitliktir. Acizliktir. Basiret ve beka noksanlığından ileri gelir..

Adalet ahlâkı, hukuk ilkeleri, siyaset ve yönetim bilimine aykırıdır.

Şimdi akıllı, imanlı-şuurlu, milliyetçi-memleketçi ve bilinçli olmak zamanıdır.

Bakınız karşımızda yer alan dost, müttefik ve müşterek maskeli haydutlara, ne kadar bencil, çıkarcı, menfaatperest ve emperyalistler. Cumhuriyet bunlara karşı kurulmadı mı? Devlet halk ile kaim ve millet iradesi ile daim denilmedi mi? Yoksa şu zamanın mesulü vekil ve vükelânın okuma yazması da mı yoktur. Yahut bu, anlama, algılama kabiliyetsizliği mi?

Başta Atatürk olmak üzere, kimse medeni devletlerle ilişki kurmayın ticaret yapmayın, dünya devleti olmayın demedi. Aksine eşitlik-mütekabiliyet kaydı şartıyla bunu teşvik ettiler. 

NE AB’Sİ KARDEŞİM !…

Milletin sırtına yük, ağırlık, borç ve sıkıntı getirecek, getirdiğinden çok daha fazlasını götürecek bir sömürü düzeninde bu ülke ve halkın işi ne? Daha şimdiden millet batmış. Esnaf ve zanaatkâr çökmüş. Tarım-toprak, ziraat bitmiş. İşsizlik, açlık, yokluk-yoksulluk almış yürümüş. Yalan-talan, yolsuzluk-suiistimal, nitelikli dolandırıcılık, görev ihmali, anarşi-terör-tedhiş olabildiğince büyümüş. İşte tefessüh etmiş batıdan ithal kültürün eseri bu..

Ümraniye iddianamesi açıklandı. Şapka düştü kel göründü. Darbe faili zanlılarla demokrasi havarileri birbirine karıştı. Dillerde dolaşan isimlerin % 90’ı dışarıda medya sahibi, eski bakan, vekil, büyük iş (!) adamı, hatırlı-nüfuzlu, muteber yurttaş rolünde! Karşımıza bir ördüğüm çıkmış durumda. Allahtan korkmadan, milletten utanmadan Ergenekon adıyla tanımlanan organizasyonda anarşi-terör-tedhiş zanlılarından, kıdemli mason, misyoner, dönme-devşirme, koza ve kriptolara kadar her melânet var. Bu ne iş? Mesele vatan kurtaran Şaban komedisine dönüştü. Olay: Tam teşekküllü “temiz eller” operasyonunu zorunlu kılıyor.

TEKLİF VE TEMENNİ

Ey Hükümet, Yargı yahut Yasama! Yapın artık şu “TEMİZ ELLER” Operasyonu’nu daha ne bekliyorsunuz? Sanki başka çare mi var? Elbette yok.

Abdullah Gül, Recep Tayip, bakanları ve partisine sorarlar:

“Yoksa bir korkunuz, çekinceniz, karanlık maziniz ve meş-um bağlantılarınız mı var? Hüküm, hikmet ve adaletle ifa edemediğiniz ‘yürütme’ bu kadar tatlı, kârlı, kazançlı, cazip ve dayanılmaz mı geliyor. Şart mı? Bunca şaibe altında parlamenter kalmanız?

Açın adalet ve hukukun önünü, çözün Cumhuriyet Savcılarının elini.

Beklenen ve istenen: Adaletin tecelli-i ve “Hukuk Devletinin” avdetidir o kadar.

BİR DERS: ÖZGÜRLÜK & AŞK (*)

“Olgunlaşmamış insanlar aşka düştüklerinde birbirlerinin özgürlüklerini yok eder, bir tutsaklık yaratır ve bir hapishane yaparlar.

Olgun bir kişi tek başına kalacak sağlamlığa sahiptir.

Ve olgun bir kişi sevgi verdiğinde ona bir ip bağlamadan verir, sadece verir.

Onun sevgisini kabul ettiğinde sana minnet duyar.

Birbirini seven olgun insanlar birbirlerine özgürleşmeleri için yardım ederler;

Birbirlerine her türden tutsaklığı yok etmek için destek olurlar.

Sevgi zorunlulukla aktığındaysa çirkinlik vardır.

Unutma, özgürlük sevgiden daha yüksek bir değerdir.

Hindistan’da nihai (ulaşılacak en yüksek) noktaya ‘moksha’ denir.

Moksha özgürlük demektir. O halde şayet sevgi özgürlüğü yok ediyorsa buna değmez. Sevgiden vazgeçilebilir. Ama özgürlükten asla!.. Özgürlük kurtarılmalıdır. Özgürlük daha yüksek bir değerdir. Özgürlük olmadan mutlu olamazsın, bu imkansızdır!.”

‘OSHO-MATURITY’ & ‘GALİP BARAN’

(*) Gönderen ‘Bilinç Üniversitesi’ Türkiye,