EKOAVRASYA BAŞKANI HİKMET EREN:

“KARABAĞ SORUNU İŞGALİN
SONA ERMESİ İLE ÇÖZÜLÜR…”

Avrasya Ekonomik İlişkiler Derneği Yönetim Kurulu Başkanı Eren yaptığı
Açıklamada “ Bütün dünya şunu gördü, sorun barış yolu ile çözülmezse
Kardeş Azerbaycan ordusu bu işgali silah zoru ile bitirecektir” dedi.

Avrasya Ekonomik İlişkiler (EkoAvrasya) Yönetim Kurulu Başkanı Hikmet Eren, Azerbaycan-Ermenistan sınırında meydana gelen son çatışmalarla ilgili olarak bir açıklama yaptı. Eren açıklamasında “Kardeş Azerbaycan’ın Dağlık Karabağ topraklarının Ermenistan tarafından işgalinden kurtarılmasında ortaya koyduğu kahramanlık destanı işgal altındaki toprakların eninde sonunda kurtarılması yolunda atılmış bir adımdır. Biz, sorunların barışçı yolla çözülmesini istiyoruz. Bu olmadığı takdirde bütün dünya şunu gördü ki, kardeş Azerbaycan ordusu işgal altındaki topraklarını silah gücü ile kurtaracaktır” dedi.
EkoAvrasya Yönetim Kurulu Başkanı Hikmet Eren’in konu ile ilgili açıklaması şöyle:
“Azerbaycan, son 20 yılda hem ekonomik, hem askeri, hem siyasi yönden bölgede güç kazandı. Bölgede denge unsuru olmayı da başardı. Sınırdaki son çatışmalarda Azerbaycan ordusunun Ermenistan karşısında gösterdiği başarı kardeşlerimizin gücünü ortaya koymuştur. Bugüne kadar işgal altındaki Dağlık Karabağ sorununun çözümünde ağır davranan dış güçlerin de Azerbaycan’ın son başarısı karşısında sorunun çözümü konusunda hızlanmaya başladıklarını olumlu bir gelişme olarak değerlendiriyoruz. Sorunun çözümü için kurulan MİNSK Grubu’nun şimdi daha akılcı bir çözüm bulmasını bekliyoruz. Azerbaycan’ın Türkiye başta olmak üzere diğer Türk Dünyası ülkelerinin desteğini alması da ayrıca kardeşlerimizin moralini yükseltmiştir. Eğer, bölgede gerçekten barışın gelmesi ve sorunun çözülmesi isteniliyorsa, bunun tek yolu işgal altındaki Dağlık Karabağ’ın Ermenistan işgali altından kurtarılması olacaktır. Bu barışçı yoldan çözülemezse, kardeş Azerbaycan ordusu bu sorunu silahla çözmeye kararlıdır.”
Eren, Azerbaycan’ın işgal altındaki topraklarını kurtarma yolunda atacağı her adımı Ekoavrasya olarak destekleyeceklerini, bu haklı davada her zaman olduğu gibi bundan sonra da kardeş Azerbaycan’ın yanında yer alacaklarını sözlerine ekledi.

