Çanakkale Şahidi, Karabağ’ımın Muskasıdır!

Eluca Atalı
Çanakkale Şahidi, Karabağ’ımın Muskasıdır!
Bu kurşun, belki de üç yüz bin Türk şehidinin birinin vücudunu delip geçti.
Belki de hedefe değmeyip, içinde taşıdığı mahiyeti doğrultmayıp ama toprağın göğsünü delip, 100 yıl orada uyuyarak gizlendi. 99 yıl, toprağıdurmadan aşındıran yağmur, 100. yılda onu, gün ışığına çıkardı.
Belki de ne Türk, ne İngiliz, ne Fransız, ne Anzak kafasını delip geçme-di, tüfeğin namlusundan çıkıp, havada uçuşarak yere düştü…
Türk Dünyası’nın kutsal mekanı Çanakkale’de, 2015 yılı Nisan ayında düzenlenmiş ‘’Çanakkale-100’’ kitapfuarında imza günümde bulundum. Fırsattan faydalanıp, şehitliği, 90 kilometrelik cepheyi, boydan boya karış karış gezdim. Yaşlı bir kadının, hatıraeşyaları sattığı masanın karşısında durup, onun 3-5 liraya değerlendirdiği hediyeleri, cebimdeki son parala-rın imkan verdiği kadarını harcayıp, aldım. Bunu neden yaptığımı sorar-sanız, cevabım şöyle olur, İsveç’in ‘’Aftonbladet’’ gazetesinde okumuştum ki, Mekke’deki kuyumcular, son zamanlarda altın alımının düşmesinden şikayet ediyorlarmış. Sebebini, son dönemlerde Hacca gelenlerin sayısının yarım milyon kadar düşmesi olarak gösteriyorlarmış. Arap, kutsal meka-nında turistlere altın satıp, kazanç sağladığı halde, Türk’ün, sadece toprak değil, onur konusu olan bu kutsal diyar Çanakkale’de, teyze, ekmek parası-nı kuruş kuruş kazanıyor.



-Bu da sana hediyem!


Masa altından, küçük bir bakır parçasını bana uzattığında şaşırdım.



-Bu nedir? Diye sorduğumda,

-Çanakkale zaferinin şahidi! Cevabını aldım. -Peki, neden bana veriyorsunuz?



Sorum yersiz değildi çünkü o, beni beş kişinin içinden seçmişti. Çanakkale Milletvekili, bir ekmek fabrikasının rehberi, Çanakkale 100. yıl Kırkyama anı 670 metre uzunluğundaki yorganı 16 ülkenin kadını ile birlikte hazırla-mış ressam Serpil Şahin ve bir dernek rehberinin yer aldığı bu grupta neden zafer şahidini vermek için beni seçsin ki?



-Sen yazarsın, zaferi yaz kızım! Koy, torunlarımız görsün ki, bu toprak bedava alınmadı, kanla sulandı… Dedelerimiz şehit oldu, babalarımız ök-süz büyüdü.



Çanakkale’den, Osmanlı diyarı Bursa’ya, oradan İzmir’e konferanslara giderken, zafer şahidi bana yoldaş oldu. Bursa’dan, İzmir’e gittiğimde artıkyorgunluğum kalmamıştı,onu çantamdan çıkartıp, avucumda o yana bu yana çevirerek, kendimi yalnız hissetmedim.Şekspir’in kahramanı Ham-let’in, belirsiz kafatası ile olan meşhur monoloğunu hatırlatan bir sohbeti, zafer şahidi ile yapmaya başladım. 1914-1918 yılları Birinci Dünya Savaşı tarihini, beynimdeki arşivden tarayıp, şimdiye kadar yanlış öğretilmiş her ne varsa, hepsini çıkarıp atmaya karar verdim. 70 yıl Sovyet döneminde, Azerbaycan Türkü’ne, Rusya’nın Birinci Dünya savaşındaki Anadolu cep-hesinden, toprak ve ganimet elde etmeden çıkarken bütün silah ve mühim-matlarını Andronik’e verip, Nahçıvan’a yollamalarını, onun da Nahçıvan dahil olmak üzere bütün Azerbaycan’da soykırım çıkarttığını bize, tamter-si yönden, Andronik’in Azerbaycan’ı, Türk işgalinden korumak için çalıştı-ğı gibi anlatmışlardı. Bu vesile ile de ‘’Biz Türk değiliz!’’ nidasını beynimize kazımışlardı. Şimdi de meyvesini yediğimiz, zararlı bilginin neticesidir.