Azerbaycan-Ermenistan sınırında çıkan çatışmadan 3 gün sonra Rusya’nın da başını çektiği bazı ülkelerin “ateşkes” çağrısı yapması hiç kuşkusuz Azerbaycan’ın önünü kesmeye yönelik bir çaba olarak değerlendirilmelidir. Dikkat edilecek olursa Rusya, bu ateşkesin çok ivedilikle hayata geçirilmesi için de diplomasi trafiğini hızlandırmıştır.
Peki, neden?
Birçok neden var. En önemlisi 3 gün içinde Azerbaycan ordusundan beklenmeyen bir başarının elde edilmesidir. Azeri ordusu, işgal altındaki Dağlık Karabağ’ın stratejik konumdaki bazı bölgeleri yeniden ele geçirme başarısı göstermiştir. Küçümsenmemesi gereken bir askeri başarıdır.
Dahası da var:
Rusya’nın en büyük korkusu ve endişesi “Türk Dünyası Koridorunun” hayata geçirilmesidir.
Ateşkes ilan edilmeseydi, Azeri ordusu Ermenilerin işgal ettiği bölgelerde ilerleyecek ve Türkiye ile Azerbaycan arasında Kazakistan’a kadar uzanan bir “Türk Dünyası Koridoru” açılacaktı. Hem bu koridorun açılmaması hem de Ermenistan’ın toprak kaybetmemesi için acilen ateşkes ilan ettiler.
Rusya Dışişleri Bakanı Lavrov’un ateşkes sonrası yaptığı şu açıklamaya da dikkatlerinizi çekmek istiyoruz:
“Son olayların bizi siyasi çözüm için daha faal çalışmaya sevk edeceğini ümit ediyorum. Bizim önerilerimiz var. AGİT Minsk Grubu eş başkanlarının girişimlerini tam destekliyoruz. Sadece AGİT’in değil, Uluslararası Kızılhaç Örgütü’nün da yardımıyla en yakın zamanda siyasi sürecin yeninden sağlanması için gerekli ortamın oluşturulması lazım.”
Çünkü Rusya da Azerbaycan ordusundan böyle bir başarı beklemiyordu.
Burada sözü fazla uzatmaya gerek yoktur.
Azerbaycan’ın Dağlık Karabağ Bölgesini asıl işgal eden Rusya olmuştur. Ermeniler bu işgalde piyon olarak kullanıldılar. Perdenin arkasındaki güç Rusya’dır. Eğer Rusya askeri ve stratejik desteğini vermemiş olsa, Ermenilerin bu işgali gerçekleştirmesi mümkün olabilir miydi?
Konu ile ilgili yazdığımız hemen her yazıda “Dağlık Karabağ sorunu ancak Rusya’nın isteği ile çözüme kavuşabilir” görüşümüzü yansıtmıştık. Bugün de bu görüşümüzde ısrarlıyız.
İşin bir başka boyutu da var.
Aslında bölgedeki kavga enerji kavgasıdır. Kafkaslar ve Hazar’daki zengin rezervin AB’ye taşınmasına yönelik TANAP projesine göre Hazar’dan Türkiye’ye 2018’e kadar ekstra yılda 16 milyar metreküp, 2026’ya kadar ise 31 milyar metreküp doğalgaz akacak.
Peki, bunun anlamı nedir?
Bunun 6 milyarı Türkiye’ye, diğer 10 milyarı da AB’ye gidecek. Türkiye’nin Ortadoğu’daki üç önemli doğalgaz koridoru projesi IŞİD ve PYD terörü nedeniyle ertelenmişti. Kafkaslardaki TANAP projesi öncesi de içte terör, Azerbaycan’da Karabağ sorunu ortaya çıkarıldı. Bu projenin önünü kesmek için bir tezgâh kurulduğunu görmekteyiz.
Uluslararası Enerji Ekonomisi Birliği (IAEE) Başkanı Prof. Dr. Gürkan Kumbaroğlu’nun konu hakkındaki görüşlerini de yansıtalım:
”Güney Kafkasya boru hatları Azerbaycan ve Gürcistan gelirlerini artırırken, Ermenistan devre dışı kalıyor. Bu, Kafkasya’daki gerginlikte Ermenistan için tek başına bir neden. Azerbaycan-Türkiye arasında 7 milyar metreküp doğalgaz boru hattı kapasitesi ise TANAP ile 2026’da 31 milyar metreküpe çıkıyor. Bu, AB için Rusya’ya enerji bağımlılığın da azalması, dolayısıyla fiyatların da düşmesi demek. Çatışma TANAP’ın geçtiği güzergâha sıçrarsa, o zaman soruna Rusya ve Türkiye’de taraf olmaya başlar’’
Sonuç olarak artık bölge eski bölge, Azerbaycan da eski Azerbaycan değil. Rusya da bunu geç de olsa görmeye başladı. MİNSK Grubu’nun daha aktif şekilde çalışarak soruna siyasi çözüm bulunması konusunda atılması gereken adımların da özellikle Rusya tarafından dile getirilmesi ve Dışişleri Bakanı Lavrov’un “Gerginlik azaltılmalı” açıklamaları bu gerçeği yansıtmaktadır.
Biz, bir an önce Dağlık Karabağ sorununa çözüm bulunmasını istiyoruz. Bu çözüm de ancak Ermenistan tarafından işgal edilen bu toprakların gerçek sahiplerine bırakılması ile gerçekleşebilir. Eğer bu yönde bir çözüm bulunmazsa, Azerbaycan silah zoru ile bu işgaldeki topraklarını kurtarmada kararlıdır.
Azerbaycan-Ermenistan sınırında meydana gelen son çatışmada bu durum bütün dünya tarafından açık biçimde görülmüştür. MİNSK Grubu da bundan sonraki çalışmalarında Azerbaycan’ın bu başarısı değerlendirerek çözüm yolunda olumlu adımı atacaktır. Bizim beklentimizin bu olduğunun altını çizelim.

Yukarıda başlığa aldığımız “İyi yönetilebiliyor muyuz?” sorusuna bizi vereceğimiz yanıt bellidir:
“Hayır…”
Bizi bu köşeden izleyen okurlarımız anımsayacaklardır. Konu ile ilgili daha önce yazdıklarımız da var. Bugünkü kadroların bizi iyi yönetemediğinden hep söz etmişizdir. 14 yıllık AK Parti iktidarında deneyimsiz ve yetersiz kadrolar bugün ortaya çıkan tablonun sorumlularıdır. En büyük sorumlu olanlar ise, alt kadroları yönetenler olarak öne çıkıyor.
Dikkat edilecek olursa, iktidar ortaya çıkan her olumsuz tabloda “Paralel yapı”yı ortaya atıyor. Tek sorumlu ve suçlu olarak da bu yapıyı gösteriyor. Yıllardır kol kola ülkeyi yönetenler, aralarının açılması ile kadrolardaki değişiklikler ve yapılaşmada büyük sıkıntılara düştüler. Ancak, bu olumsuzlukların faturasını bu milletin mi ödemesi gerekiyor?
İktidar cephesinin en büyük artısı, hiç kuşkusuz muhalefetin zayıflığı, yetersizliği ve giderek kan kaybetmesidir. Büyük sorunların yaşandığı, iktidarın eleştirilmesinde rol oynayan olayların ard arda ortaya çıkmasında bile iktidar olanlar bunu değerlendiremiyor.
Gerek Cumhurbaşkanı, gerekse iktidar partisi cephesi, ülke yönetiminde hep gündem belirleyici oldular. Bugün en sıkıntılı günleri ve dönemleri, belirledikleri yeni gündemlerle atlatma başarısını da gösterdiler.
Son olaylara bakalım:
Güneydoğu’da PKK terör örgütüne karşı başlatılmış operasyonlar bu toprakları savaş alanına çevirdi. Neredeyse her gün 3-5 şehit haberi geliyor. Bu sorun nasıl aşılacak, sonu nereye dayanacak bilinmiyor. Cumhurbaşkanı başka şey söylüyor, Başbakan başka şeylerden söz ediyor.
Hukuk sistemimizdeki kargaşa bütün hızı ile sürerken, Cumhurbaşkanı’nın görüşleri ile Başbakanın görüş farklılıkları ortaya çıkıyor.
Basın özgürlüğü konusunda baskılar sürüyor.
Ensar Vakfı’ndaki çocuk istismarı konusu ve ortaya çıkan olaylar Hükümeti sarsacak niteliklere taşınmasına rağmen, muhalefetin beceriksizliği ve olayların başka yönlere çekilmesi ile adeta AK Parti Hükümeti lehine gelişmiş olgusu yaratılıyor. Hükümet kanadı Ensar Vakfı olayını örtme çabasında da bir başarıyı göstermiş bulunuyor. CHP Genel Başkanı Kılıçdaroğlu, ortaya çıkan tabloda adeta “linç” edilmek isteniliyor.
Sığınmacılar konusunda Hükümet kanadının (AB) ile anlaşması ve Türkiye’nin adeta bir sığınmacı kampına dönüşmesi olayı karşısında muhalefetin sessiz kalması, politika üretememesi de zaten ülkeyi iyi yönetemeyen kadroların ekmeğine yağ sürüyor.
Dış politikada geldiğimiz noktanın Türkiye’yi nasıl bir dar boğaza soktuğunu söylemeye gerek görmüyoruz. Dış politikamızdaki öngörüsüzlükler de iyi yönetilemediğimizin bir başka göstergesi değil mi?
Reza Zarrab’ın Amerika’da tutuklanması olayı “Türkiye’yi ilgilendiren bir olay değil” deniliyorsa da bunun Türkiye’yi çok yakından ilgilendireceği görülüyor. Muhalefet olanlar bunu bile değerlendiremiyorlar.
Son olarak ortaya çıkan kimlik bilgilerimizin çalınması ve ortaya dökülmesi tam bir skandaldır ve Hükümet olanları sarsması gereken bir konudur.
Bütün bunlar bir kenara bırakılmıyor, yeni gündem oluşturuluyor. Bugün ana muhalefet partisi CHP Genel Başkanı Kılıçdaroğlu üzerinden yapılan “linç etme” politikaları ile tüm bunlar ört bas edilebiliyor.
Bunlara ek olarak şunu da özellikle vurgulamak istiyoruz:
Politikacılar artık birbirine karşı daha saygılı, daha dürüst, daha siyasi terbiye kuralı içinde hareket etmelidir. Küfür ve hakaret edebiyatından uzak kalmaları gerekiyor. Duruşları, ağızlarından çıkacak sözler, yaklaşımları ve hareketleri ile millete örnek olması gerekenler ne acıdır ki bugün neredeyse birbirlerine hakaret ve küfürlerle yükleniyorlar.
Millet, hakaret ve küfür içeren sözleri söyleyenlere karşı tepki veriyor.
Cumhurbaşkanı’nın da, Başbakan’ın da, Bakanların ve muhalefet partisi liderlerin ve kadrolarının da bunlardan uzak kalması gerektiği görüşümüz yineleyelim.
Türkiye iyi yönetilemiyorsa muhalefet bunu değerlendirmelidir, bunu yapamıyorsa muhalefet görevini yerine getiremiyor demektir. O zaman da muhalefet cephesindeki eksiklik ve yetersizlik ortaya çıkıyor.
Zaten bugün ortaya çıkan tablonun tek sorumlusu olarak bizi yönetenleri göstermemek gerekiyor. Bunda muhalefetin de yetersizliğinin, eksikliğinin ve zayıflığının mutlaka büyük rolü vardır ve bu zaten hemen her alanda da kendisini göstermektedir.
Türkiye yangın yerine dönmüş, her alanda her şey tel tel dökülürken, biz hala muhalefet arıyorsak burada bir yanlışlık aramayacak mıyız?
Özetleyecek olursak, bugün iyi yönetilmemizin nedenlerinden biri de muhalefettir, bunu da altını kalınca çizerek vurgulamak istiyoruz.