Paslı merminin içinde taşıdığı sırrı çözmek için onu bir o yüzüne bir bu yüzüne çavirmeye devam ediyorum, otobüsteki yolculara aldırmadan. O anda bir ses duyuyorum, muavin, çay isteyip istemediğimi soruyor, göz-lerini elimden çekmeyerek. Zafer şehidini avucumda saklayıp, ona hayır diyorum. Zannediyorum ki, muavin çay parası olarak benden, mermiyi iste-yebilir, çünkü cebimde param yoktu… (Çayın bedava olduğunu unuttum!)


Ulu önderimiz Atatürk’ün, askerlerin annelerine hitaben yaptığı ko-nuşma ve bir anzak annesinin ona cevabını da burada hatırlatıyorum, ‘’Bu memleketin topraklarındakanlarını döken kahramanlar! Burada, dost bir vatanın toprağındasınız. Huzur ve sükun içinde uyuyunuz. Sizler, Mehmet-çiklerle yan yana, koyun koyunasınız. Uzak diyarlardan evlatlarını harbe gönderen anneler! Gözyaşlarınızı dindiriniz. Evlatlarınızbizim bağrımızda-dır. Huzur içindedirler ve rahat uyuyacaklardır. Onlar bu topraklarda canla-rını verdikten sonra, artık bizim evlatlarımız olmuşlardır.’’



İzmir’den, İstanbul’a gitmek için uçağa binerken havaalanında valizle-rimin bilgisayar nedeniyle döne döne yoklanıp, sonra açılmasını istediğin-de ‘’Neden?’’ diye sordum. Genç görevli, ‘’Siz silah taşıyorsunuz!’’ dedi. ‘’Olamaz!’’ dedim lakin o, ‘’Öyle görünüyor!’’ deyip, çantamı açmakta ısrar etti. Zafer şahidini eline alıp, havaya kaldırdı. Burada sorgu sual başladı, ‘’Bu nedir? Sende ne işi var?’’ vs. Bunlar gibi soru yağmuruna tutuldum.Elindeki aparatla, üst mercilere bilgi verip çağırdı. Gerçekten olayı drama-tikleştirmiyorum ama karşımda artık yedi kişi olmuşlardı fakat ben tektim ve zafer şahidi de onlardaydı.



-‘’Götüremezsin!’’ Bu cevabı duymak sizce kolay mıdır? Görevli, elinde tuttuğu zafer şahidinin üstündeki toprağı ovalarken ‘’Lütfen yapma!’’ diye yalvardım,



Aklıma, Amerikan yazarı Ayzek Ezimov’un bir hikayesi geldi. Misafir, bir sabah uyandığında görür ki, ev sahibi onun ayakkabılarının altını silip, temizliyor. O, ev sahibinin bu asil davranışından utanıp, zahmet etmemesi için rica eder. Ev sahibi cevabında, bu bizim adetimizdir, misafirin toprağı-mızı taşıyıp götürmesine izin vermiyoruz, ayakkabısında olsa bile… diyor.



Acaba, bu genç havaalanı görevlisi o adetle mi bana böyle davranıyor? Çünkü yalan ya da doğru söylenilene göre, A. Ezimov’un kökü Türklere dayanır. Nihayet, şef, kimliğimi aldı, büyük bir kağıdı yazıp doldurduktan sonra bana imza attırıp, zafer şahidini bir naylon torbaya koyup valizime yerleştirerek, ‘’İyi yolculuklar!’’ dedi. Ama uçaktan inene kadar heyecanım dinmedi çünkü uçak kalkana kadar yerde bir yolcu çantası vardı. Kimin olduğunu bilmiyorum ama şüphe içim kemiriyordu, benim çantam da ba-gajda olmayabilirdi.


İsveç’e döndüğümde, sefer öncesi yarım bıraktığım Karabağ’dan bahse-den ‘’Savaşta Galip yoktur’’ romanımı yazıp, devam etmeye başladım. Za-fer şahidini, bilgisayar ekranına dayayıp, gözümden ayırmıyordum. Hamlet tarzı monoloğum devam ediyordu, ona dedim ki, ‘’Elimde olsa seni tarihmüzesine vermem, seni kullanılır hale getirip, Karabağ’a giden askerin sol cebine koyarım.’’ Bunu bana dedirten İngiliz gazetecisi Tomas De Vaal’ın ‘’ Hocalı’ya girmek Ermeniler için vacip miydi? sorusuna, Hocalı soykırımı-nın yazarı, Cellat Serj Sarkisyan’ın, ‘’Biz Hocalı’da, Anadolu’nun intikamını aldık!’’ cevabı idi.

Evet, Karabağ, Çanakkale’nin devamıdır. Biz Karabağ’da, sadece Ermeni ile değil, dünya ile savaştık. Kanlar-Terter cephesi boyunca savaşmış ElliAtayurt hatıralarında şöyle diyor, ‘’ Savaşa giderken, Yevlak demir yolu is-tasyonunda iki üç gün kaldık. Yakınlarındaki kentlerdenkızlar, gelinler bize yemek pişirip getirdiler, içlerinden bir gelin göğsünde sakladığı mermiyi bana verirken, kocasının intikamını almamı istedi. İnanışa göre, savaşa gi-den askere, genç bir kadın mermi verirse, o mermi muska gibi askeri bütün savaş boyunca korurmuş…

Çanakkale şahidi, Karabağ’ımın muskasıdır!

Yayım tarihi
Dünya olarak sınıflandırılmış ile etiketlenmiş

A.Türer YENER tarafından

Babasının Türk Silahlı Kuvvetlerinde Subay olması nedeni ile 8.09.1944 Senesinde Çanakkale- Gelibolu/ Bolayırda doğdu. - İlk okul tahsilini Erzurum ve Elazığda yaptı. Ortaokul ve Liseyi İstanbul Bakırköyde bitirdi. - Askerliğini 1965 senesinde Türk Deniz Kuvvetlerinde , Heybeliada Deniz Harp Okulunda yaptı .31.12. 1967 senesinde terhis oldu. - 1968 senesinde kısa bir dönem, İstanbulda yayınlanan Günaydın Gazetesinde çalıştı. - 1.04.1968- 1.10.1990 seneleri arasında Türkiye faaliyet gösteren Mobil Oil Türk A.Ş firmasında çalıştı ve buradan emekli oldu. Emekli olduktan sonrada muhtelif Açık hava Reklam firmalarında Genel Müdür Yardımcılıklarında bulunmuştur. - 1980 senesinden sonra kurulan İDİL- URAL TÜRKLERİ KÜLTÜR VE YARDIMLAŞMA DERNEĞİ'nin kuruluş çalışmalarında bulunmuş, Kurucu yönetim kurulu üyesi olarak görev yapmıştır..Halen bu derneğin üyesidir. - 1990 tarihinden 2004 senesine kadar İstabul Zeytinburnunda bulunan ,KAZAK TÜRKLERİ VAKFINDA Genel Sekreter olarak çalıştım. Halen Zeytinburnunda bulunan KAZAK TÜRKLERİ VAKIF BİNASININ yapılmasında Kazak Türkleri Vakfı kurucu üyeleri ile çalıştım. - 1992 senesinden itibaren o zamanlar Almanyada ikamet eden ,Dünya Tatar Ligi Genel Başkanı ve Tataristan Yasama Organı, Milli Meclisin Fahri üyesi Rahmetli Sayın Ali Akış büyüğümüzle devamlı mektuplaşarak ve telefon görüşmeleri yaparak İdil, Uralla ile ilgili bilgileri kendilerinden aldım. Bana gönderdikleri mektuplar halen bende bulunmaktadır. - Tataristan Cumhuriyeti , Rusya federasyonu ve Türk dünyası ile yakın ilişkiler içinde bulunmaktayım. Rusya federasonuna bağlı Tataristan Cumhuriyetinde kurulu ,Bütün Dünya Tatar Girişimci Destek Kuruluşu 29.03.2013 tarihli resmi belgelendirme ile A.Türer yener ' i Türkiye ve Tataristan arasındaki Yatırım ve İş projeleri, Ticaret,Kültür, ilişkileri ile tüm gerekli görüşmeleri gerçekleştirmek üzere vekil tayin etmişlerdir. - A.Türer Yener 1995 senesi Mart ayında Türkiyede kurulu 23 Türk dernek ve Vakıf Yönetim kurullarınja ,Türkiye Cumhuriyetinde ilk defa bir araya getirerk Kazak Türkleri Vakfı adına Yemek vermiş Türk boylarının müzikleri Tümata Grubu tarafından çalınmış duygulu anlar yaşanmıştır. - 19.3.1995 tarihinde TRT-1 Televizyonunda Sayın Mustafa Yolaçanın programında ,TRT Televizyonu Müdür Sayın Mustafa Gerçekerin büyük yardımları ile Türkiye Cumhuriyetinde İlk defa NEVRUZ BAYRAMI TÜRK BAYRAMI OLARAK kutlanmıştır. Progaram canlı olarak 2 saat boyunca Asya ve Avrupa yayınlanmış Türklerde Nevruz bayramı anlatılmış, Yine Tümata Grubu liderleri Doc.Dr.Oruç Güvenç ile otantik Orta asya Türk müziği konseri verilmiştir. Ayrıca orta Asya Türk kıyafetlerini yansıtan bir defile sunulmuştur. - A.Türer Yener Türk dünyası ile ilgili her sene yapılmakta olan yurt içi ve dışı toplantılarda bulunmaktadır. A.Türer Yener 'in; Anne ve baba ailesi -1800 senelerinin sonlarına doğru Türkiyeye gelerek yerleşmişlerdir. ailesi çok geniş aile topluluğudur. - Baba Tarafı Kazan Tatar -Türklerinden , Orenburg kökenli Şeripov ailesinden olup ve Kazan da Apanay ailesi ilede yakın akrabalık ilişkileri bulunmaktadır. ailesine 6 kuşak kadarına kadar ulaşmıştır. Tataristan ve Başkurtıstanda ailelerini bulmuştur. - Anne tarafı Rusya Federasyonuna bağlı Kubandan Türkiyeye 1800 senelerinin sonlarına doğru, Türkiyeye gelerek Balıkesire yerleşen çerkezlerdendir. Ubıh boyundan olup, Cizemua ailesindendirler. Pşizemuktur - A.Türer Yener , ,halen Merkezi Newyorkda olan Dünya Türkleri Birliğinin Türkiyedeki haberleşme ayaklarından biri olup, email ortamında, Dünya Türk Birliği ,Turkish forum-Türk dünyası , Türk dünyası gazeteciler Federasonu üyeleri ile karşılıklı olarak haberleşmektedir. -Halen Bulgaristan Türkleri derneğinin Başkan Danışmanlığını ve Türkiye Azerbaycan Dernekleri Federasyonu Danışma kurulu üyeliğini yapmaktayım. -2015 -2020 seneleri arasında Azerbaycan Cumhuriyeti Bakü merkezli voicepress.az haber ajansının resmi Türkiye Temsilciliğini yapmaktayım

Yorum Gönderin

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.